Postanowienie SN z 23 maja 2013, sygn. III KK 32/13
Data orzeczenia
23 maja 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Tomasz Grzegorczyk
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (1)
POSTANOWIENIE
Dnia 23 maja 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Tomasz Grzegorczyk
w sprawie R. S.
skazanego z art. 148 § 1 w zw. z art. 64 § 2 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
w dniu 23 maja 2013 r.,
kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 4 września 2012 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w B.
z dnia 11 maja 2012 r.,
oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, zwalniając
skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego .
UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem, po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego, od
wyroku Sądu Okręgowego, mocą którego skazano oskarżonego na karę 15 lat
pozbawienia wolności za przypisane mu przestępstwo z art. 148 § 1 k.k., a w której
podniesione były jedynie zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych, co miało
wpłynąć na błędną kwalifikację prawną tego czynu jako zabójstwa, zamiast
ciężkiego uszkodzenia ciała ze skutkiem śmiertelnym z art. 156 § 3 k.k. oraz
rażącej niewspółmierności kary, Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy orzeczenie Sądu
pierwszej instancji. Od wyroku Sądu odwoławczego kasację wywiódł obrońca
skazanego, podnosząc obrazę art. 7 k.p.k., przez dowolną ocenę zebranego w
sprawie materiału oraz art. 457 § 3 w zw. z art. 433 § 2 k.p.k., przez wybiórcze i
pozbawione pogłębionej analizy, odniesienie się do zarzutów apelacji. Wywodząc w
2
ten sposób, skarżący wniósł o uchylenie obu wydanych w tej sprawie wyroków i
przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w pierwszej instancji. W
odpowiedzi na tę skargę, prokurator Prokuratury Apelacyjnej, wniósł o jej oddalenie
jako oczywiście bezzasadnej.
Rozpoznając tę kasację Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Skarga ta jest rzeczywiście bezzasadna w stopniu oczywistym, dlatego
rozpoznano ją na posiedzeniu, o jakim mowa w art. 535 § 3 k.p.k.
Skarżącemu trzeba w tym miejscu przypomnieć, że kasacja przysługuje od
wyroku sądu odwoławczego, a zatem może ona podnosić jedynie uchybienia, które
miały miejsce w procedowaniu przed tym sądem, a nie przed sądem meriti, i
nastąpiły w granicach rozpoznawania środka odwoławczego, a poza nim wyłącznie
wtedy, gdy sąd odwoławczy miał obowiązek orzekania niezależnie od granic tego
środka i podniesionych w nim zarzutów. W apelacji podnoszono zaś jeszcze, poza
rażącą niewspółmiernością kary, tylko zarzut błędu w ustaleniach faktycznych,
wiążąc go przy tym z błędną kwalifikacją prawną czynu, co nota bene było
nieprawidłowe, jako że wiadomo, iż zarzut obrazy prawa materialnego, a takim jest
kwestia prawidłowej kwalifikacji prawnej, można podnieść jedynie, gdy nie
kwestionuje się ustaleń faktycznych. Nie mniej Sąd odwoławczy był jedynie
zobligowany do rozpoznania tej skargi etapowej w granicach zaskarżenia i
podniesionych zarzutów, o ile nie zachodziły w tej sprawie sytuacje opisane w art.
439, 440 i 455 k.p.k.
Należy w związku z tym przypomnieć również autorowi kasacji, mimo że jest
podmiotem fachowym, iż o obrazie art. 7 k.p.k. przez Sąd odwoławczy można
mówić jedynie wówczas, gdy to Sąd ten bezpośrednio przeprowadza, i w związku z
tym ocenia przeprowadzone dowody, albo gdy wadliwie skontroluje podnoszony w
środku odwoławczym zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd meriti swobodnej
oceny dowodów. Pojawienie się zatem obrazy tego przepisu dopiero w kasacji jest
w tej sprawie zupełnym nieporozumieniem, jako że obrazy prawa procesowego nie
zarzucano w skardze apelacyjnej, a Sąd odwoławczy nie przeprowadzał też w tej
sprawie żadnych dowodów (k. 836).
Przypomnieć wreszcie należy skarżącemu, że o podnoszonej w tej sprawie
obrazie art. 433 § 2 k.p.k., który nakazuje sądowi drugiej instancji ustosunkowanie
3
się do wszystkich zarzutów apelacji, można by było mówić jedynie wówczas, gdyby
nie odniósł się on do któregoś z zarzutów, jakie w tym środku wskazano. Tak
jednak nie było, skoro Sąd Apelacyjny obszernie przeanalizował zarówno kwestię
błędu w ustaleniach faktycznych, jak i przyjętej kwalifikacji prawnej przypisanego
oskarżonemu zachowania (k. 849-857), oraz niewspółmierności orzeczonej kary (k.
857-858). Zarzucanie obecnie w kasacji, że Sąd ten nie wyjaśnił, dlaczego
bezzasadne było uznanie, iż oskarżony wypełnił znamiona występku z art. 156 § 3
k.k., stanowi zaś nieporozumienie, skoro po analizie kwestii związanych z
ustaleniami faktycznymi Sąd ten wykazał prawidłowość uznania przypisanego
oskarżonego czynu za zabójstwo, podnosząc wyraźnie, że w związku z tym nie
znalazł podstaw do zmiany wyroku w kierunku oczekiwanym przez obrońcę (k.
457).
Podniesiony z kolei w tej kasacji zarzut obrazy art. 457 § 3 k.p.k., ma się
nijak do tego, co zawiera w kwestii obu podnoszonych w apelacji zarzutów,
uzasadnienie Sądu Apelacyjnego. Przeanalizował on bowiem poszczególne
dowody, jakie istniały w tej sprawie i wykazał, dlaczego aprobuje oceny i ustalenia
dokonane przez Sąd meriti odnośnie poszczególnych okoliczności, jak i następnie
wysokości orzeczonej wobec oskarżonego kary. Autor kasacji prezentuje zaś
własne oceny i fakty, tak jak widzi je obrona, kontestując w ten sposób jedynie
wywody Sądu odwoławczego, próbując w istocie w ten sposób poddać kontroli
kasacyjnej dokonane w tej sprawie ustalenia faktyczne. Zarzut ten zatem nie jest
niczym innym, jak próbą obejścia zakazu kwestionowania w kasacji ustaleń
faktycznych. Dlatego też jest on oczywiście nietrafny.
Powyższe wskazuje, że kasacja ta, jako odwołująca się do uchybień, których
w ogóle w tym postępowaniu nie było, jest bezzasadna w oczywistym stopniu.
Oddalając ją z tego powodu, Sąd Najwyższy stosownie do art. 624 § 1 w zw. z art.
518 k.p.k., zwolnił skazanego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania
kasacyjnego, podobnie, i z tych samych przyczyn, jak czyniły to Sądy obu instancji.
Mając zaś na uwadze sposób formułowania zarzutów tej skargi, zdecydował o
sporządzeniu z urzędu uzasadnienia niniejszego postanowienia.
Z tych wszystkich względów orzeczono jak na wstępie.
4