sygn. III KK 83/13 23 maja 2013 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 23 maja 2013, sygn. III KK 83/13

Data orzeczenia 23 maja 2013
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący SSN Włodzimierz Wróbel
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt III KK 83/13
POSTANOWIENIE
Dnia 23 maja 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Włodzimierz Wróbel
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 23 maja 2013 r.,
sprawy K. P. i G. W.
skazanych z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu
narkomanii oraz art. 297 § 1 k.k. i in.,
z powodu kasacji wniesionych przez obrońców skazanych
od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 27 czerwca 2012 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w E.
z dnia 17 sierpnia 2011 r.,
p o s t a n o w i ł
1) oddalić obie kasacje, jako oczywiście bezzasadne,
2) obciążyć skazanych kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego w częściach na nich przypadających,
3) zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokata P. P.,
Kancelaria Adwokacka, kwotę 738,00 zł (słownie: siedemset
trzydzieści osiem złotych), w tym 23% VAT, tytułem zwrotu
kosztów nieopłaconej pomocy prawnej za sporządzenie i
wniesienie kasacji.
2
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Okręgowego w E. z dnia 17 sierpnia 2011 r. G. W. został
uniewinniony od zarzutu popełnienia występku z art. 258 § 1 k.k., a nadto uznany
winnym występku z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 w zw. z art. 64 § 1 k.k.,
występków z art. 279 § 1 w zw. z art. 64 § 1 k.k. i skazany na karę łączną 5 lat i 6
miesięcy pozbawienia wolności, natomiast K. P. został skazany za występki z art.
56 ust 3 oraz art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz uniewinniony
od jednego zarzutu. Wyrok ten został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu
Apelacyjnego z dnia 27 czerwca 2012 r.
Od tego prawomocnego rozstrzygnięcia kasację wnieśli obrońcy obu
skazanych.
Obrońca K. P. zarzucił mu rażące naruszenie przepisów postępowania – art.
433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. oraz art. 7 k.pk. przez brak merytorycznego
odniesienia się do stawianych w apelacji zarzutów dowolności oceny materiału
dowodowego przez bezkrytyczne, zdaniem skarżącego obdarzenie walorem
wiarygodności wyjaśnień innego oskarżonego w sprawie – B. S., z całkowitym
pominięciem nagrania, w ramach którego tenże oskarżony przyznawać miał, ze
owe wyjaśnienia złożył na żądanie organów ścigania. Ponadto skarżący zarzucił
zaniechanie krytycznej oceny materiału dowodowego dotyczącego czynu
opisanego w punkcie XXXIV wyroku, pomimo rozbieżności wyjaśnień i zeznań
odnośnie tego czynu. Podobny zarzut skarżący stawia Sądowi I instancji w zakresie
czynu z punktu XXXIII wyroku (sprzeczność wyjaśnień i zdaniem skarżącego
rozstrzygnięcie jej na niekorzyść K. P.).
Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie wyroków Sądów
obu instancji i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego
rozpoznania, ewentualnie o uniewinnienie oskarżonego.
Natomiast obrońca G. W. zarzucił rażące naruszenie prawa procesowego,
którego mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia przez naruszenie art. 452 § 2
k.p.k. i art. 167 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. wobec braku przeprowadzenia
ponownego dowodu z wyjaśnień oskarżonego B. S. w celu weryfikacji jego
wypowiedzi na złożonej do akt płycie CD, w której prezentuje on odmienne
stanowisko, co do zarzuconych oskarżonym przestępstw w stosunku do swoich
wcześniejszych wyjaśnień.
3
Podnosząc powyższy zarzut, skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu II
instancji i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na kasacje Prokurator Apelacyjny wniósł o oddalenie ich jako
oczywiście bezzasadnych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniesione kasacje są bezzasadne w stopniu oczywistym, co uzasadniało ich
rozpoznanie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Obie kasacje, zdaniem Sądu Najwyższego sprowadzają się do
zakwestionowania ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie. Analiza treści obu
środków odwoławczych prowadzi do wniosku, że ich autorzy przyjmują, że jedynym
i podstawowym dowodem na sprawstwo ich mandantów były wyjaśnienia B. S.,
które gdyby zostały zakwestionowane, uniemożliwiłyby przypisanie G. W. i K. P.
realizacji znamion zarzuconych czynów zabronionych. O tym, że twierdzenie takie
jest błędne wyczerpująco pisze Sąd odwoławczy m.in. na stronach 35 do 37 oraz
41 do 42 uzasadnienia, wskazując na inne źródła dowodowe potwierdzające winę
obu wówczas oskarżonych.
Gdy zaś chodzi o kwestie związane z brakiem uwzględnienia (na korzyść
oskarżonych) ujawnionej w toku postępowania apelacyjnego płyty CD z nagraniem
oświadczenia B. S. odwołującego swoje wcześniejsze twierdzenia co do
inkryminowanych czynów - Sąd odwoławczy precyzyjnie wyjaśnił swoje stanowisko
w tym przedmiocie (s. 28-29 uzasadnienia wyroku). Taka ocena materiału
dowodowego w sprawie pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k., jako mieszcząca się w
zakresie swobodnej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie.
Prowadzi to do jednoznacznego wniosku, że zarzuty kasacyjne stanowią
pośrednią próbę uczynienia z postępowania kasacyjnego trzeciej merytorycznej
instancji kontroli orzeczenia. Nie jest rolą Sądu Najwyższego czynienie własnych
ustaleń faktycznych w przekazywanych mu do rozpoznania sprawach, do czego
dąży skarżący w taki, a nie inny sposób formułując kasację. Pamiętać należy, a
zwłaszcza na uwadze winien mieć to profesjonalny pełnomocnik będący
adwokatem, że celem postępowania kasacyjnego nie jest ani powielająca kontrolę
apelacyjną ocena rozumowania sądu meriti, ani kontrola przeprowadzonych w
4
sprawie ustaleń faktycznych (tak m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4
grudnia 2012 r. V K.K. 125/12, LEX nr 1277781).
Z uwagi na powyższe, należało orzec jak w sentencji.