sygn. IV KZ 20/13 24 kwietnia 2013 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 24 kwietnia 2013, sygn. IV KZ 20/13

Data orzeczenia 24 kwietnia 2013
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział IV
Przewodniczący SSN Józef Dołhy
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt IV KZ 20/13
POSTANOWIENIE
Dnia 24 kwietnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Józef Dołhy
w sprawie L. K.
skazanej z art. 286 § 1 i in. k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, bez udziału stron,
w dniu 24 kwietnia 2013 r.,
zażalenia obrońcy skazanej
na zarządzenie Przewodniczącego VII Wydziału Karnego Sądu Okręgowego
w C. z dnia 11 lutego 2013 r., o odmowie przyjęcia kasacji;
p o s t a n o w i ł:
utrzymać zaskarżone zarządzenie w mocy.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w C., wyrokiem z dnia 24 lipca 2012 r., uznał L. K. winną
popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z
art. 11 § 2 k.k. oraz z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 270 §
1 k.k., wymierzona za te czyny kary pozbawienia wolności i grzywny połączył i
jako karę łączną orzekł rok i dwa miesiące pozbawienia wolności oraz 80
stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 10 zł.
orzekł środki karne na postawie art. 46 § 1 k.k., zaś na podstawie art. 69 § 1 i
2 k.k. oraz art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie orzeczonej kary łącznej
pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 3 lat próby.
Wyrok ten został zaskarżony przez obrońcę oskarżonej.
Po rozpoznaniu tej apelacji Sąd Okręgowy w C., wyrokiem z dnia 16
listopada 2012 r., zaskarżony wyrok utrzymał w mocy, uznając apelację za
oczywiście bezzasadną.
2
Obrońca skazanej wywiódł kasację zarzucając rażące naruszenie
przepisów prawa procesowego – art. 2, art. 7, art. 410 i art. 424 k.p.k.
Zarządzeniem z dnia 11 lutego 2013 r. Przewodniczący VII Wydziału
Karnego Sądu Okręgowego w C., na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art.
429 § 1 k.k. i art. 523 § 2 i 4 k.p.k., odmówił przyjęcia kasacji, stwierdzając iż
jest ona niedopuszczalna z mocy prawa.
Na powyższe zarządzenie zażalenie wniósł obrońca skazanej
zarzucając „naruszenie art. 530 § 2 k.p.k. w związku z art. 523 § 1 k.p.k.,
przez błędne przyjęcie, iż konieczne do wniesienia kasacji w sprawie
niniejszej jest podniesienie zarzutów uchybień z art. 439 k.p.k.”, i wniósł o
uchylenie zaskarżonego zarządzenia i przekazanie sprawy do ponownego
rozpoznania celem przyjęcia kasacji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie jest oczywiście bezzasadne.
Stosownie do treści art. 523 § 2 i § 4 pkt 1 k.p.k. kasację na korzyść
obrońca skazanego może wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za
przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez
warunkowego zawieszenia jej wykonania, przy czym ograniczenie to nie
dotyczy kasacji wniesionej z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k.
Innymi słowy kasacja stron na korzyść od innego wyroku, niż wyrok skazujący
na „bezwzględną” karę pozbawienia wolności, może być przyjęta do
rozpoznania tylko wówczas, gdy jest wniesiona z powodu uchybień
wymienionych w art. 439 k.p.k.
W przedmiotowej sprawie obrońca skazanej w kasacji nie podniósł
żadnego uchybienia wymienionego w art. 439 k.p.k. W tym stanie rzeczy
zasadnie odmówiono przyjęcia kasacji jako niedopuszczalnej z mocy prawa.
Podzielając trafne i szczegółowe wywody zawarte w uzasadnieniu
zaskarżonego zarządzenia, należało utrzymać zaskarżone zarządzenie w
mocy.