Wyrok z 29 stycznia 2026, sygn. VII Ka 835/25

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VII Ka 835/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 19 września 2025 r. w sprawie II K 1683/23

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☐ obrońca oskarżonego

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☐zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1

Prokurator zaskarżył wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego i zarzucił mu:

I obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia tj. art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny wyjaśnień O. X. (1), zeznań W. N. oraz pozostałych świadków S. X., K. W., I. E., F. U., C. W., Ł. W., X. K., B. R. dotyczących kontaktowania się oskarżonego z pokrzywdzoną, miejscem jej pracy, placówkami oświatowymi i innymi osobami a także dotyczących okoliczności popełnienia czynu przez O. X. (1) poprzez bezpodstawne uznanie, że relacja ww. osób nie przemawia za uznaniem oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, co doprowadziło do

II błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mającego wpływ na jego treść, polegający na wyrażeniu poglądu, iż dowody ujawnione na rozprawie i ustalone na ich podstawie okoliczności nie są wystarczające do uznania za udowodniony fakt popełnienia przez oskarżonego zarzuconego mu czynu, jakkolwiek dowody te i okoliczności ocenione we wzajemnym powiązaniu ze sobą prowadzą nieodparcie do przeciwnego wniosku.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja prokuratora nie zasługiwała na uwzględnienie.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w środku odwoławczym, to przede wszystkim zauważyć należy, że zgromadzone w sprawie dowody Sąd meriti poddał wszechstronnej analizie i ocenie, zgodnie z dyrektywami określonymi w art. 4 k.p.k. Także przeprowadzone w oparciu o tę analizę wnioskowanie jest logiczne, zgodne z przesłankami wynikającymi z art. 7 kpk i przekonująco uzasadnione w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji prawidłowo zweryfikował tezy aktu oskarżenia w granicach niezbędnych dla ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia o braku zawinienia oskarżonego w zakresie zarzucanego mu czynu. Stąd też odnosząc się do podnoszonych przez skarżącego zarzutów należy stwierdzić, że są one chybione. Zauważyć trzeba, że podnosząc tego rodzaju zarzuty skarżący faktycznie polemizuje z ustaleniami Sądu I instancji. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikają powody uniewinniającego rozstrzygnięcia, a Sąd Okręgowy podziela przedstawioną tam argumentację . Co istotne apelacja faktycznie nie wskazuje na takie okoliczności, które nie byłyby przedmiotem uwagi Sądu Rejonowego i nie zawiera też takiej argumentacji, która wnioski tego Sądu mogłaby skutecznie podważyć. W tej sytuacji nie ma potrzeby ponownego przytaczania całości argumentacji zawartej w obszernym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, które faktycznie zawiera odpowiedzi na zarzuty kierowane przeciwko rozstrzygnięciu i należy jedynie zaakcentować niektóre elementy, które przemawiają za odmową podzielania stanowiska skarżących.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów stwierdzić należy, iż Sąd I instancji prawidłowo, w oparciu o zebrany materiał dowodowy trafnie ustalił stan faktyczny w sprawie oceniając dowody w sposób zgodny z zasadami prawa procesowego. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1974 r., zasada swobodnej oceny dowodów, leżąca u podstaw prawidłowego wyrokowania, nie może prowadzić do dowolności ocen i takiego wyboru dowodów, którego prawidłowości nie dałoby się skontrolować w trybie rewizyjnym. Ustalenia faktyczne wyroku tylko wtedy nie wykraczają poza ramy swobodnej oceny dowodów, gdy poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz prowadzi do sędziowskiego przekonania, odzwierciedleniem którego powinno być uzasadnienie orzeczenia. (II KR 114/74 OSNKW 1975/2/28).

W konsekwencji Sąd Okręgowy nie podzielił zawartych w apelacji zarzutów obrazy przepisów postępowania, jak i wywodów przytoczonych na ich poparcie oraz nie dopatrzył się obrazy wskazanych przepisów procedury karnej, które to uchybienia mogłyby rzutować na treść wydanego wyroku. W pełni zatem należy podzielić argumentację Sądu I instancji co do analizy i oceny zebranego i ujawnionego materiału dowodowego. W szczególności obrazy art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 kpk nie dowodzi to, że ustalenia w sprawie poczyniono także w oparciu o twierdzenia O. X. przy jednoczesnym odrzuceniu tych zeznań pokrzywdzonej, w których obciążała go o popełnienie zarzucanych mu czynów. Fakt czynienia ustaleń faktycznych w oparciu o dowody niekorzystne dla W. N. nie może oznaczać, że Sąd I instancji dopuścił się obrazy przepisów postępowania. Tym bardziej wskazać należy, że ustalenia faktyczne winny być dokonane na podstawie dowodów, którym przyznano przymiot wiarygodności. Tym samym wobec przyznania dowodom korzystnym co do braku odpowiedzialności oskarżonego takiej cechy, to chybione są zarzuty, że w postępowaniu doszło do złamania zasady obiektywizmu. Ocena dowodów pozostaje pod ochroną z art. 7 kpk gdy jest poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego oraz jest wyczerpująco i logicznie z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego umotywowana w uzasadnieniu wyroku. Analiza akt sprawy wskazuje, że Sąd Okręgowy trafne ustalenia oparł na dowodach, które przeprowadzone zostały na rozprawie głównej i ocenił je w sposób wszechstronny, uwzględniając wszystkie okoliczności zdarzeń a w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał jakie fakty uznał za udowodnione, a jakie za nieudowodnione i na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego odmówił wiary dowodom przeciwnym a ocena ta zasługuje na podzielenie.

W zakresie wyjaśnień oskarżonego O. X. (1), to Sąd Rejonowy instancji zasadnie uznał je za wiarygodne w zakresie w jakim zaprzeczał on popełnieniu zarzucanemu mu czynu oraz podnosił okoliczności kwestionujące wiarygodność relacji pokrzywdzonej. Przedstawiona w zaskarżonym uzasadnieniu analiza tych wyjaśnień, tak zresztą jak i innych dowodów jest wnikliwa i trafna; skupia się ona na przedmiocie postępowania i prawidłowo pomija faktycznie nieistotne dla sprawy wątki poboczne. Wyjaśnienia O. X. w tym zakresie są jasne, spójne, konsekwentne, znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym oraz w powiązaniu z innymi wydarzeniami są osadzone w porządku chronologicznym. Oskarżony zasadnie podnosił, że jego relacje z pokrzywdzoną od początku trwania ich związku były złożone i w jego trakcie dochodziło pomiędzy nim a W. N. do licznych konfliktów i nieporozumień.

W szczególności O. X. (1) potwierdził, że od czerwca 2017 r. osobiście, telefonicznie, mailowo próbował nawiązać kontakt z W. N. oraz kierował korespondencję z zapytaniem o W. N. do jej miejsca pracy, zwracał się o informacje dotyczące Z. X. do placówek oświatowych, składał zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstw przez W. N., w tym przestępstwa kradzieży jego pieniędzy, a w kierowanych do instytucji oraz osób trzecich pismach określał byłą żoną mianem „złodzieja” i przesyłał orzeczenia zapadłe w sprawach z jego udziałem. Powyższe zachowanie oskarżony zasadnie tłumaczył „walką” o odzyskanie zabranych przez W. N. oszczędności stanowiących jego prywatny majątek, jak również staraniami o kontakt ze swoim synem Z.. O. X. wskazał, że toczące się z jego udziałem postepowania, w tym postępowania karne zainicjowane przez byłą żonę, w negatywny sposób wpłynęły na jego stan zdrowia psychicznego, a towarzyszące mu silne emocje skutkowały podejmowaniem szeregu bezpośrednich działań zmierzających do ochrony swoich racji, praw. Co istotne, z jego relacji faktycznie wynika, że jego zachowanie nie było ukierunkowane na nękanie W. X. oraz jej udręczenie czy upokorzenie, lecz wskazywało na dążenie do odzyskania zabranych mu pieniędzy i nawiązanie kontaktu z dzieckiem.

Prawidłowo w ocenie Sądu Rejonowego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwolił na uznanie, że oskarżony dopuścił się popełnienia przestępstwa nękania na szkodę pokrzywdzonej. Zeznania przesłuchiwanych w sprawie osób, w tym pokrzywdzonej, jej współpracowników oraz członków jej rodziny a także pisma O. X. (1) kierowane do różnych instytucji, jego korespondencja z pokrzywdzoną jak również z osobami postronnymi dowodzą że oskarżony wielokrotnie próbował nawiązywać kontakt z pokrzywdzoną, przesyłał on korespondencje do jej miejsca pracy, do placówek oświatowych do których uczęszczał małoletni syn stron, a w treści tej korespondencji załączał odpisy orzeczeń zapadłych w sprawach z jego oraz W. N. udziałem, w tym określał swoją żoną mianem „złodzieja”. Nie budzi przy tym wątpliwości, że używane przez O. X. (1) słownictwo było niejednokrotnie negatywnie nacechowane, wręcz nieetyczne. Jednakże, prawidłowo Sąd I instancji uznał, że te działania, pomimo ich negatywnego wydźwięku, nie wypełniały znamion przestępstwa nękania.

Słusznie bowiem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano, że relacje W. N. i O. X. (1) praktycznie od początku trwania ich związku nie układały się poprawnie, przy czym okoliczności towarzyszące ich rozstaniu jeszcze bardziej spotęgowały istniejący pomiędzy nimi konflikt. Co przy tym istotne, w sprawie I C 378/20 wyrokiem Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 29 marca 2021 r. zasądzono od W. N. na rzecz O. X. (1) kwotę 400 000 zł, a w uzasadnieniu tego wyroku wskazano, że pokrzywdzona w maju 2017 r. kilkukrotnie przyjeżdżała do mieszkania zajmowanego wraz z mężem w F. skąd zabrała rzeczy osobiste oraz oszczędności męża w kwocie 400 000 zł schowane w skrzyni łóżka; w toku postepowania dotyczącego podejrzenia popełnienia przestępstwa kradzieży tych środków przez W. N., które ostatecznie zostało umorzone, wymieniona zawiadomiła o podejrzeniu popełnienia przestępstwa znęcania przez O. X. (1) na jej szkodę oraz szkodę małoletniego Z. X., przy czym składając zeznania podawała ona również, że zachowanie O. X. (1) względem małoletniego syna w jej ocenie mogło nosić cechy nadużycia seksualnego. Następstwem powyższego było wszczęcie przeciwko oskarżonemu postępowania karnego, w toku którego zastosowano wobec niego środek zapobiegawczy w postaci dozoru policji połączonego z zakazem kontaktowania się z żoną W. N. oraz synem Z. X.. Tym samym oskarżony, po wyprowadzce W. N. do rodzinnego domu, miał znacznie utrudniony kontakt z synem, a na skutek wszczętego postępowania karnego został on mu całkowicie uniemożliwiony na czas trwania postępowania. Zasadnie Sąd I instancji w tym zakresie stwierdził, że wydarzenia jakie towarzyszyły rozstaniu małżonków niewątpliwie negatywnie wpłynęły zarówno na O. X. (1) jak i W. N. a wymienieni dążąc do uwiarygodnienia swoich racji, stanowisk w toku toczących się z ich udziałem postepowań wzajemnie podejmowali względem siebie szereg nieetycznych zachowań.

W takiej sytuacji w pełni prawidłowo Sąd Rejonowy ustalił i przyjął, że „wysyłane przez O. X. (1) do W. N. wiadomości sms oraz maile nie miały na celu nękania pokrzywdzonej, lecz były podyktowane chęcią nawiązania z nią kontaktu, aby ustalić termin spotkania z synem (jeszcze przed orzeczeniem zakazu kontaktowania się z wymienionym), pozyskać informacje o jego stanie zdrowia, samopoczuciu, były one również formą dążenia do odzyskania zabranych mu przez W. N. pieniędzy. Następnie oskarżony podejmował próby skontaktowania się z placówkami oświatowymi, do których uczęszczał jego syn oraz z pracodawcą pokrzywdzonej, bowiem W. N. nie odpowiadała na jego wiadomości, nie udzielała mu odpowiedzi na pytania dotyczące Z. X., nie informowała go do jakiej placówki został zapisany małoletni. Oskarżony składał kolejno zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstw przez W. N. – fałszywych zeznań, uprowadzenia rodzicielskiego, przestępstwa kradzieży – także dążąc do realizacji swoich praw związanych z odzyskaniem oszczędności i możliwością ponownego nawiązania kontaktu z dzieckiem. W tożsamy sposób należy ocenić kwestię inicjowania przez O. X. (1) interwencji policji w domu pokrzywdzonej, dokonywania zgłoszeń do ośrodków pomocy społecznej. Należy pamiętać, że wymieniony nie miał kontaktu z synem przez długi czas – okres kilku lat – próbował się więc dowiedzieć jaka jest sytuacja bytowa jego syna. W. N. również składała zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstw przez O. X. (1), w tym kierowała liczne pisma do Okręgowej Izby Adwokackiej w F., Rzecznika Dyscyplinarnego, Ministra Sprawiedliwości wskazując, że zachowanie O. X. (1) jest nieetyczne i przemawia za wszczęciem względem niego postępowania dyscyplinarnego” – k. 1856 odw. Co do tej ostatniej kwestii, to zauważyć należy, że z informacji jak na k. 1896 wynika, że O. X. nie jest karany dyscyplinarnie.

Także w ocenie Sądu Okręgowego naganne zachowania stron miały charakter wzajemny; małżonkowie oskarżali się o szereg nieetycznych, bezprawnych zachowań. Jednakże w istocie, pomimo, że działania podejmowane przez O. X. (1) miały negatywny wydźwięk i nie powinny mieć miejsca, to mając na względzie podłoże zaistniałego pomiędzy nim a W. N. konfliktu oraz działania podejmowane przez sama pokrzywdzoną nie sposób zakwalifikować ich jako formy nękania.

Sąd I instancji dokonał trafnej oceny zeznań pokrzywdzonej i zasadnie dał wiarę jej relacji w zakresie w jakim wymieniona zeznała, że O. X. (1) od czerwca 2017 r. wielokrotnie próbował nawiązać z nią kontakt (do czasu zastosowania wobec niego środka zapobiegawczego), kierował korespondencję do jej miejsca pracy, do placówek oświatowych w których uczył się ich syn, składał zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przez nią licznych przestępstw, a w wiadomościach kierowanych do osób trzecich określał ją mianem „złodzieja”, przesyłał orzeczenia zapadłe z jej udziałem albowiem w tym zakresie korespondują one ze zgromadzonym materiałem dowodowym, w tym z wyjaśnieniami samego oskarżonego; niewątpliwie opisywane przez nią zachowania oskarżonego negatywnie wpływały na samopoczucie pokrzywdzonej, na jej relacje z innymi osobami.

Zarazem Sąd I instancji słusznie nie podzielił jej stanowiska co do tego, że zachowania O. X. (2) wypełniały znamiona przestępstwa nękania albowiem naganne, nieetyczne działania stron miały charakter wzajemny a W. N. miała zabrać mężowi środki pieniężne stanowiące jego majątek prywatny.

Ponadto oczywistym jest, że O. X. (1) kierował liczne zawiadomienia dotyczące pokrzywdzonej do organów ścigania. Jednakże także W. N. wysyłała takie zawiadomienia przeciwko oskarżonemu i kierowała korespondencję do Okręgowej Izby Adwokackiej, do Rzecznika Dyscyplinarnego, do Ministra Sprawiedliwości wskazując na zasadność wszczęcia wobec O. X. (1) postępowania dyscyplinarnego. Tym samym słusznie Sąd I instancji wskazał, że działania stron miały charakter wzajemny, i dochodziło pomiędzy nimi do nieetycznych zachowań a obie strony były aktywnie zaangażowane w powstały konflikt. Trafnie tym samym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zauważono, że niewłaściwe zachowanie O. X. (1) nie przybierało postaci takiej bezpośredniej dominacji nad pokrzywdzoną, aby można było stwierdzić że doszło do popełnienia przestępstwa nękania.

Wbrew zarzutom skarżącego Sąd I instancji dokonała prawidłowej oceny zeznań świadków S. X., K. W., I. E., F. U. i A. S., którzy współpracowali z pokrzywdzoną (F. U. i A. S. byli przełożonymi W. N.). Wymienieni potwierdzili, że O. X. (1) kontaktował się z nimi w sprawie W. N., oraz zwracał się do nich z prośbą o udzielenie informacji czy wymieniona nadal pracuje nadal w przedsiębiorstwie (...), a także chciał nawiązać kontakt z osobami decyzyjnymi w firmie, przy czym w treści kierowanej do nich korespondencji w negatywny sposób wyrażał się na temat swojej żony i określał ją mianem „złodzieja” i opisywał swoją sytuację rodzinną. Osoby te nie utrzymywały bliższych relacji towarzyskich z pokrzywdzoną i łączyły ich wyłącznie relacje zawodowe a zeznawali ono w jaki sposób przebiegał ich kontakt z O. X. (1), który stosunkowo często próbował kontaktować się z pracodawcą pokrzywdzonej i przesyłał wiadomości, które przedstawiały W. N. w negatywnym świetle.

Nie budzi zastrzeżeń ocena zeznań świadków C. W. i Ł. W., tj. dyrektorów placówek, do których uczęszczał małoletni Z. X. w W.. Wymienieni podali, że oskarżony nawiązywał z nimi kontakt oraz kierował do nich zapytania o małoletniego syn, w tym pytał o jego wyniki w nauce, samopoczucie, stan zdrowia, prosił o zdjęcia dziecka z jego udziału w rożnych uroczystościach szkolnych. Świadkowie potwierdzili, że w treści tej korespondencji oskarżony w negatywny sposób wyrażał się na temat W. N. i nazywał ją „złodziejem”, wskazywał, że został okradziony, przesyłał odpisy zapadłych orzeczeń z jego oraz W. N. udziałem.

Podobnie zasadnie za wiarygodne Sąd Rejonowy uznał zeznania kuzyna pokrzywdzonej X. K.. Ten ostatni zeznał, że otrzymywał od O. X. (2) wiadomości, w których oskarżony w obraźliwy sposób wyrażał się na temat W. N. a wiadomości takie wysyłał także do innych członków rodziny, w tym przesyłał odpisy zapadłych z jego udziałem orzeczeń, nazywał W. N. „złodziejką”. Co do B. R., to wymieniony podał, że kupił od W. N. nieruchomość oraz, że otrzymał od O. X. (1) kilka listów, w których wymieniony poinformował go, że został okradziony przez żonę, przy czym świadek nie posiadał wiedzy na temat relacji jakie występowały pomiędzy W. N. a O. X. (1).

Sąd I instancji prawidłowo ocenił dowody w postaci kopii wiadomości wysyłanych przez O. X. (1) do W. N., do dyrektorów szkół do których uczęszczał małoletni Z. X., do pracodawcy pokrzywdzonej, kopii dokumentacji z innych toczących się z udziałem stron postępowań, w tym postepowania rozwodowego, postępowania o zapłatę, postepowań karnych, dokumentacji przesłanej przez przedsiębiorstwo (...) a także pism kierowanych przez W. N. do Okręgowej Izby Adwokackiej, Rzecznika Dyscyplinarnego, Ministra Sprawiedliwości. Dowody te pozwoliły na ustalenie podłoża konfliktu pomiędzy stronami, który faktycznie dotyczył kwestii zwrotu przez W. N. zabranych środków pieniężnych oraz kontaktu O. X. (2) z synem i w istocie wskazywały, że strony wzajemnie dopuszczały się względem siebie nieetycznych zachowań, dążyły do uprzykrzenia sobie życia i wykazywały względem siebie pewne złośliwości.

Wniosek

Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

W orzeczeniu Sądu I instancji nie stwierdzono zarzucanej obrazy przepisów postepowania oraz błędu w ustaleniach faktycznych.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu rejonowego w Olsztynie z dnia 19 września 2025 r. w sprawie II K 1683/23

utrzymano w mocy.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Także w ocenie Sądu Okręgowego zgromadzony materiał dowodowy nie pozwolił na uznanie, że oskarżony O. X. (1) dopuścił się popełnienia przestępstwa z art. 190a § 1 kk.

Oskarżony wprawdzie wielokrotnie próbował nawiązywać kontakt z pokrzywdzoną, przesyłał korespondencje do jej miejsca pracy, do placówek oświatowych do których uczęszczał małoletni syn stron, a w treści tej korespondencji załączał odpisy orzeczeń zapadłych w sprawach z udziałem W. N., określał swoją żoną mianem „złodzieja”, przy czym użyte przez O. X. (1) słownictwo w owych pismach było niejednokrotnie obraźliwe, negatywnie nacechowane a tym samym zachowanie oskarżonego w tym zakresie było niewątpliwie nieetyczne, jednakże faktycznie nie wypełniały znamiona przestępstwa nękania.

Jeszcze raz bowiem podkreślić należy, że wysyłane przez O. X. (1) do W. N. wiadomości sms oraz maile nie miały na celu nękania pokrzywdzonej, lecz były podyktowane chęcią nawiązania z nią kontaktu celem ustalenia terminów spotkania z synem, pozyskania informacji o jego stanie zdrowia i samopoczuciu, a także był również formą dążenia do odzyskania zabranych mu przez W. N. pieniędzy; oskarżony podejmował próby skontaktowania się z placówkami oświatowymi, do których uczęszczał jego syn oraz z pracodawcą pokrzywdzonej, bowiem W. N. nie odpowiadała na jego wiadomości, nie udzielała mu często odpowiedzi na pytania dotyczące Z. X.; oskarżony składając zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstw przez W. N. w zakresie fałszywych zeznań, uprowadzenia rodzicielskiego, przestępstwa kradzieży dążył do realizacji swoich praw związanych z odzyskaniem oszczędności i możliwością ponownego nawiązania kontaktu z dzieckiem a W. N. także składała zawiadomienia i kierowała liczne pisma do Okręgowej Izby Adwokackiej w F., Rzecznika Dyscyplinarnego, Ministra Sprawiedliwości wskazując, że zachowanie O. X. (1) jest nieetyczne i wskazuje na konieczność wszczęcia względem niego postępowania dyscyplinarnego, do czego nie doszło.

Wobec powyższego wyrok uniewinniający uznano za trafny

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II

Na podstawie art.632pkt 2 kpk koszty procesu za II instancję ponosi Skarb Państwa.

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Prokurator

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 19 września 2025 r. w sprawie II K 1683/23

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☐zmiana