Wyrok z 28 stycznia 2026, sygn. IV Ka 907/25

Przewodnicząca:

SSO Ewa Rusin

Protokolant:

Magdalena Telesz

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IV Ka 907/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2

CZĘŚĆ WSTĘPNA

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 20 października 2025r. sygn.. akt II K 799/24

Podmiot wnoszący apelację

☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☒ obrońca

Granice zaskarżenia

Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Ustalenie faktów

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

S. B.

Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia Śródmieście z dnia 8.02.2024r. sygn. akt II K 853/23 wobec oskarżonego warunkowo umorzono postępowanie karne (o czyn kwalifikowany z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii) na okres próby lat 3-ch, wyrok uprawomocnił się 16.02.2024r.

Dane KRK z dnia 17.12.2025r.

247

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

Ocena dowodów

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

Dane KRK z dnia 17.12.2025r.

Niekwestionowane.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Apelacji prokuratora:

błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na tym, że uznano, iż dowody przeprowadzone w niniejszej sprawie aktualizują wszystkie przesłanki dające podstawę do warunkowego umorzenia postępowania karnego prowadzonego przeciwko S. B. oskarżonemu o czyn z art. 177 § 1 kk, podczas gdy stopień społecznej szkodliwości czynu zarzucanego oskarżonemu, jego dotychczasowy sposób życia, w tym fakt, iż oskarżony miał już uprzednio konflikt z prawem, brak wyrażonej skruchy zdecydowanie przemawiają przeciwko zastosowaniu wobec oskarżonego instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego, a nadto wyrażający się w tym, że okoliczności w postaci młodego wieku, specyfiki prowadzenia pojazdów przez młodych kierowców w postaci agresywnej, brawurowej jazdy, a nadto korzyści jaką dla kariery zawodowej oskarżonego niesie brak adnotacji w karcie karnej uznano za aktualizujące przesłanki nakazujące warunkowe umorzenie postępowania, podczas gdy w rzeczywistości pozostają one irrelewantne.

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zasadnie apelujący podniósł, iż stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu sąd I instancji ocenił wadliwie, z nieuprawnioną korzyścią dla oskarżonego.

Jak to słusznie wywodzi apelujący, oskarżony – z racji młodego wieku i braku doświadczenia w kierowaniu pojazdami - krytycznego dnia podjął prowadzenie pojazdu marki W., należącego do innej osoby, pojazdu którego parametrów nie znał dobrze, w tym zaakceptował stan techniczny starych opon z wyraźnymi zmianami starzeniowymi i widocznymi osłabieniami. Oskarżony chociaż prowadził pojazd z prędkością administracyjnie dopuszczalną na tym odcinku drogi tj. ok. 90 km/h, to jednak w zaistniałych warunkach drogowych – poruszania się w tym samym kierunku kilku pojazdów – wykonywał manewry ich wyprzedzania, po brawurowym wyprzedzeniu pojazdu kierowanego przez świadka B. B. ( poruszającego się z prędkością ok. 90 km/h) powrócił na prawy pas ruchu, po czym cyt. rozpoczął kolejny manewr wyprzedzania pojazdu koloru szarego. Przekroczył wówczas linię ciągłą a sam manewr wykonywał bardzo szybko i gwałtownie, w jego trakcie zahaczył o lewy tył pojazdu wyprzedzanego, z którego posypały się jakieś elementy, jednakże ten pojazd nie zareagował w żaden sposób i pojechał dalej. Tymczasem w wyniku tej styczności z pojazdem wyprzedzanym kierowca marki W. stracił panowanie nad pojazdem i zaczęło go ściągać na prawą stronę po czym wpadł do rowu gdzie "koziołkował " po czym uderzył w drzewo a następnie wbił się autem w rów. ( ustalenia wyroku sekcja 1.1.1.).

Wskazane okoliczności zachowania oskarżonego tj. brawurowa i wadliwa technika jazdy przez przyjęcie prędkości kierowania pojazdem nie dostosowanej do warunków drogowych i akceptowanym przezeń stanem technicznym ogumienia pojazdu oraz opisana wyżej mechanika spowodowanego wypadku powodują, że stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego przekracza ramy nieznaczności w rozumieniu art. 66 § 1 k.k. , przez co nie zachodzi w sprawie podstawowy warunek dla warunkowego umorzenia postępowania. Stopień społecznej szkodliwości czynu ocenić należy jako znaczny.

Wypada także przypomnieć, że akceptowalne warunkowe umorzenie postępowania musi wynikać także z uprawnionego sądowego przekonania, iż sprawca mimo nie orzeczenia kary i umorzenia postępowania będzie przestrzegać porządku prawnego i na drogę przestępstwa nie powróci. Ta pozytywna prognoza musi także wynikać z dotychczasowego trybu życia sprawcy i jego warunków osobistych.

Uszło niestety uwadze sądu I instancji, przez co nie docenił tu należycie tego, że oskarżony – będący w dacie czynu młodym 20 letnim człowiekiem - wszedł już wcześniej w konflikt z prawem karnym, łamiąc normy ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, a wyrok warunkowo umarzający w tamtej sprawie uprawomocnił się miesiąc przed datą czynu badanego aktualnie ( vide: dane KRK z dnia 17.12.2025r). W niniejszej sprawie, co trafnie podkreśla apelujący prokurator, oskarżony nie zaprezentował pozytywnej postawy. O ile prawem oskarżonego jest się bronić, to jednak nie dostrzeganie przez oskarżonego choć swego przyczynienia do wypadku, niekwestionowanie brawurowego stylu jazdy samochodem z prędkością, która w istocie nie pozwoliła mu na zapanowanie nad pojazdem oraz ignorowanie dotkliwych konsekwencji dla zdrowia pokrzywdzonego nie daje podstawy do wnioskowania, iż oskarżony jest zdolny do krytycznej refleksji wobec własnych poczynań, co powoduje że pozytywna prognoza kryminologiczna nie znajduje podstawy faktycznej.

Chociaż pokrzywdzony wyraził brak pretensji odszkodowawczych wobec oskarżonego, to sąd I instancji warunkowo umarzając postępowanie rażąco zignorował treść art. 67 § 3 k.k., obligującego - w razie warunkowego umorzenia postępowania – do nałożenia na sprawcę obowiązku naprawienia szkody w całości lub w części, zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, albo zamiast tych obowiązków - nawiązkę. I z tego także powodu zaskarżony wyrok jest wadliwy i wymagał zdecydowanej korekty.

Wniosek

o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:

- uznanie S. B. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i wymierzenie mu za to na podstawie art. 177 § 1 kk w zw. z art. 37a § 1 k.k. kary 300 stawek dziennych grzywny, przy przyjęciu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 20,00 złotych;

- orzeczenie wobec oskarżonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B na okres 2 roku,

- orzeczenie na rzecz pokrzywdzonej M. O. (3) nawiązki w kwocie 3 000,00 złotych,

- obciążenie oskarżonego obowiązkiem poniesienia kosztów sądowych w całości.

☒ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Nie podzielając słuszności warunkowego umorzenia postępowania wobec oskarżonego należało wymierzyć za przypisany mu czyn karę, spełniającą wymogi art. 53 k.k., z uwzględnieniem przede wszystkim przyjętego znacznego stopnia społecznej szkodliwości popełnionego czynu, jednocześnie przypisanej nieumyślności działania oskarżonego, jego młodego wieku i dotychczasowego umyślnego łamania przezeń prawa ( wyrok Sądu Rejonowego dla Wrocławia Śródmieście z dnia 8.02.2024r. sygn. akt II K 853/23 ).

Uznając za słuszny wniosek prokuratora co do rodzaju i wymiaru kary w postaci grzywny wymierzono ją – przy zastosowaniu art. 177 § 1 k.k. w zw. z art. 37 a § 1 k.k. - w postulowanej w apelacji wysokości, uznając że jej wykonanie wdroży oskarżonego do poszanowania porządku prawnego, będąc dlań karą odpowiednio wychowawczą.

Za słuszny i uzasadniony uznano także wniosek o orzeczenie wobec oskarżonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B na okres 1-go roku, skoro oskarżony dotychczas dostarczył przesłanek dla uznania, że prowadzenie przezeń pojazdów mechanicznych tej kategorii zagraża bezpieczeństwu w komunikacji. Ustalona w toku niniejszego postępowania wadliwa i agresywna technika jazdy oskarżonego doprowadziła do przedmiotowego wypadku, dowodząc, że oskarżony jest kierowcą niedojrzałym i bez elementarnej wyobraźni, która powinna cechować odpowiedzialnego kierującego pojazdami. Musi oskarżony tu pamiętać, iż zakaz ten biegnie od ogłoszenia niniejszego wyroku odwoławczego (art. 43 § 2 k.k.).

Ponieważ skazanie na karę grzywny nie powoduje obligatoryjności orzeczenia nawiązki na rzecz pokrzywdzonego M. O., a sam pokrzywdzony wyraźnie wskazał, że nie ma pretensji do oskarżonego w związku z wypadkiem ( k. 165 v.), co należy rozumieć, że nie oczekuje takiego przysporzenia, stąd nie orzeczono postulowanej nawiązki.

3.2.

Apelacji obrońcy:

obrazę przepisów prawa procesowego, mający wpływ na treść tego orzeczenia, a to:

1. art. 170 § 1 pkt 2 w zw. art. 167 i art. 366 k.p.k. w zw. z art. 6 ust. 1 i 3

Europejskiej Konwencji o ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności

poprzez oddalenie wniosku dowodowego dotyczącego przesłuchania w charakterze świadka W. W., na okoliczności wskazane przez obrońcę z uwagi na fakt, iż kwestie dotyczące dokonywania ustaleń na okoliczność przebiegu wypadku nie były podnoszone w toku postępowania dowodowego i sądowego, nie wynikały też z zeznań samego pokrzywdzonego O.

(...)a co za tym idzie pozostawały bez znaczenia dla rozstrzygnięcia,

podczas gdy wniosek miał na celu udowodnienie, iż oskarżony nie popełnił

zarzucanego mu czynu poprzez dokonanie ustaleń faktycznego przebiegu wypadku, a co za tym idzie jego przeprowadzenie ma kluczowe znaczenie w przedmiotowej sprawie,

2. art. 170 § 1 pkt 5 i art. 201 w zw. z art. 167 w zw, z art. 366 § 1 k.p.k. w zw. z art.

6 ust. 1 i 3 Europejskiej Konwencji o ochronie Praw Człowieka i Podstawowych

Wolności poprzez oddalenie wniosku dowodowego o dopuszczenie dowodu z

opinii innego biegłego z zakresu rekonstrukcji i analiz wypadków drogowych stwierdzając, iż wniosek ten zmierza w sposób oczywisty do przedłużenia postępowania, podczas gdy opinia biegłego sądowego mgr inż. K. T. pozostaje w oczywistej sprzeczności z znajdującą się w aktach sprawy

prywatną opinią sporządzoną przez mgr inż. A. B., ponadto zawiera oczywiste błędy, wewnętrzną sprzeczność i ustalenia będące jedyne domniemaniem osoby ją sporządzającej;

3. art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 410 k.pk. poprzez dokonanie oceny materiału

dowodowego w sposób dowolny, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny

dowodów, wbrew zasadzie obiektywizmu, przy nieuwzględnieniu zasad logicznego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, przypisanie sprawstwa oskarżonemu, pomimo wątpliwości mających niewspółmiernie doniosłe znaczenie w procesie dochodzenia do prawdy obiektywnej i materialnej w odniesieniu do zarzuconego mu czynu oraz

tłumaczeniu wszelkich sprzeczności i wątpliwości na jego niekorzyść, w postaci:

a) uznania za niewiarygodne i sprzeczne z pozostałymi dowodami wyjaśnień oskarżonego w części, w której wskazywał, że przyczyną zaistniałego zdarzenia był „wybuch" opony co doprowadziło w konsekwencji do utraty

panowania nad pojazdem jak i tego, że nie miał on zamiaru wyprzedzania pojazdu jadącego przed nim, uzasadniając sprzecznością z pozostałym materiałem dowodowym tj. zeznaniami poszkodowanego i naocznych

świadków, którzy przyczynę wypadku upatrywali w brawurowej jeździe i

zahaczeniu o pojazd poprzedzający podczas wykonywania manewru wyprzedzania podczas gdy, zeznania naocznych świadków tj. B. B., L. J. i A. Ł. pozostają sprzeczne z

pozostałym materiałem dowodowym i przeczą wszelkiej logice a sam

poszkodowany zaprzeczył jakoby doszło do jakiegokolwiek kontaktu z innym pojazdem, co więcej wskazał, iż oskarżony Jechał normalnie";

b) uznania za wiarygodne, logiczne i korespondujące z pozostałym materiałem

dowodowym zeznania świadków B. B., L. J. i A. Ł. dotyczące prędkości z jaką poruszał się pojazd prowadzony przez oskarżonego, jego „brawurowej" jazdy, zahaczenia/uderzenia w pojazd poprzedzający w wyniku czego uderzony pojazd „przechylił się na dwóch

kołach bocznych" i odpadły z niego jakieś elementy, podczas gdy z wyjaśnień

oskarżonego i zeznań pasażera tj. M. O. (1) wprost wynika, iż nie doszło do żadnego kontaktu z pojazdem poprzedzającym, oskarżony ,jechał

normalnie", „nie wykonywał żadnych agresywnych manewrów", co więcej

wersja dotycząca kolizji z autem jadącym przed tym prowadzonym przez

S. B. jest wręcz irracjonalna z uwagi na fakt, iż niemożliwym jest aby drugi z kierowców (uderzonego pojazdu) nie zorientował się i nie zauważył tego faktu;

c) ustalenie, iż oskarżony nie zachował szczególnej ostrożności podczas manewru

wyprzedzania poprzez niedostosowanie należytej prędkości do warunków drogowych i atmosferycznych oceniając jednocześnie, iż oskarżonego z uwagi na wiek cechuje szybka, brawurowa i agresywna jazda, w sytuacji gdy

zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do takiego przyjęcia, wręcz z zeznań M. O. (2) wynika fakt zupełnie przeciwny tj. że oskarżony jechał normalnie, nie wykonując żadnych agresywnych manewrów, warunki drogowe i atmosferyczne panujące w momencie wypadku natomiast były wręcz idealne a co za tym idzie nie było żadnych podstaw aby móc przypuszczać, że dozwolona prędkość na tym odcinku drogi tj. 90 km/h była nienależyta a żaden wiarygodny dowód nie świadczy o tym, że S. B. poruszał się z większą prędkością;

d) braku ustalenia jakie były w istocie przyczyny zdarzenia i tym samym orzeczenie o winie oskarżonego bez podjęcia kroków mających na celu ustalenie co w istocie stanowiło bezpośrednią przyczynę zdarzenia i „niezachowania szczególnej ostrożności" i czy w istocie nie doszło do „wystrzelenia opony" skoro naoczny świadek zeznał o elemencie oderwanym od pojazdu a żaden z przeprowadzonych dowodów nie świadczy aby doszło do kolizji między pojazdami, co więcej z prywatnej opinii oceny stanu technicznego pojazdu marki W. wprost wynika, iż „na boku opony widać ślad po jeździe bez powietrza na tzw. kapciu" co wprost świadczy, iż do jej uszkodzenia doszło jeszcze przed uderzeniem pojazdu w drzewo;

II. na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. oraz art. 438 ust. 3 k.p.k. rozstrzygnięciu temu zarzucił

dopuszczenie się błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, poprzez:

1. błędne ustalenie, że oskarżony nie dostosował należytej prędkości do panujących

warunków drogowych i atmosferycznych, podczas gdy nie ustalono w istocie z jaką

prędkością poruszał się pojazd prowadzony przez S. B. oraz jakie

konkretnie były wówczas warunki drogowe i atmosferyczne, i dlaczego prędkość tę

należało uznać za niedostosowaną do tych właśnie warunków oraz finalnie jaka

prędkość byłaby właściwa;

2. brak ustalenia czy w zdarzeniu uczestniczył inny pojazd oraz czy doszło do

„uderzenia" w pojazd bezpośrednio poprzedzający ten prowadzony przez

oskarżonego, przy jednoczesnym przyznaniu waloru wiarygodności zeznaniom naocznych świadków tj. B. B., L. J. i A. Ł.;

3. wadliwe zakwestionowanie rozważań biegłego, który sporządził opinię prywatną tj. mgr inż. A. B. w zakresie zachowania pojazdu poprzedzającego, o który miał zahaczyć pojazd W. z uwagi na ich czysto teoretyczny charakter i pozostawanie w sprzeczności z relacją trzech naocznych świadków, podczas gdy nie ustalono czy rzeczywiście do kontaktu między jakimikolwiek pojazdami doszło, świadek M. O. (1) wskazał jednoznacznie, iż sytuacja taka nie miała miejsca, kierowca rzekomo „uderzonego" w lewą tylną część pojazdu nie tylko tego nie zauważył ale pomimo przechylenia pojazdu na dwa koła zachował panowanie nad pojazdem i utrzymał właściwy tor jazdy co w istocie przeczy wszelkim zasadom logiki;

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja ta jest niezasadna w stopniu wręcz oczywistym, a podniesione zarzuty, dotyczące obrazy przepisów postępowania, zwłaszcza zaś art. 7 i 410 k.p.k., nadto art. 167 k.p.k. czy art. 366 § 1 k.p.k., są pozbawione rzeczywistych podstaw i oparte zostały na wybiórczo oraz tendencyjnie dokonanej ocenie tej części materiału dowodowego, która miałaby - w ocenie obrony – korzystnie prezentować sytuację procesową oskarżonego ,tj. wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadka M. O..

Sąd odwoławczy nie dopatrzył się wadliwości w procedowaniu sądu I instancji prowadzących do naruszenia art.7 kpk i w konsekwencji błędu w ustaleniach faktycznych w kwestii sprawstwa oskarżonego w przypisanym mu zakresie.

Przypomnieć wypada apelującemu – wszak podmiotowi fachowemu - iż przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k. wtedy, gdy jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 k.p.k.) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 k.p.k.), stanowi wyraz rozważenia wszystkich tych okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 k.p.k.), jest wyczerpujące i logiczne - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.). Sąd I instancji sprostał tym wymogom dlatego ustalenia faktyczne w kwestii sprawstwa oskarżonego i wypełnienia w ten sposób działania oskarżonego ustawowych znamion występku stypizowanego w art. 177 § 1 k.k.

Mimo obszerności argumentacji apelujący nie wykazał, aby w rozumowaniu sądu w zakresie oceny dowodów w kwestii ustalenia sprawstwa oskarżonego wystąpiły jakieś błędy czy wadliwości.

Odnosząc się do wnioskowanego przesłuchania w charakterze świadka matki oskarżonego W. W. ( w obu instancjach) na okoliczność przebiegu przedmiotowego wypadku to oczywistym pozostaje, że skoro ta osoba nie była bezpośrednim świadkiem tego zdarzenia,

to jej ewentualna relacja o treściach zasłyszanych po wypadku od jego uczestników nie ma żadnego procesowego znaczenia. Świadkowie bowiem zeznają pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań z art. 233 § 1 k.k., zaś prawem oskarżonego jest składać dowolnej treści wyjaśnienia, w tym nie polegające na prawdzie, co też uczynił, bezpodstawnie usiłując dowodzić rzekomego wystrzału opony kierowanego przez siebie pojazdu W. jako przyczyny wypadku.

Manipulacyjnie apelujący usiłuje wykazać wady opinii biegłego z zakresu wypadków komunikacyjnych K. T., w szczególności przypisując mu brak wiedzy co do stanu technicznego pojazdu W. czy brak obecności podczas oględzin powypadkowych oraz sprzeczności wniosków do opinii prywatnej, sporządzonej na zlecenie oskarżonego.

Selektywność i tendencyjność stanowiska obrony w tym zakresie pozostaje ewidentną, skoro autor apelacji nie dostrzega ( celowo czy przez przeoczenie) iż biegły powołany w toku sprawy jeszcze na etapie postępowania przygotowawczego oparł swą opinię o komplet materiałów dowodowych zebranych procesowo po przedmiotowym wypadku, w pierwszej kolejności protokołu oględzin miejsca wypadku, oględzin pojazdu W. ( z opisem stopnia zużycia opon), dokumentacji fotograficznej ( na płycie CD), wykonanych przez techników kryminalistyki KPP B. T. H. i O. B. i funkcjonariusza S. G. z (...) B.. To dowody obiektywne i bezwpływowe. Biegły dysponował także dowodami osobowymi w postaci zeznań świadków bezpośrednich oraz relacją oskarżonego. Opinia została uzupełniona na etapie postępowania sądowego a jej wnioski końcowe jako pewne, jednoznaczne, logicznie i szeroko uargumentowane nie mogą zostać skutecznie podważone, skoro obrona nie wykazała zaistnienia wad tej opinii, i to takich o jakich mowa w art. 201 kpk, obligujących do zasięgania nowej opinii.

Jak to wskazano już na rozprawie apelacyjnej, merytoryczna wartość opinii biegłego podlega ocenie sądowej a stanowisko strony procesu, której dotychczasowa opinia nie satysfakcjonuje, nie oznacza automatycznie procesowej potrzeby powoływania nowego biegłego.

W szczególności bezskutecznym - realiach dowodowych sprawy niniejszej – jest

powoływanie się przez apelującego na sprzeczne wnioski opinii biegłego K. T. w odniesieniu do forowanej przez siebie opinii prywatnej, ponieważ – co podmiotowi profesjonalnemu jakim jest obrońca oskarżonego, powinno być wiadome, że wobec treści art. 194 k.p.k. i art. 200 § 1 k.p.k., opinia uzyskuje przynależny jej kodeksowo status opinii biegłego, gdy sporządzona została przez osobę będącą biegłym i powołaną do tego na podstawie odpowiedniej decyzji sądu lub organu prowadzącego postępowanie przygotowawcze. "Opinia prywatna" niezaprzeczalnie może być dowodem w sprawie, choć bezpośrednio na jej podstawie organ procesowy nie może czynić ustaleń faktycznych w zakresie wymagającym wiadomości specjalnych. Może ona bowiem wskazywać na zasadność dopuszczenia dowodu z opinii biegłego lub jego uzupełniającego przesłuchania w związku z wnioskami wynikającymi z tego prywatnego dokumentu, bądź nawet powołania innego biegłego w wypadkach wskazanych w art. 201 k.p.k.( tak chociażby w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 24 września 2025 r. sygn. akt IV KK 327/25 – baza danych LEX nr 3916279). A. B. nie został powołany jako biegły w sprawie a jego prywatna „opinia” nie stanowi dowodu o cechach opinii procesowej jako dowodu w sprawie.

Z tych powodów nie sposób uznać wadliwość oddalenia przez sąd I instancji wniosku dowodowego postaci kolejnej opinii biegłego ( czy też biegłych ) z zakresu rekonstrukcji wypadów komunikacyjnych, bo wniosek ten w oczywisty sposób zmierzał do przedłużenia postępowania.

W szczególności powodem skutecznego zakwestionowania pozytywnej wartości dowodowej wskazanej opinii K. T. nie jest zdecydowane wykluczające stanowisko biegłego (a przeciwne oczekiwaniom oskarżonego) jakoby powodem wypadku mogło być wystrzelenie opony. Biegły w tym zakresie wypowiadał się szczegółowo ( np. k. 188 i 208 akt) podkreślając zdecydowanie brak rzeczowego materiału dowodowego, na postawie którego taki fakt można by potwierdzić.

Odnośnie ustalonej w zaskarżonym wyroku początkowej fazy wypadku w postaci zahaczenia pojazdem kierowanym przez oskarżonego o lewy tył pojazdu wyprzedzanego marki L., to sąd słusznie dał wiarę spójnym i wzajemnie zgodnym zeznaniom naocznych świadków M. J. ( k. 47 v.B. B. ( k. 51 v. i (...) ( k. 55 v.), którzy podróżowali pojazdem najpierw wyprzedzanym przez oskarżonego, zgodnie komentowali niebezpieczne manewry oskarżonego i obserwowali uderzenie pojazdem kierowanym przez oskarżonego w kolejny wyprzedzany pojazd. Osoby te nie są w żaden sposób powiązane z oskarżonym, dla niego obce, przez co nie mają powodów by oskarżać go tendencyjnie o niebezpieczną, agresywną i brawurową technikę jazdy, nie sposób zatem uznać, by zeznali fałszywie. Powody takie mają natomiast oskarżony i właściciel wypadkowego auta świadek M. O., by próbować dowodzić, że przyczyną wypadku był wyłącznie przypadkowy wystrzał opony a nie błędy techniki jazdy oskarżonego.

Wniosek

o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu, ewentualnie - uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

1)  W sprawie nie wystąpiły podstawy bezwzględne z art. 439 § 1 kpk dla uchylenia orzeczenia niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionego zarzutu apelacyjnego.

2)  Żaden z alternatywnych wniosków apelacyjnych nie okazał się zasadny, o czym przesądza argumentacja w sekcji 3.1 oraz 3.2. i jako takie nie stanowią podstawy do postulowanego orzeczenia reformatoryjnego przez uniewinnienie oskarżonego.

3)  Nie wystąpiły także okoliczności o jakich mowa w art. 440 kpk.

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Nie wystąpiły.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Orzeczenie o kosztach procesu w pkt. II dyspozycji zaskarżonego wyroku.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Skoro uznano sprawstwo i zawinienie oskarżonego to ponosi on koszty postępowania tymczasowo wyłożone przez Skarb Państwa.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zmieniono zaskarżony wyrok ten sposób, że:

1) oskarżonego S. B. uznano za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu kwalifikowanego z art. 177 § 1 kk i na podstawie art. 177 § 1 kk w zw. z art. 37a § 1 kk wymierzono oskarżonemu karę 300 ( trzystu ) stawek dziennych grzywny po 20

( dwadzieścia ) złotych każda,

2) na podstawie art. 42 § 1 kk orzeczono wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B w ruchu lądowym na okres

1 ( jednego ) roku,

Zwięźle o powodach zmiany

Wyczerpująco wskazano w sekcji 3.1. w części odnoszącej się do apelacji prokuratora.

Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III.

Na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 123) zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe postępowania apelacyjnego w łącznej kwocie 620 złotych ( w tym 20 złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania apelacyjnego).

PODPIS

SSO Ewa Rusin

Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

prokurator

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Orzeczenie o winie i karze

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

wyrok w całości

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana