Wyrok z 12 lutego 2026, sygn. II Ka 902/25

Przewodniczący:

SSO Karol Troć

Protokolant:

st.sekr.sądowy Agata Polkowska

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 902/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 6 sierpnia 2025 r. w sprawie II K 425/25

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.

I. W zakresie pkt I orzeczenia:

1. naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. i art. 366 § 1 k.p.k., polegające na niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy, przez niedopuszczenie dowodu z opinii biegłych lekarzy psychiatrów oraz psychologa, w celu określenia czy stan upojenia alkoholowego, w którym znajdował się oskarżony ograniczał jego poczytalność, czy oskarżony miał zachowaną zdolność rozpoznania znaczenia swoich czynów i pokierowania swoim postępowaniem, czy oskarżony miał możliwość postrzegania i zapamiętywania spostrzeżeń, możności oceny wymiarów przestrzeni, a także ustalenia stanu psychosomatycznego w jakim znajdował się oskarżony, przy uwzględnieniu zawartości alkoholu w ich krwi - brak przeprowadzenia badań przez biegłych psychiatrów niewątpliwie uniemożliwił prawidłowe ustalenie, czy oskarżony działał umyślnie, w tym udaremniona została możliwość określenia stopnia winy za czyn z art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.;

2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, który miał istotny wpływ na jego treść, polegający na:

a) dowolnym uznaniu przez sąd I instancji, że oskarżony działał umyślnie, podczas gdy materiał dowodowy nie pozwala na przyjęcie, że oskarżony miał zamiar bezpośredni lub ewentualny spowodowania obrażeń u pokrzywdzonego E. O.;

b) pominięciu, że oskarżony znajdował się w stanie znacznego upojenia alkoholowego, które to mogło wyłączyć lub istotnie ograniczyć świadomość skutków jego zachowań, co wskazuje na możliwość działania — co najwyżej nieumyślnego;

c) zaniechaniu ustalenia, czy działania oskarżonego polegające na rzuceniu talerza i zadawaniu uderzeń mogły wynikać z niekontrolowanej reakcji w stanie upojenia, pozbawionej świadomości kierunkowej i zamiaru wyrządzenia konkretnej szkody;

d) zaniechaniu ustalenia czy stan oskarżonego miał cechy upojenia patologicznego, co w konsekwencji mogłoby całkowicie wyłączyć jego umyślność, a nawet poczytalność

- a w konsekwencji przypisanie oskarżonemu zamiaru zadania średniego uszczerbku na zdrowiu było dowolne, sprzeczne z zasadą in dubio pro reo oraz niepoparte rzetelną oceną jego stanu psychicznego;

II. w zakresie pkt II orzeczenia:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. polegające na dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz wydaniu wyroku skazującego pomimo braku jakichkolwiek jednoznacznych i wiarygodnych dowodów wskazujących na fakt, że to oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu z art. 157 § 2 k.k. Sąd w szczególności:

a) bezpodstawnie przyjął, że obrażenia pokrzywdzonego powstały w wyniku umyślnego uderzenia go przez oskarżonego, mimo że materiał dowodowy nie zawiera żadnych obiektywnych dowodów na sprawstwo: brak jest świadków samego zdarzenia, nagrań, śladów wskazujących na konkretnego sprawcę, czy jakiejkolwiek rzetelnej relacji pokrzywdzonego co do przebiegu i autora jego uderzenia;

b) pominął fakt, że zarówno pokrzywdzony, jak i oskarżony byli w znacznym stanie nietrzeźwości, a pokrzywdzony nie pamięta okoliczności powstania obrażeń, jedynie „w teorii” kojarzy sprzeczkę, co wyklucza możliwość przypisania oskarżonemu winy w oparciu o jego niespójne, niepewne i nielogiczne wypowiedzi;

c) nie wziął pod uwagę okoliczności, że pokrzywdzony samodzielnie opuścił miejsce spożywania alkoholu i obudził się dopiero po kilku godzinach przy domu oskarżonego, co w świetle doświadczenia życiowego i wiedzy medycznej dopuszcza wiele alternatywnych mechanizmów powstania obrażeń (upadek, samouszkodzenie, inne zdarzenie w trakcie przemieszczania się), których to Sąd nie zbadał;

d) dowolnie uznał za istotny ślad krwi w mieszkaniu oskarżonego mimo że nie sposób przypisać pochodzenia krwi konkretnej osobie i konkretnej czynności; zwłaszcza, że z informacji znajdujących się w aktach sprawy wynika, że oskarżony uderzył pięścią w blat ławy — tym samym niewątpliwie w mieszkaniu znajdowała się jego krew; brak jest zatem jednoznacznego i realnego dowodu na to, by była to krew pokrzywdzonego;

- w konsekwencji Sąd wydał wyrok skazujący w sytuacji, w której dowody nie pozwalają nawet na ustalenie, czy pokrzywdzony został uderzony przez kogokolwiek, a tym bardziej, że uczynił to oskarżony;

III. w zakresie pkt III i IV orzeczenia:

1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia i mający wpływ na jego treść, przez:

a) pominięcie przez sąd I instancji, że rzekome groźby zostały wypowiedziane w stanie głębokiej nietrzeźwości, w sposób chaotyczny, nielogiczny i pozbawiony realnej treści z uwagi na zaburzone procesy poznawcze oskarżonego, który nie kontrolował i nie analizował tego co mówi;

b) pominięcie wynikającej wprost z akt sprawy okoliczności, że oskarżony od dłuższego czasu zwykł wypowiadać podobne, niczym niepoparte i nierealne groźby, co było powszechnie znane otoczeniu i nie wiązało się z zamiarem faktycznego ich wykonania;

c) pominięcie, że brak było jakichkolwiek zachowań świadczących o zamiarze realizacji groźby przez oskarżonego, w szczególności nie podjął on żadnych czynności zmierzających do podpalenia czyjejś własności, czy pozbawienia kogokolwiek życia, a jego słowa miały charakter czysto werbalny, irracjonalny i wynikające wyłącznie ze stanu upojenia alkoholowego;

d) pominięcie, że słowa wypowiedziane przez oskarżonego w stanie upojenia alkoholowego choć były niestosowne, to brakowało w nich zamiaru wywołania obawy u pokrzywdzonych - a pokrzywdzeni w ówczesnym kontekście sytuacyjnym mogli odebrać te słowa nie jako groźbę, lecz co najwyżej zaczepkę ze strony oskarżonego - w konsekwencji zachowanie oskarżonego nie wyczerpało znamion czynu zabronionego z art. 190 § 1 k.k.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelację obrońcy oskarżonego jako niezasadna, nie zasługiwała na uwzględnienie.

Analiza akt sprawy w świetle sformułowanych zarzutów doprowadziła Sąd II Instancji do wniosku, że Sąd meriti procedował właściwie, przy tym słusznie oceniając zgromadzony materiał dowodowy i na jego podstawie ustalając rzeczywisty stan faktyczny w sprawie, uwzględniając wszystkie okoliczności ujawnione na rozprawie, przemawiające zarówno na korzyść, jak i niekorzyść oskarżonego. Materiał dowodowy nie pozostawił żadnych wątpliwości, które wobec treści art. 5 § 2 k.p.k. należałoby rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego.

W pierwszej kolejności słusznym było niedopuszczenie przez Sąd Rejonowy dowodu z opinii biegłych lekarzy psychiatrów i psychologa, którzy mieliby się wypowiedzieć co do poczytalności oskarżonego w chwili popełnienia czynów z uwagi na nadużywanie przez niego alkoholu i znajdowanie się w stanie upojenia alkoholowego, gdyż na podstawie rozważonych okoliczności, przeprowadzenie tej czynności procesowej byłoby niezasadne i niecelowe, o czym Sąd Okręgowy wypowiedział się już również na rozprawie apelacyjnej, oddalając tożsamy wniosek dowodowy. Jak powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie, sam fakt nadużywania alkoholu nie wpływa automatycznie na powstanie w sprawie każdego czynu takiej osoby wątpliwości co do jej poczytalności. W związku z treścią art. 31 § 3 k.k. może mieć znaczenie jedynie wówczas, gdy nadużywanie alkoholu można określić mianem choroby psychicznej, a dodatkowo zachodzi przesłanka wpływu na zdolność do kierowania swoim zachowaniem lub rozpoznaniem znaczenia czynu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 czerwca 2023 r. IV KK 193/23). Ponadto, obowiązek przeprowadzenia dowodu z opinii biegłych powstaje wówczas, gdy w sprawie wystąpiły uzasadnione wątpliwości co do poczytalności oskarżonego (podejrzanego). Jednakże owe wątpliwości, jak wskazuje się dalej w judykaturze, powinny zostać chociaż uprawdopodobnione, co oznacza, że muszą mieć podstawę w konkretnych okolicznościach sprawy, wynikać z tych okoliczności w sposób obiektywny. Nie mogą natomiast stanowić one jedynie subiektywnego przekonania oskarżonego (podejrzanego) lub jego obrońcy, ale muszą zostać powzięte przez organ procesowy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2021 r. II KK 127/21).

W ocenie Sądu Okręgowego, fakty nadużywaniu alkoholu przez oskarżonego i popełnienia czynów w stanie upojenia alkoholowego nie miały wpływu na jego poczytalność, w tym rozpoznawanie znaczenia czynów i możliwość pokierowania swoim zachowaniem. Sam oskarżony składając wyjaśnienia w istocie nie powołuje się na okoliczności, mogące wywoływać w tym zakresie wątpliwości, jak np.. brak zdolności przewidzenia wpływu alkoholu na jego organizm, nietypowe doświadczenia, odczucia, interakcje z innymi czynnikami, a jedynie zaprzecza swojemu sprawstwu, opisując alternatywny przebieg poszczególnych sytuacji, realizując w ten sposób przyjętą przez siebie linię obrony. Pomimo tego, że materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na nadużywanie przez oskarżonego alkoholu, podczas którego staje się agresywny i nieobliczalny, nie są to okoliczności, które samoistnie wpływają na wątpliwości co do poczytalności, a oskarżony regularnie, z własnej woli wprowadzając się w stan upojenia alkoholowego, miał świadomość tego skutków i ich przełożenia na jego zachowanie.

Sprawstwo oskarżonego w zakresie czynu z pkt I jest niewątpliwe. Na tę okoliczność wskazują w pełni wiarygodne zeznania pokrzywdzonego E. O. i Ł. E.. Wyjaśnienia oskarżonego, że do uderzenia talerzem miało dojść niechcący, a do pobicia w ogóle, są nielogiczne i nie mają oparcia w żadnym wiarygodnym dowodzie, toteż nie zasługiwały na uwzględnienie. Obrażenia ciała E. O. były przedmiotem opiniowania przez biegłego P. Z., przy czym wnioski płynące z przedmiotowej opinii uprawdopodabniają okoliczności wskazywane przez pokrzywdzonego, jak przebieg zdarzenia z dnia 2 października 2024 r. Zarówno pokrzywdzony, jak i Ł. E. zeznawali jasno, logicznie, konsekwentnie, a ich zeznania korespondowały ze sobą, przy czym nie było żadnych przesłanek, aby upatrywać w nich nieszczerości. Oboje świadkowie wskazali zbieżnie, że oskarżony po zjedzeniu zupy wziął talerz i uderzył, rzucił nim w głowę pokrzywdzonego, po czym przewrócił go na podłogę, usiadł na nim okrakiem i zaczął go przygniatać kolanami/uderzać w klatkę piersiową oraz dusić, co wyklucza przypadkowość, nieumyślność działania, takiego jak nieostrożne zrzucenie talerza na podłogę czy potrącenie łokciem w ciasnym przejściu. Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił ten materiał dowodowy, ustalił na jego podstawie stan faktyczny i słusznie przypisał oskarżonemu sprawstwo przedmiotowego czynu - umyślne, w zamiarze bezpośrednim.

W stosunku do oceny materiału dowodowego, dotyczącego czynu z pkt II wyroku uznać należało, że i w tym przypadku Sąd Rejonowy dokonał tego należycie. Niezaprzeczalnym faktem jest to, że zarówno oskarżony, jak i pokrzywdzony X. E. w chwili zdarzenia znajdowali się pod znacznym wpływem alkoholu, jak i to, że nie było bezpośredniego świadka czynu, w mieszkaniu oskarżonego nie było aktywnej kamery monitoringu itp. W świetle upojenia alkoholowego oraz doznanych obrażeń ciała, mogłyby nie dziwić także pewne nieścisłości w zeznaniach X. E. co do szczegółowego przebiegu zdarzenia, jednakże wbrew tezie apelacji konsekwentnie wskazywał on, że został uderzony przez oskarżonego w trakcie pobytu w jego mieszkaniu i stracił pamięć, wobec czego nie zna dalszych szczegółów pobicia. Pokrzywdzony spójnie i logicznie wskazywał na to nie tylko podczas czynności procesowych, lecz również w rozmowach z osobami z jego najbliższego otoczenia, którzy zeznawali w sprawie niniejszej. Za wiarygodnością zeznań X. E. świadczą zeznania przesłuchanych w sprawie świadków, m.in. N. O., G. Z. czy J. E., a podawane przez nich informacje składają się na logiczny ciąg zaistniałych zdarzeń. Szczególną uwagę należało zwrócić na zeznania N. O., który był w domu u oskarżonego w czasie pomiędzy pobiciem a ponownym przyjściem pokrzywdzonego, który tam wrócił już w obecności świadka. Oskarżony w rozmowie z N. O. przyznał się do sprzeczki z pokrzywdzonym i uderzenia go (zastanawiał się, czy będzie miał „śliwę”). W podobnym tonie wypowiadała się G. Z., której oskarżony w rozmowie z nią przez telefon w trybie głośnomówiącym przyznał się do „szarpaniny” z pokrzywdzonym X. E., nawet jeśli później tym własnym słowom zaprzeczył i zmieniał wersję wydarzeń. Po ponownym przyjściu, pokrzywdzony w obecności N. O. dopytywał oskarżonego o przyczynę pobicia, jednakże ten wskazał mu, że miał go pobić E. N.. Ta wersja wydarzeń była jednak nieracjonalna i została w zasadzie wykluczona podczas czynności przeprowadzanych przez funkcjonariusza Policji M. B., który obiektywnie i wiarygodnie zeznawał na tę okoliczność, powołując się na udostępniony przez E. N. monitoring domu, z którego wynikało, że pokrzywdzony wówczas do niego nie przychodził. Tę wersję potwierdzili także pozostali przesłuchani w sprawie świadkowie. N. O. ponadto zeznawał, że w domu oskarżonego były ślady krwi, przy czym w kontekście zaobserwowanych u pokrzywdzonego obrażeń głowy - twarzy, które miały potwierdzenie w zeznaniach świadków, dokumentacji medycznej, materiale fotograficznym (a w nim zakrwawiona bluza pokrzywdzonego, która pozostała u oskarżonego) i opinii biegłego W. P., twierdzenia obrońcy, że ślady krwi powstały jedynie w wyniku uderzenia ręką przez oskarżonego w ławę i potłuczenia szkła, jawią się jako nieprawdopodobne, zwłaszcza że nic, nawet oskarżony, nie wskazywało na to, że oskarżony rozbijając szkło ławy skaleczył się, a i pokrzywdzony podkreślał, że oskarżony nie doznał przy tym żadnych obrażeń.

Na względzie mieć należy, że w dochodzeniu do prawdy obiektywnej sąd może się posługiwać nie tylko dowodami bezpośrednimi, którymi aktualnie dysponuje, ale również prawidłowym logicznym rozumowaniem, wspieranym przesłankami natury empirycznej. Pozwala to sądowi na uznanie za dowód logicznie poprawnej koncepcji myślowej, której wnioski (informacje) swoją konsekwencją eliminują inne wersje zdarzenia. Ma prawo więc sąd oprzeć swoje rozstrzygnięcie na tego rodzaju dowodach pośrednich, jeżeli racjonalnie uznał je za czyniące zadość postulatowi dochodzenia do prawdy obiektywnej i wyprowadził z nich wnioski odpowiadające zasadom logicznego rozumowania, z jednoczesnym respektowaniem wyrażonej w art. 5 § 2 k.p.k. zasady in dubio pro reo (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 23 marca 2015 r. II AKa 27/15). W sprawie niniejszej zeznania świadków, choć nie bezpośrednich obserwatorów zdarzenia, są spójne, wiarygodne i uzupełniające się oraz korelują z zeznaniami pokrzywdzonego X. E., toteż zasługiwały na uwzględnienie. Wyjaśnienia oskarżonego zaś w tym zakresie są niewiarygodne, są sprzeczne z materiałem dowodowym, także tym nieosobowym, jak dokumentacja medyczna czy materiał fotograficzny, obrazujący obrażenia głowy pokrzywdzonego. Oskarżony w rozmowie ze świadkami często zmieniał przedstawianą wersję wydarzeń, co niewątpliwie przemawia także na jego niekorzyść. Alternatywny przebieg wydarzeń, opisany również w wyjaśnieniach przed Sądem I instancji, oceniony wedle dyrektyw z art. 7 k.p.k., nie mógł zostać uwzględniony jako rzeczywisty, co było sprzeczne z rozważanymi powyżej depozycjami świadków, jak i nie odpowiadał wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego - był w istocie wysoce nieracjonalny.

Nietrafne były również zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych w zakresie gróźb z pkt III i IV. Jak już wskazano powyżej, fakt nietrzeźwości oskarżonego nie zwalnia go w żadnym stopniu z odpowiedzialności za jego czyny – nie jest tak, że osoba głęboko nietrzeźwa nie może być sprawcą przestępstwa. Do znamion występku gróźb karalnych nie należy przy tym zamiar sprawcy zrealizowania swoich zapowiedzi, a jedynie wypowiadanie gróźb popełnienia czynu zabronionego oraz wywołanie u pokrzywdzonych obawy, że zapowiedzi takie mogą zostać spełnione. Oceny zasadności odczuwanych przez pokrzywdzonych obaw dokonywać zaś należy nie z subiektywnego punktu widzenia samego pokrzywdzonego czy innej konkretnej osoby (jak samego sprawcy), ale z punktu widzenia przeciętnego, rozsądnego obserwatora. Ponownie fakt, że sprawca ustawicznie ponawia swoje zachowania, choć gróźb nie realizuje, nie oznacza, że pokrzywdzony nie ma podstaw, by kolejnych gróźb się nie obawiać, zwłaszcza jeśli sprawca przejawia inne niż zapowiadane, ale naganne zachowania. Absolutnie nielogiczne są twierdzenia apelacji, że choć oskarżony notorycznie nadużywa alkoholu i w dniu 2 listopada 2024 r. nie robiąc sobie nic z obecności babki Ł. E. pobił jej syna E. O. (nawet trzykrotnie), niedługo później kolegę X. E., po czym w sytuacji konfliktu majątkowego zapowiada bliskim, że spali dom, a ich z kolegami („mafią”)wyrżnie, jego słowa nie powinny być traktowane poważnie, a co najwyżej jako zwyczajowe „zaczepki” sąsiedzko-rodzinne – zwłaszcza gdy, co wynika również z treści apelacji, w stanie nietrzeźwości oskarżony zachowuje się mało racjonalnie. Z tego względu w ocenie Sądu odwoławczego ustalenia Sądu meriti, że oskarżony swoim zachowaniem wywołał u pokrzywdzonych uzasadnione obawy, że zapowiadane przez niego przestępstwa mogą zostać dokonane, były w pełni uprawnione.

Wniosek

Wniosek o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego M. E. od zarzucanych mu czynów; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Siedlcach do ponownego rozpoznania.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Z uwagi na niezasadność podniesionych zarzutów, żaden wniosek apelacyjny nie podlegał uwzględnieniu.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok w całości.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Wniesiona w sprawie apelacja nie była zasadna i nie zasługiwała na uwzględnienie. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających uwzględnieniu z urzędu.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II, III.

Oskarżony w postępowaniu odwoławczym był reprezentowany przez obrońcę wyznaczonego z urzędu, toteż zasadnym było z tego tytułu zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz adwokata M. M. 1033,20 złotych (w tym 193,20 złotych podatku VAT), zgodnie ze stawką wskazaną w § 17 ust. 2 pkt 4 w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.

Sąd Okręgowy mając na względzie to, że oskarżony jest osobą bezrobotną i nie posiada majątku, z którego mogłyby zostać uregulowane przedmiotowe koszty sądowe, ponadto pozostawał on w izolacji penitencjarnej, przy czym w sprawie niniejszej także orzeczono wobec niego karę łączną bezwarunkowego pozbawienia wolności, jak również środki kompensacyjne na rzecz pokrzywdzonych, z uwagi na treść art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, jego wydatki przejmując na rachunek Skarbu Państwa.

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Całość wyroku

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana