Wyrok z 19 lutego 2026, sygn. II Ka 884/25

Przewodniczący:

sędzia SO Sylwia Olimpia Uszyńska

Protokolant:

p.o. sekr. sąd. Anita Lemisiewicz-Pszczel

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 884/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 14 października 2025 r. w sprawie II K 444/24

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.

Zarzuty z apelacji obrońcy C. H.:

1. Zarzut obrazy przepisów postępowania, mającej wpływ na treść wyroku, a mianowicie:

a) art. 7 k.p.k., poprzez zaniechanie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, brak obiektywizmu, dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów w szczególności w postaci:

- wyjaśnień oskarżonych C. H. i T. U. (1), co do faktu oddania przez oskarżonych I. H. (1) pieniędzy w kwocie 7 615 zł w sytuacji, gdy wyjaśnienia te korespondują ze sobą wzajemnie, a ponadto ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym w postaci zeznań świadków: P. Ł., I. I., M. Ł., G. Ł.;

- zeznań oskarżyciela posiłkowego I. H. (1), w zakresie w jakim Sąd uznał te zeznania za wiarygodne w sytuacji, gdy świadek ten miał interes faktyczny w pomawianiu oskarżonych, świadek ten jest skrajnie uzależniony od alkoholu, a ponadto jego zeznania nie korespondują z pozostałym materiałem dowodowym;

- zeznań świadków S. H., I. H. (2), P. H., w zakresie w jakim Sąd poczynił na podstawie tych zeznań ustalenia faktyczne odnośnie nieprzekazania przez oskarżonych pieniędzy I. H. (1) w sytuacji, gdy świadkowie ww. nie posiadają takiej wiedzy, a jedynie słyszeli od ww. I. H. (1), że nie otrzymał pieniędzy, do tego I. H. (2) dowiedział się od obcych ludzi, że I. te pieniądze jednak otrzymał po pijaku, poza tym w zakresie ustalenia uzależnienia i ciągów alkoholowych I. H. (1), w sytuacji gdy z zeznań właściwie wszystkich uczestników postępowania wynikało, że oskarżyciel posiłkowy codziennie spożywał alkohol w ilości od 2 do 12 piw, co powodowało jego permanentne upojenie alkoholowe;

- świadka P. Ł. w zakresie w jakim Sąd nie poczynił ustaleń faktycznych na podstawie zeznań tego świadka, w zakresie otrzymania pieniędzy przez I. H. (1) od oskarżonych w sytuacji, gdy świadek słyszała od oskarżyciela, że pieniądze otrzymał, co zgodne jest z zeznaniami pozostałych świadków, w tym I. H. (2), I. I., M. Ł. i G. Ł.;

- świadków I. I. i M. Ł. w zakresie negatywnej oceny zeznań świadków ze względu na bliskie relacje świadków z oskarżonymi w sytuacji, gdy nie wynika ten fakt z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie;

- świadka P. J. w zakresie zamiaru zagarnięcia przez T. U. (1) pieniędzy I. H. (1) dla siebie na samochód w sytuacji, gdy oskarżona przedstawiła potwierdzenie przelewu pieniędzy podarowanych przez jej ojca na ten cel;

2. zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, będących podstawą orzeczenia, polegającego na błędnym ustaleniu, że oboje oskarżeni, działając wspólnie i w porozumieniu przywłaszczyli kwotę 7615 zł na szkodę I. H. (1).

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja obrońcy oskarżonej jako bezzasadna, nie zasługiwała na uwzględnienie.

Sąd Okręgowy rozpoznając wniesioną apelację nie stwierdził zasadności sformułowanych w niej zarzutów i przytoczonej na ich poparcie argumentacji, które cechowały się w ich istocie polemiką ze słusznymi ustaleniami Sądu meriti co do kluczowego stanu faktycznego sprawy, poczynionymi na podstawie prawidłowo ocenionego materiału dowodowego.

Oceniając materiał dowodowy, przede wszystkim pochodzący ze źródeł osobowych, koniecznym było zachowanie należytej ostrożności, co Sąd I instancji też uczynił. Taką konieczność wymuszał fakt skonfliktowania stron, jak również wypowiedzi zeznających w sprawie świadków, które były oparte na zasłyszanych od stron informacjach czy też pogłoskach, pochodzących od bliżej nieokreślonych osób, których wiarygodności nie sposób zweryfikować, jak bowiem wskazała m.in. świadek P. J. – „jest o tym głośno”, natomiast świadek G. Ł. zeznał, że słyszał plotki, „że oskarżeni wzięli pieniądze I.”. W tej sytuacji, niezbędnym było odseparowanie nierzetelnych i w gruncie rzeczy nieweryfikowalnych informacji, od faktów i rzeczywistych spostrzeżeń zeznających w sprawie osób, tym bardziej jeśli były one sobie sprzeczne.

Sąd Rejonowy słusznie ocenił materiał dowodowy, co też trafnie uargumentował w pisemnych motywach wyroku. Fakt, że oskarżona T. U. (1) pobrała z kasy Urzędu Pocztowego w G. należną I. H. (1) z tytułu przyznanego mu odszkodowania kwotę 7 614 zł i następnie przekazała oskarżonemu C. H. jako dorosłemu domownikowi, nie budzi wątpliwości i nie było to w sprawie kwestionowane. Niemniej jednak, Sąd Okręgowy co do twierdzeń oskarżonych, że jeszcze tego samego dnia oskarżony miał przekazać oskarżycielowi posiłkowemu tę kwotę, podzielił stanowisko Sądu Rejonowego, uznającego te twierdzenia za niewiarygodne. W ocenie Sądu Okręgowego, uwzględniony przez Sąd meriti materiał dowodowy, pozwolił na ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego w sprawie, prowadzącego do uznania winy obojga oskarżonych, co do zarzucanego im czynu z art. 284 § 1 k.k. Pamiętać należy, że w dochodzeniu do prawdy obiektywnej sąd może się posługiwać nie tylko dowodami bezpośrednimi, którymi aktualnie dysponuje, ale również prawidłowym logicznym rozumowaniem wspieranym przesłankami natury empirycznej. Pozwala to sądowi na uznanie za dowód logicznie poprawnej koncepcji myślowej, której wnioski (informacje) swoją konsekwencją eliminują inne wersje zdarzenia. Ma prawo więc sąd oprzeć swoje rozstrzygnięcie na tego rodzaju dowodach pośrednich, jeżeli racjonalnie uznał je za czyniące zadość postulatowi dochodzenia do prawdy obiektywnej i wyprowadził z nich wnioski odpowiadające zasadom logicznego rozumowania, z jednoczesnym respektowaniem wyrażonej w art. 5 § 2 k.p.k. zasady in dubio pro reo (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 23 marca 2015 r. II AKa 27/15).

Sąd, oceniając materiał dowodowy, dokonuje tego z poszanowaniem zasady, opisanej w art. 7 k.p.k., w tym na podstawie całokształtu materiału dowodowego i wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego. W niniejszej sprawie nieskutecznym było dowodzenie przez oskarżonych, jak i obronę, że I. H. (1) był „skrajnie uzależniony od alkoholu”, co miałoby mieć wpływ na jego umiejętność poprawnego postrzegania i zapamiętywania faktów, w tym kluczowego dla sprawy przyjęcia od C. H. odebranych przez niego pieniędzy. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że powyższa okoliczność miałaby wynikać z zeznań niemal wszystkich świadków, skoro chociażby świadek S. H. (bratowa I. H. (1)) zeznała, że oskarżyciel posiłkowy pił alkohol, czasem mocniejszy, ale „nie upijał się (k. 177). W podobnym tonie wypowiadał się I. H. (2) (brat stron). G. H. (sąsiad I. H. (1) podczas jego zamieszkiwania w G.) wskazał, że „I. nie miał ciągów alkoholowych(…)” (k. 205v), natomiast P. H. (siostra G. H.) zeznała, że „I. zdarzało się nadużywać alkoholu, ale nigdy nie widziałam go w takim stanie, że ktoś go wyciąga z rowu, holuje do domu, ma objawy psychotyczne, ma niepamięć wsteczną” lub „jak I. przychodził do mojego brata, to czasami wypili po piwie. Nigdy nie widziałam, aby I. wychodził pijany od brata” (k. 206-206v). W związku z powyższym nie można przyznać racji twierdzeniom obrony, że przedstawiana przez skarżącego okoliczność co do skrajnego uzależnienia od alkoholu, rzutującego na nieprawidłowość procesów poznawczych u I. H. (1) była ewidentna z uwagi na jednolity i jednocześnie wiarygodny, materiał dowodowy. Zauważyć należy, że treść zeznań oskarżyciela posiłkowego, wbrew stanowisku skarżącego, wskazuje na racjonalność przekazywanych informacji i opisywanych sytuacji, przy zachowaniu logiczności opisywanego ciągu przyczynowo-skutkowego, następujących kolejno po sobie zdarzeń. Ubytki czy nieścisłości w jego depozycjach są marginalne i bynajmniej nie deprecjonują wiarygodności przekazywanych przez oskarżyciela posiłkowego kluczowych faktów. Dopatrywanie się przez skarżącego konieczności przesłuchiwania I. H. (1) w obecności psychologa nie mało swych podstaw, przy czym zaznaczyć w tym miejscu należy, że stosowanie art. 192 § 2 k.p.k. wymaga uprawdopodobnienia wątpliwości co do stanu psychicznego świadka, jego stanu rozwoju umysłowego, zdolności postrzegania lub odtwarzania przez niego postrzeżeń. Chodzi bowiem o uwydatnienie rozsądnych w świetle doświadczenia życiowego i wskazań wiedzy wątpliwości, czy wymienione stany psychiczne nie rzutują ujemnie na treść zeznań świadka. Wątpliwości te muszą być rzeczywiste i wynikać z faktów. Nie stanowi ich natomiast przekonanie strony o niezdolności postrzegania czy zapamiętywania świadka i odtwarzania postrzeżeń. To bowiem organ procesowy - sąd albo prokurator, podejmują w tym zakresie, decyzję w oparciu o analizowany przepis, o powzięciu tego rodzaju wątpliwości. Nie jest obowiązkiem sądu każdorazowe prowadzenie przesłuchania w obecności biegłego, gdy tylko zachowanie świadka odbiega od normy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 lipca 2024 r. I KK 442/23).

Rozważając dalszą treść wniesionej apelacji zauważyć można niespójność w forsowanej linii obrony. Z jednej strony, polega ona na przyjęciu, że oskarżyciel posiłkowy z uwagi na „skrajne uzależnienie od alkoholu” miał nie być świadomy faktu przekazania mu pieniędzy przez C. H., natomiast z drugiej strony, obrońca powołuje się na zeznania świadków, jak i wyjaśnienia oskarżonych, z których to miałoby wynikać, że oskarżyciel posiłkowy miał się chwalić tym, że otrzymał pieniądze, jak i przez dłuższy czas wydawać je na alkohol (m.in. wyjaśnienia oskarżonych, zeznania I. I. czy P. Ł.). W tym drugim przypadku trudno byłoby zatem uznać, że oskarżyciel posiłkowy miałby nie być świadomy otrzymania pieniędzy, a zasięgał informacji w ZUS-ie i w placówce Poczty na temat pieniędzy z odszkodowania jedynie po to, aby skierować fałszywe oskarżenie na T. U. (2) i C. H., co byłoby wysoce nieracjonalne.

W kontekście zeznań I. I. czy M. Ł. zauważyć ponadto można, że nawet jeśli I. H. (1) przekazywałby informacje o otrzymaniu pieniędzy, mógł posługiwać się niejako skrótem myślowym, skoro świadek I. I. zeznawała też, że I. H. (1) miał jej mówić, że dostał decyzję o odszkodowaniu, a M. Ł. z kolei o „dostaniu odszkodowania”, co mogło mieć wówczas dla niego tożsame znaczenie. Taki stan rzeczy odpowiadałby zeznaniom I. H. (1), który składając zawiadomienie o przestępstwie wskazał, że wiedział, że po rozpoznaniu sprawy przez komisję ZUS odszkodowanie zostanie mu przyznane, ale nie znał jego kwoty. Jak można zaś dostrzec, żadna z osób, które zeznawały na okoliczność potwierdzającą otrzymanie przez oskarżyciela pieniędzy (za wyjątkiem oskarżonych), nie potrafiła wskazać dokładniejszych informacji co do okoliczności ich przekazania, jak również tych pieniędzy nie widziała. W związku z powyższym, na aprobatę zasługiwało stanowisko Sądu Rejonowego w zakresie, w jakim Sąd nie uznał zeznań I. I., M. Ł. i P. Ł., jako dostatecznie świadczących o tym, że oskarżyciel posiłkowy rzeczywiście otrzymał przedmiotowe pieniądze. Przeciwko tym depozycjom stały zeznania oskarżyciela posiłkowego, który konsekwentnie i logicznie zeznawał co do kluczowych faktów, jak i zeznania świadków w osobach: S. H., G. H., P. H. czy G. Ł., którym równie konsekwentnie przekazywał, że przyznanych mu pieniędzy nigdy nie odebrał, jak i oni sami nie zauważyli, aby takimi środkami wówczas dysponował. Choć nie jest to dowodem kluczowym, to w korelacji ze wskazanymi przez Sąd Rejonowy dowodami, dość jaskrawo sprawę obrazują zeznania P. J., która pracując wówczas z oskarżoną na Poczcie słyszała jak ta wypowiadała się, że środki z odszkodowania dla I. H. (1) miały być przeznaczone na kupno jej samochodu (k. 225v). Brak było podstaw, aby kwestionować zeznania świadka w tej części, skoro w pomawianiu oskarżonej nie miała interesu faktycznego. Świadek zresztą z ostrożnością wypowiadała się na temat winy oskarżonej, zeznała też, że nie wie czy oskarżona rzeczone pieniądze wzięła, nie podważała także twierdzenia, że oskarżona mogła otrzymać pieniądze na samochód od swojego ojca, który jej pomaga. Niewątpliwie na niekorzyść oskarżonych przemawiał także fakt, że oskarżona T. U. (2) pracując jako listonoszka, pobrała z kasy Urzędu Pocztowego w G. pieniądze dla oskarżyciela posiłkowego z pominięciem rejonizacji, bowiem wykonywała ona swoje obowiązki służbowe na terenie gminy L., podczas gdy I. H. (1) zamieszkiwał w gminie Ł.. Wyjaśnienia oskarżonych, to jest, że wyświadczali mu przysługę, gdyż ich o to prosił, w świetle faktu, że wykonywał pracę w niedalekiej odległości od placówki pocztowej w Ł., skąd mógł we własnym zakresie odebrać pieniądze, jawią się jako nieracjonalne. Oskarżyciel posiłkowy zeznając wskazał, że odległość jego firmy od placówki pocztowej wynosiła niecałe 5 minut drogi, a ponadto mijał ją jadąc do pracy (k. 172v-173). W tych okolicznościach przyjęta linia obrony nie jest wiarygodna i nie znajduje oparcia w żadnym materiale dowodowym, który w myśl zasady z art. 7 k.p.k. należało uwzględnić. W konsekwencji, na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut błędu w ustaleniach faktycznych.

Z uwagi na całokształt dotychczasowych rozważań, nie stwierdzając wystąpienia uchybień, na jakie powołuje się skarżący, zarzuty apelacyjne nie zasługiwały na uwzględnienie i tym samym wyrok skazujący co do obojga oskarżonych, należało utrzymać w mocy.

Wniosek

Wniosek o uniewinnienie oskarżonego C. H. od zarzucanego mu czynu.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Z uwagi na niezasadność podniesionych zarzutów, wniosek apelacyjny nie podlegał uwzględnieniu.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok w całości.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Obydwie wniesione w sprawie apelacje nie były zasadne i nie zasługiwały na uwzględnienie. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzeniu z urzędu.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II, III i IV.

Oskarżeni byli w postępowaniu odwoławczym reprezentowani przez obrońców wyznaczonych z urzędu, przy czym koszty zastępstwa nie zostały w całości ani w części opłacone, toteż mając na względzie treść art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k., Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. H. H. i adw. P. T. kwoty po 1033,20 zł (w tym 193,20 zł podatku VAT), zgodnie ze stawkami, wskazanymi w § 17 ust. 2 pkt 4 w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.

Z uwagi na nieuwzględnienie obydwu wniesionych w sprawie apelacji, Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 633 k.p.k. w zw. z art. 616 § 1 pkt 2 k.p.k., zasądził od oskarżonych T. U. (1) i C. H. na rzecz oskarżyciela posiłkowego I. H. (1) kwoty po 420 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym, mając na względzie stawkę, określoną w § 11 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, a także zasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa kwoty po 120 zł tytułem opłaty za II instancję, według stawki, wynikającej z art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych oraz kwoty po 1043,20 zł tytułem wydatków za postępowanie odwoławcze, na którą składają się opisane w pkt II wyroku koszty nieopłaconej pomocy prawnej i ryczałt za doręczenie wezwań i innych pism, o jakim mowa w § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym.

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego C. H.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok w całości wobec C. H.

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana