Zarządzenie z 4 marca 2026, sygn. I Ca 642/25

UZASADNIENIE

Bank (...) Spółka Akcyjna w (...) domagał się zasądzenia od K. kwoty 40.136,43 zł z odsetkami umownymi w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia 14 czerwca 2024r. do dnia zapłaty od kwoty 37.168,22 zł oraz zasądzenia kosztów procesu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu pozwu wskazano, że w dniu 30 marca 2023r. strony zawarły umowę pożyczki na kwotę 40.000 zł. Umowa została zawarta za pomocą aplikacji internetowej K.. Z powodu braku spłat w dniu 4 marca 2024r. powód wezwał pozwanego do zapłaty, a następnie, pismem z dnia 17 kwietnia 2024r., wypowiedział umowę.

Referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym w Elblągu w dniu 20 stycznia 2025r. w sprawie I (...) wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, w którym orzekł zgodnie z żądaniem pozwu.

K. zaskarżył nakaz zapłaty w całości wnosząc o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie kosztów procesu.

Sąd Rejonowy w Elblągu wyrokiem z dnia 30 września 2025r. powództwo oddalił. W uzasadnieniu wskazał, że w toku postępowania powód nie udowodnił faktu wypłacenia pożyczki, ponieważ numer rachunku związanego z pożyczką widniejący na liście transakcji nie był tożsamy z numerem rachunku wskazanym w umowie pożyczki.

Apelację od powyższego wyroku wniósł Bank (...) Spółka Akcyjna w (...), zaskarżając go w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi powód zarzucił naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. przez błędne ustalenie, że powód nie udowodnił wykonania zobowiązania w postaci wypłaty środków pieniężnych z tytułu umowy pożyczki. W związku z tym wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i zasądzenie zgodnie z żądaniem pozwu oraz o zasądzenie kosztów postepowania ewentualnie o przekazanie sprawy do rozpoznania sądowi pierwszej instancji.

Pozwany wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów procesu za drugą instancję.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja Banku (...) Spółki Akcyjnej w (...) była bezzasadna.

Ustalenia dokonane w sprawie przez Sąd Rejonowy w Elblągu Sąd odwoławczy podziela w całości, czyniąc podstawą własnego orzeczenia. W sytuacji, gdy sąd odwoławczy orzeka na podstawie materiału zgromadzonego w postępowaniu w pierwszej instancji nie musi powtarzać dokonanych ustaleń, gdyż wystarczy stwierdzenie, że przyjmuje je za własne.

W apelacji powód nie zaprezentował argumentów, w wyniku których możliwe byłoby podważenie kluczowych dla sprawy ustaleń faktycznych Sądu pierwszej instancji. Nie wykazał przy tym jakiejkolwiek przyczyny dyskwalifikującej postępowanie dowodowe Sądu Rejonowego. Samo zaś twierdzenie strony o wadliwości dokonanych ustaleń faktycznych, odwołujące się do stanu faktycznego, który w przekonaniu skarżącego odpowiada rzeczywistości, nie jest wystarczające. W szczególności nie ma oparcia w materiale dowodowym twierdzenie o spełnieniu przez Bank świadczenia wynikającego z umowy pożyczki z dnia 30 marca 2023r.

Zgodnie z art. 3 k.p.c. obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach, jednak ciężar udowodnienia faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy obciąża stronę, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.). Ciężar dowodu w postępowaniu cywilnym z reguły spoczywa na powodzie. Powinien on dowieść wystąpienia faktów tworzących jego prawo podmiotowe będące źródłem roszczeń oraz faktów uzasadniających jego odpowiedź na zarzuty pozwanego, natomiast pozwany dowodzi faktów uzasadniających jego zarzuty przeciwko roszczeniu powoda. Reguły rozkładu ciężaru dowodu mają charakter gwarancyjny, wskazując stronę, która poniesie negatywne konsekwencje nieudowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia istotne znaczenie. Co więcej, zgodnie z przepisem art. 458 ¹⁵ § 1 i § 4 k.p.c. przedsiębiorca będący powodem obowiązany jest powołać wszystkie twierdzenia i dowody już w pozwie pod rygorem ich pominięcia.

W niniejszej sprawie Sąd Rejonowy zasadnie przyjął, iż powód nie sprostał ciążącemu na nim obowiązkowi wykazania faktu wypłaty środków pieniężnych z tytułu umowy pożyczki, co skutkowało oddaleniem powództwa.

Powód jako źródło dochodzonego roszczenia wskazał umowę pożyczki nr (...) (k. 9–11), w której jednoznacznie określono rachunek bankowy przeznaczony do obsługi tej pożyczki jako rachunek oznaczony numerem (...). Tymczasem na potwierdzenie wypłaty środków pieniężnych przedłożono dokument w postaci listy transakcji na rachunku oznaczonym numerem 82 (...) (k. 32), nie odnoszący się w swej treści do żadnej z cech identyfikujących umowę z dnia 30 marca 2023r.

Powyższa rozbieżność ma charakter istotny i nie została wyjaśniona przez powoda. W szczególności brak jest dowodu pozwalającego na powiązanie rachunku bankowego (...) z umową pożyczki nr (...). Nie przedstawiono ani dokumentów potwierdzających zmianę rachunku, ani dowodów wskazujących, że rachunek nr (...) pozostaje w związku z przedmiotową umową pożyczki. Odmienne twierdzenia zawarte w uzasadnieniu apelacji pozostały gołosłowne.

Tymczasem umowa pożyczki w nagłówku wskazuje, że przez (...) należy rozumieć ten o numerze (...), a dalej w § 7, że uruchomienie pożyczki następuje przez przelew środków na (...). Z czynnością tą sama umowa wiąże skutek w postaci zawarcia umowy (§ 2 ust. 1 – „zawarcie umowy następuje w dacie /…/ uznania Rachunku pożyczkobiorcy”). Tym samym nawiązano do normy art. 720 § 1 k.c. – pożyczka podlega „zwrotowi”, a więc obowiązek oddania pożyczki przez biorącego zachodzi tylko wtedy, gdy jej przedmiot został wydany przez dającego.

Wobec powyższego należało uznać, iż powód nie wykazał jednej z podstawowych przesłanek dochodzonego roszczenia, tj. faktu wydania (wypłaty) przedmiotu pożyczki. Brak udowodnienia tej okoliczności skutkuje niemożnością przyjęcia, że doszło do skutecznego powstania zobowiązania po stronie pozwanego, a tym samym czyni roszczenie powoda nieudowodnionym i niezasadnym.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 385 k.p.c., apelację oddalono.

O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. w związku z art. 99 k.p.c. oraz art. 391 § 1 k.c. i przy zastosowaniu § 2 pkt 5 w związku z § 10 ust. 1 pkt rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r. 118 t.j.), zasądzając pozwanemu koszty równe wynagrodzeniu jego pełnomocnika będącego radca prawnym w wysokości 1800 zł.

I Ca 642/25

ZARZĄDZENIE

1.  odnotować;

2.  odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi powoda przez portal.