Postanowienie SN z 23 maja 2013, sygn. III KZ 21/13
Data orzeczenia
23 maja 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Zbigniew Puszkarski
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 23 maja 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Zbigniew Puszkarski
w sprawie z wniosku skazanego M. W.
o wznowienie postępowania
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 23 maja 2013 r.,
zażalenia skazanego
na zarządzenie Przewodniczącego II Karnego Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 13 marca 2013r., odmawiające przyjęcia wniosku o wznowienie
postępowania
postanowił:
uchylić zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
M. W. za pośrednictwem Prokuratury Rejonowej w P. skierował do
Prokuratora Generalnego pismo datowane 24 grudnia 2012 r., w którym powołując
się na „art. 540 p 1 p 1 i 2 w związku z art. 542 p 1 k.p.k. w związku z art. 258 p 1 i
3 k.k.” domagał się wznowienia postępowania w sprawie zakończonej
prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w R. sygn. akt V Ka …/08.
Wymieniona Prokuratura pismo M. W. przekazała Sądowi Rejonowemu w P., skąd
drogą służbową trafiło do Sądu Apelacyjnego. Zarządzeniem z dnia 26 lutego 2013
r. Zastępca Przewodniczącego II Wydziału Karnego tego Sądu na podstawie art.
120 § 1 k.p.k. w zw. z art. 545 § 1 i 2 k.p.k. wezwał M. W. do usunięcia braku
formalnego wniosku o wznowienie postępowania przez jego sporządzenie i
podpisanie przez adwokata albo radcę prawnego w terminie 7 dni od doręczenia
wezwania, pod rygorem odmowy przyjęcia wniosku.
2
Skazany nie zastosował się do tego wezwania, natomiast sporządził kolejne
pismo datowane 7 marca 2013 r., w którym domagał się przekazania
przedmiotowego wniosku adresatowi, do którego był skierowany, tj. Prokuratorowi
Generalnemu („do podpisania zgodnie z prawem”), jednak alternatywnie zwrócił się
też o przydzielenie obrońcy z urzędu (wskazał konkretnego adwokata, do którego
ma zaufanie) wywodząc, że z uwagi na brak pieniędzy nie może sam ustanowić
obrońcy.
Zarządzeniem z dnia 13 marca 2013 r., Przewodniczący II Wydziału Karnego
Sądu Apelacyjnego na podstawie art. 120 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. i art.
545 § 1 k.p.k. odmówił przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania złożonego
przez M. W. wskazując, że nieusunięty przez niego brak formalny powoduje
bezskuteczność wniosku oraz odmowę jego przyjęcia z mocy powołanych
przepisów. W uzasadnieniu zarządzenia w żaden sposób nie nawiązano do
wniosku skazanego o wyznaczenie obrońcy z urzędu.
Zażalenie na to zarządzenie złożył skazany. Nie wskazał, jaką normę
prawną uważa za naruszoną, natomiast ponownie zwrócił uwagę, że „wniosek sam
w sobie zawiera adresata czyli Prokuratora Generalnego”, w związku z czym
zażądał przekazania wniosku temu organowi, nadto powtórzył prośbę o
wyznaczenie z urzędu pełnomocnika w osobie wskazanego imiennie adwokata.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Widoczna jest determinacja M. W. w dążeniu do wzruszenia skazującego go
wyroku, podobnie jak nieznajomość zasad rządzących procedurą wznowieniową.
Zgodnie z art. 544 § 1 k.p.k. w kwestii wznowienia postępowania zakończonego
orzeczeniem sądu okręgowego orzeka sąd apelacyjny, zatem do tego sądu, a nie
do Prokuratora Generalnego skazany powinien skierować należycie uzasadniony
wniosek. Z tego punktu widzenia nie było postąpieniem niewłaściwym zainicjowanie
przez Prokuraturę Rejonową w P. przekazania nadesłanego przez M. W. wniosku
właściwemu sądowi, tj. Sądowi Apelacyjnemu. Jeżeli natomiast zainteresowany
sam nie chciał złożyć wniosku o wznowienie postępowania, a jedynie dążył do
przedstawienia swojej sprawy Prokuratorowi Generalnemu po to, by organ ten
spowodował złożenie wniosku o wznowienie przez podległego mu prokuratora na
zasadzie art. 542 § 1 k.p.k., to powinien jasno zakomunikować to Sądowi
3
Apelacyjnemu. W każdym razie i teraz nie ma przeszkód, by stosowne pismo
skazany przesłał bezpośrednio na adres Prokuratora Generalnego.
Zarządzenia wydane w Sądzie Apelacyjnym znajdują oparcie w przepisach
powołanych jako ich podstawa prawna. Tym niemniej zaskarżone zarządzenie
należało uchylić, bowiem zostało wydane bez jakiegokolwiek odniesienia się do
wniosku skazanego o wyznaczenie mu obrońcy z urzędu. Co prawda, we
wspomnianym piśmie z 7 marca 2013 r. M. W. nadmienia, iż wcześniej miał
wyznaczonego obrońcę, a z użytych przez niego sfomułowań można wnioskować,
że również chodziło o wznowienie postępowania, jednak w zaskarżonym
zarządzeniu nie ma o tym mowy, zatem nie jest jasne, czy z tego właśnie powodu,
czy przez przeoczenie został pominięty zawarty w tym piśmie wniosek o
wyznaczenie obrońcy z urzędu.
W toku dalszego procedowania Przewodniczący Wydziału weźmie pod
uwagę, że po wezwaniu go do usunięcia braku formalnego wniosku, skazany
wystąpił o wyznaczenie mu obrońcy z urzędu do dokonania czynności, o której
mowa w art. 84 § 3 k.k., jednak celowe wydaje się również ostateczne wyjaśnienie,
czy M. W. pismo z 24 grudnia 2012 r. traktuje jako wniosek o wznowienie
postępowania w swojej sprawie, czy też jako skierowaną do Prokuratora
Generalnego prośbę o spowodowanie, by wniosek taki został wniesiony przez
właściwego prokuratora. Na taką możliwość wskazuje treść zażalenia, jak też ten
fragment pisma z dnia 7 marca 2013 r., w którym skazany zaznacza, że nie pisał
wniosku do Sądu Apelacyjnego wznowienie ale zwracał się do Prokuratora
Generalnego o podpisanie takiego wniosku.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie