Wyrok z 5 marca 2026, sygn. II Ka 806/25

Przewodniczący:

SSO Dariusz Półtorak

Sędziowie:

SO Paweł Mądry (spr.)

SO Sylwia Olimpia Uszyńska

Protokolant:

st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 806/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok łączny Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 2 października 2025 roku o sygn. akt II K 811/25

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☐ obrońca

☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

----

---------------------

-------------------------------------------------------------

---------

------------

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

--------

------------------

-------------------------------------------------------------

------------

------------

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

---------------

----------------------------------

------------------------------------------------------------------------

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

------------

-------------------------------

---------------------------------------------------------------------

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

skazany R. O. sporządził apelację samodzielnie, nie precyzując konkretnych i wyodrębnionych zarzutów, lecz z treści apelacji wynika, iż skarżący podnosi zarzuty, która należało zakwalifikować jako zarzuty z art. 438 pkt 4 kpk

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

- na wstępie rozważań należy stwierdzić, że kara łączna stanowi całościową ocenę zachowań skazanego i powinna być także racjonalną z prewencyjnego punktu widzenia reakcją za popełnione przestępstwa, nie zaś przejawem bliżej nieuzasadnionej i wręcz niezrozumiałej, ze społecznego punktu widzenia, pobłażliwości. Kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku łącznego doprowadziła Sąd Okręgowy do przekonania, że Sąd Rejonowy w Siedlcach dokonał trafnych ustaleń co do kar podlegających połączeniu węzłem kary łącznej (pkt I wyroku łącznego), jednakże niedostatecznie uwzględnił wszystkie okoliczności wynikające z kodeksowych dyrektyw wymiaru kary łącznej, zatem w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do ingerencji w zaskarżone rozstrzygnięcie w postulowanym przez skazanego kierunku.

- oczywiście indywidualizacja kary łącznej w każdym konkretnym przypadku należy do ferującego dany wyrok sądu, który orzekając w granicach nakreślonych przez ustawę ram, poza stosowaniem ogólnych dyrektyw i zasad wymiaru kary, uwzględnieniem oceny całokształtu czynów przestępnych i podmiotowo - przedmiotowych relacji między nimi, winien mieć na uwadze okoliczności, które ujawniły się po wydaniu poprzednich wyroków oraz wzgląd na prewencyjne cele karania zarówno w indywidualnym, jak i społecznym aspekcie. Przez powyższe wyraźnie rozumieć należy, iż obowiązujące przepisy prawa nie wprowadzają automatyzmu w zakresie kształtowania kary łącznej i nie dają podstaw w każdej sytuacji do zastosowania zasady pełnej absorpcji (czy też per analogiam pełnej kumulacji), a zwłaszcza tylko dlatego że takie rozstrzygnięcie jawiłoby się jako słuszne w oczach skazanego. Przypomnieć należy, iż naczelną zasadą wymiaru kary łącznej w praktyce jest na ogół zasada asperacji, a zasadę absorpcji, zresztą jak i kumulacji, stosuje się wyjątkowo i tylko w sytuacjach nietypowych, szczególnie uzasadnionych. (postanowienie SN z 16.12.2020 r., I KK 181/20, LEX nr 3177870).

- dodatkowo, zgodnie z art. 85a kk orzekając karę łączną, sąd bierze pod uwagę przede wszystkim cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do skazanego. Jak podkreśla się w orzecznictwie w ramach tak opisanych celów racjonalnej "polityki karnej" mieszczą się oczywiście i te przesłanki, które zostały wypracowane w orzecznictwie sądowym, ukierunkowane zarówno na ocenę osoby sprawcy, jego cech osobowych i dotychczasowej linii życiowej, jak i analizę popełnianych przez niego przestępstw w ujęciu przedmiotowym (w tym np. zbieżność rodzajowa atakowanych dóbr prawnych, okresy czasu pomiędzy przestępstwami, zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 9 czerwca 2022 r., sygn. akt II AKa 18/22).

- odnosząc się do ustaleń faktycznych w tej sprawie należy stwierdzić, że w stosunku do skazanego zaistniały przesłanki uzasadniające obniżenie orzeczonej kary łącznej 7 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności do kary w wymiarze 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, a zatem z zastosowaniem zasady absorpcji.

- po pierwsze, zdaniem Sądu Okręgowego, za wymierzeniem skazanemu niższej kary łącznej pozbawienia wolności przemawia zbieżność czasowa i podobny rodzaj przestępstw popełnionych przez skazanego. Jak wskazano wyżej, przy wymiarze kary łącznej decydujące znaczenie ma związek podmiotowo-przedmiotowy pomiędzy poszczególnymi przestępstwami, za które zostały wymierzone kary podlegające łączeniu. Chodzi tutaj o bliskość kwalifikacyjną i czasową czynów oraz tożsamość osoby (osób) pokrzywdzonych. Im większa występuje zbieżność pomiędzy ww. czynnikami w rozważanych przestępstwach, tym bardziej kara łączna winna grawitować w kierunku pełnej absorpcji (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 12 grudnia 2024 roku w sprawie II AKa 270/23). Z akt sprawy wynika, że skazany od czasu opuszczenia zakładu karnego w dniu 13 września 2023 roku, dopuścił się dwóch kradzieży z włamaniem – w dniach 14 lipca i 25 listopada 2024 roku oraz w dniu 4 października 2024 roku kradzieży zwykłej. Ponadto w dniach 17 lutego i 7 lipca 2024 roku dopuścił się czynów polegających na prowadzeniu pojazdu w stanie nietrzeźwości. Zatem pierwsze trzy przestępstwa były zatem przestępstwami przeciwko mieniu, natomiast dwa ostatnie czyny stanowiły przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Między tymi przestępstwami istnieje zatem łączność przedmiotowa, wyrażająca się w bliskości kwalifikacji prawnej popełnionych przestępstw, dotyczących tych samych dóbr podlegających ochronie prawnej (mienie i bezpieczeństwo w komunikacji). Ponadto, czyny te zostały popełnione w niedługich, 2-3 miesięcznych odstępach czasowych, a zatem ta okoliczność również przemawia za tym, aby zastosować w stosunku do kary łącznej orzeczonej wobec skazanego zasadę absorpcji i obniżyć jej wymiar do 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności,

- po drugie, przestępstwa których dopuścił się skazany nie cechowały się aż tak wysokim stopniem społecznej szkodliwości, uzasadniającym orzeczenie kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze ponad 7 lat. Zgodnie z art. 115 § 2 kk przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego lub zagrożonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. Orzeczona wobec skazanego kara łączna dotyczyła czynów wypełniających dyspozycje przestępstw kradzieży z włamaniem oraz kradzieży zwykłej, w tym. m.in. kradzieży wózka dziecięcego, a także prowadzenia pojazdów w stanie nietrzeźwości. Popełnienie przez skazanego tych przestępstw nie skutkowało wyrządzeniem poważnych szkód (kradzież dotyczyła przedmiotów o stosunkowo niewielkiej wartości), a na skutek prowadzenia przez R. O. pojazdu pod wpływem nietrzeźwości nie doszło do żadnego wypadku drogowego i nikt nie odniósł obrażeń. Choć czyny, których dokonał skazany, są ewidentnie niezgodne z prawem i zasługują na odpowiednią reakcję karną, mającą zniechęcić skazanego do ich popełnienia w przyszłości, to jednak orzeczona przez Sąd I instancji kara 7 lat i 2 miesięcy bezwzględnego pozbawienia wolności jawi się jako rażąco surowa. Nie sposób bowiem porównać stopnia społecznej szkodliwości tych czynów do takich przestępstw jak choćby przestępstwa przeciwko życiu czy popełnione w ramach zorganizowanej grupy przestępczej. W okolicznościach niniejszej sprawy zaistniała zatem wyraźna dysproporcja między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą, zasłużoną na podstawie ustalonych okoliczności sprawy relewantnych dla wymiaru kary, a zatem należało obniżyć wymierzoną skazanemu łączną karę pozbawienia wolności,

- po trzecie, zdaniem Sądu Okręgowego skazany R. O. przejawia pozytywną prognozę kryminologiczną, co jest istotnym czynnikiem prognostycznym przemawiającym za orzeczeniem kary łącznej łagodniejszej niż w wymiarze zbliżonym do zasady pełnej kumulacji. Jak wynika z akt sprawy, zarówno podczas pobytu w zakładzie karnym jak i podczas postępowania przez Sądem II instancji skazany przejawiał skruchę i żałował swojego postępowania. Z przesłanej przez Zakład Karny opinii o skazanym wynika, że był on krytyczny względem popełnionych przez siebie przestępstw i nie negował swojej winy. Zachowanie R. O. w trakcie odbywania kary należało ocenić jako właściwe, nie był karany dyscyplinarnie, wiele razy był nagradzany kodeksowo. Ponadto był zatrudniony nieodpłatnie jako pracownik gospodarczy i z obowiązków pracy wywiązywał się właściwie. Te zachowania świadczą o tym, że oddziaływania resocjalizacyjne i wychowawcze podjęte w stosunku do R. O. odnoszą zamierzony efekt, a skazany zrozumiał naganność popełnionych przez siebie czynów i wyciągnął refleksje co do nieopłacalności lekceważenia porządku prawnego.

- puentując całość powyższych rozważań stwierdzić należy, iż Sąd Odwoławczy dopatrzył się przesłanek przemawiających za złagodzeniem orzeczonej wobec skazanego w pierwszoinstancyjnym postępowaniu kary łącznej i tym samym podjął ingerencję w treść zaskarżonego wyroku, obniżając wymiar kary łącznej do wysokości 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Wniosek

wniosek o zmniejszenie wymiaru kary łącznej pozbawienia wolności

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

wniosek skazanego w zakresie obniżenia wymiaru kary łącznej pozbawienia wolności zasługiwał na uwzględnienie z powodów opisanych szerzej w poprzedniej części uzasadnienia

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 2 października 2025 roku o sygn. akt II K 811/25, za wyjątkiem orzeczenia o karze łącznej pozbawienia wolności.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

brak podstaw do zmiany wyroku w części, w której wyrok nie został zmieniony

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

rozstrzygnięcie o wymiarze kary łącznej pozbawienia wolności

Zwięźle o powodach zmiany

zasadność zarzutów apelacyjnych skutkowała zmianą wyroku w zakresie kary łącznej orzeczonej wobec skazanego

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

-----------------------------------------------------------------------------------------

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

------------------------------------------------------------------------------------------------------

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

4.1.

----------------------------------------------------------------------------------------

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

------------------------------

------------------------------------------------------------------------------------------------

6.  Koszty Procesu

P unkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III

- na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 624 § 1 kpk Sąd zwolnił skazanego od zapłaty wydatków za postępowania odwoławcze, stwierdzając, iż uiszczenie ich byłoby dla skazanego zbyt uciążliwe ze względu na jego aktualną sytuację majątkową

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

skazany

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

rozstrzygnięcie o wysokości kary łącznej pozbawienia wolności

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☐co do winy

☒co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana