Uzasadnienie z 13 lutego 2026, sygn. XIII Ga 573/25

UZASADNIENIE

Wyrokiem dnia 6 maja 2025 r., w sprawie z powództwa (...) spółki akcyjnej
w W. przeciwko Gminie C. o zapłatę, Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi zasądził od pozwanej Gminy C. na rzecz powoda (...) spółki akcyjnej
w W. kwotę 56.977,78 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 31 grudnia 2024 roku do dnia zapłaty oraz kwotę 8266 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 5417 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami ustawowymi
za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, przy czym zastrzegł pozwanej Gminie C. prawo do powoływania się w toku postępowania egzekucyjnego dotyczącego zasądzonego od niej świadczenia pieniężnego na ograniczenie odpowiedzialności do stanu czynnego masy spadkowej po zmarłym B. T., wynikające z nabycia przez pozwaną spadku po zmarłym z dobrodziejstwem inwentarza.

(wyrok k. 87, uzasadnienie k. 96-98)

Apelację od opisanego powyżej wyroku złożyła pozwana, zaskarżając wyrok Sądu I instancji w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca zarzuciła:

- naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy,
tj. art. 70 w zw. z art. 103 ustawy Prawo wekslowe w zw. z art. 118 Kodeksu cywilnego poprzez ich błędną wykładnie polegającą na uznaniu, iż do obliczenia terminów przedawnienia znajdują zastosowanie przepisy części ogólnej Kodeksu cywilnego, podczas gdy termin należy obliczać zgodnie z regulacjami ustawy szczególnej – ustawy Prawo wekslowe.

- naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy,
tj. art. 36 ustawy Prawo wekslowe poprzez jego niezastosowanie do obliczenia terminu przedawnienia roszczenia, podczas gdy przy jego prawidłowym zastosowaniu należało przyjąć, iż roszczenie uległo przedawnieniu z dniem 4 kwietnia 2024 r.

Mając na uwadze ww. zarzuty skarżąca wniosła o zmianę wyroku Sądu I instancji
i oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów postępowania w I instancji wraz z kosztami zastępstwa procesowego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, jak również o zasądzenie kosztów procesu w postępowaniu odwoławczym.

(apelacja k. 100-101v)

W odpowiedzi na apelację pozwanej, powód wniósł o oddalenie apelacji jako bezzasadnej oraz o zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za instancję odwoławczą na podstawie norm przepisanych.

Ponadto powód wniósł o dopuszczenie dowodów z dokumentów szczegółowo opisanych w puncie IV odpowiedzi na apelację.

(odpowiedź na apelację k. 125-127v)

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja pozwanej jest bezzasadna.

W ocenie Sądu Okręgowego rozstrzygnięcie Sądu I instancji pozostaje w zgodzie
z poczynionymi ustaleniami w zakresie stanu faktycznego sprawy i koresponduje
ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy i wyczerpujący przeprowadził postępowanie dowodowe w sprawie, dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, jak również zastosował właściwe przepisy prawa materialnego. Sąd Okręgowy w pełni podziela argumentację faktyczną i prawną Sądu Rejonowego, a poczynione ustalenia faktyczne przyjmuje za własne.

Zarzuty sformułowane przez skarżącą w apelacji zmierzają do podważenia dokonanej przez Sąd I instancji wykładki przepisów prawa materialnego, tj. art. 70 w zw. z art. 102 ustawy Prawo wekslowe w zw. z art. 118 k.c. W ocenie skarżącej Sąd I instancji błędnie przyjął,
że do obliczenia terminów przedawnienia w przedmiotowej sprawie znajdują zastosowanie przepisy części ogólnej Kodeksu cywilnego. Zarzuty te Sąd Okręgowy uznał za niezasadne, bowiem w całości podziela dokonaną przez Sąd I instancji wykładnie ww. przepisów.

Dla porządku przypomnienia wymaga, że stosownie do przepisu art. 70 ust. 1 Prawa wekslowego, roszczenia wekslowe przeciw akceptantowi ulegają przedawnieniu z upływem lat trzech, licząc od dnia płatności wekslu. Zgodnie z przepisem art. 118 k.c. jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi sześć lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata. Jednakże koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata.

Zarzuty podniesione przez pozwaną w apelacji, jak również na etapie postępowania przez Sądem I instancji koncentrowały się wokół argumentacji, wedle której do okresu przedawnienia roszczeń wekslowych, uregulowanego przepisem art. 70 Prawa wekslowego, nie znajduje zastosowania reguła ustalania końca terminu przedawnienia, o której mowa w art. 118 zd. 2 k.c.

Jak zasadnie wskazał już Sąd I instancji, przepis art. 118 zd 2. k.c. nie stanowi modyfikacji terminów przedawnienia, do których ma zastosowanie. Przepis ten reguluje jedynie kwestię tego, kiedy przypada koniec terminu przedawnienia. Termin przedawnienia wynosi jednak dalej sześć lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata (art. 118 zd. 1 k.c.), bądź też tyle, ile wskazano w przepisach szczególnych (w przypadku art. 70 prawa wekslowego – 3 lata). Zastosowanie art. 118 zd. 2 k.c. do terminu przedawnienia roszczeń wekslowych wymienionych w przepisie art. 70 prawa wekslowego nie stanowi tym samym zmiany przepisu art. 70 prawa wekslowego. Art. 118 zd. 2 k.c. nie reguluje w ogóle kwestii długości terminu przedawnienia, jest natomiast uregulowaniem dotyczącym obliczania końca okresu przedawnienia. Art. 70 Prawa wekslowego odnosi się jedynie do długości okresu przedawnienia, nie wskazuje jednak sposobu ustalania końca okresu przedawnienia. Czym innym jest zatem okres przedawnienia, a czym innym data końca okresu przedawnienia. Inne są więc zakresy zastosowania art. 118 zd. 2 k.c. i art. 70 Prawa wekslowego.

Zgodnie zatem z przepisem art. 70 w zw. z art. 103 Prawa wekslowego w zw.
z art. 118 k.c., w niniejszej sprawie termin przedawnienia roszczenia wekslowego, wynoszący trzy lata od daty płatności weksla (3 kwietnia 2021 r.), kończył się z dniem 31 grudnia 2024 r., co też Sąd I instancji ustalił prawidłowo. Złożenie w dniu 31 grudnia 2024 r. pozwu przerwało bieg przedawnienia. W dacie wytoczenia powództwa roszczenie nie było zatem przedawnione.

Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy oddalił apelację na podstawie art. 385 k.p.c.

O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł kierując się zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy wyrażoną w art. 98 § 1 i § 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c.
i uwzględniając wartość przedmiotu zaskarżenia. Wobec tego zasądzono od pozwanej jako strony przegrywającej na rzecz powoda kwotę 2.700 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym, zgodnie z § 2 pkt 6 w związku z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych w jego obecnym brzmieniu.

Z/

Odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi powódki poprzez umieszczenie na portalu informacyjnym Sądu.

13.02.2026 r.