Wyrok z 12 marca 2026, sygn. I C 1819/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 12 marca 2026 roku

Sąd Okręgowy w Sieradzu I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący: sędzia Tomasz Choczaj

Protokolant: Kinga Brocka

po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2026 roku w N.

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) S.A. z siedzibą w I.

przeciwko H. S. i B. S.

o zapłatę oraz ewentualnie o waloryzację i zapłatę

1.  umarza postępowanie w części dotyczącej żądania określonego w pkt 1 pozwu, to jest żądania o zapłatę kwoty 155 000,00 zł - wobec cofnięcia pozwu w tym zakresie;

2.  oddala powództwo w pozostałej części;

3.  zasądza od powoda (...) S.A. z siedzibą w I. na rzecz pozwanych H. S. i B. S. kwotę 5 417,00 zł (pięć tysięcy czterysta siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie
od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty;

4.  nakazuje zwrócić powodowi (...) S.A. z siedzibą
w I. z środków budżetowych Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Sieradzu kwotę 3 845,00 zł (trzy tysiące osiemset czterdzieści pięć złotych) tytułem części opłaty stosunkowej.

Sygn. akt I C 1819/24

UZASADNIENIE

(...) Bank S.A. z siedzibą w I. wniósł
o zasądzenie solidarnie (ewentualnie z zastrzeżeniem, że spełnienie zasądzonego świadczenia przez jednego z pozwanych zwalnia drugiego do wysokości spełnionego świadczenia, ewentualnie w częściach równych, czyli po 77 500,00 zł) od B. S. i H. S. kwoty 155 000,00 zł tytułem kapitału wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 10 września 2024 r. do dnia zapłaty; zasądzenie solidarnie (ewentualnie z zastrzeżeniem, że spełnienie zasądzonego świadczenia przez jednego z pozwanych zwalnia drugiego
do wysokości spełnionego świadczenia, ewentualnie w częściach równych, czyli po 13 759,91 zł) od wyżej wymienionych pozwanych kwoty 27 519,82 zł tytułem zwrotu kwoty należnej powodowi ponad nominalną kwotę kapitału w związku
z koniecznością urealnienia wysokości świadczenia wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 10 września 2024 r. do dnia zapłaty. Ewentualnie, na wypadek nieuwzględnienia powyższych żądań, powód wniósł o zmianę wysokości świadczenia w związku z istotną zmianą siły nabywczej pieniądza w czasie
i ukształtowanie go na poziomie 198 662,30 zł oraz o zasądzenie solidarnie (ewentualnie z zastrzeżeniem, że spełnienie zasądzonego świadczenia przez jednego pozwanego zwalnia drugiego do wysokości spełnionego świadczenia, ewentualnie w częściach równych, czyli po 21 831,15 zł) od wyżej wymienionych pozwanych kwoty 43 662,30 zł tytułem zwrotu kwoty ponad nominalną kwotę kapitału kredytu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia następnego po dniu doręczenia odpisu pozwu do dnia zapłaty. Ponadto powód wniósł
o zasądzenie od pozwanych kosztów procesu.

Pozwani wnieśli o oddalenie powództwa i zasądzenie na ich rzecz kosztów procesu.

Pismem procesowym z 16 lutego 2026 r. pełnomocnik powoda cofnął pozew w zakresie kwoty 155 000,00 zł tytułem kapitału wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie wraz ze zrzeczeniem się roszczenia. Jednocześnie podtrzymał żądanie w pozostałej części, w tym w części dotyczącej zasądzenie odsetek od kwoty 155 000,00 zł od 10 września 2024 r. do 27 września 2024 r.

Na rozprawie w dniu 9 marca 2026 r. pozwani wnieśli o zasądzenie
od powoda zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w wysokości dwukrotności stawki minimalnej.

Sąd Okręgowy ustalił, co następuje:

Do zawarcia umowy kredytu na cele mieszkaniowe (...) nr (...) z poprzednikiem prawnym pozwanego, to jest
z (...) S.A. z siedzibą w I., doszło 15 stycznia 2008 r. Dotyczyła ona kwoty 155 000,00 zł. Kredyt był denominowany (waloryzowany) w CHF
i przeznaczony na spłatę kredytu mieszkaniowego. Okres kredytowania wynosił 339 miesięcy. Podstawą do ustalenia oprocentowania była stawka LIBOR trzymiesięczny, z zaokrągleniem do dwóch miejsc po przecinku, z ostatniego dnia roboczego miesiąca poprzedzającego miesiąc zawarcia umowy, publikowana
na stronie serwisu Reuters lub też na jakimkolwiek ekranie zastępczym, powiększona o marżę banku w wysokości 2,05 punktów procentowych.
W przypadku, gdy w okresie kredytowania wysokość oprocentowania przekroczyłaby czterokrotność stopy kredytu lombardowego NBP stopa procentowa kredytu miała być równa czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP przez okres tego przekroczenia. Rzeczywista roczna stopa procentowa na dzień sporządzenia umowy wynosiła 5,14 % w stosunku rocznym. Spłata kredytu miała nastąpić w miesięcznych ratach kapitałowo-odsetkowych
w równej wysokości. Zabezpieczeniem kredytu miała być hipoteka kaucyjna
do kwoty 310 000,00 zł na zabezpieczenie kapitału, odsetek i innych należności banku, ustanowiona na nieruchomości położonej w miejscowości T., dla którego urządzona była (...), prowadzona przez Sąd Rejonowy w Sieradzu i cesja praw z umowy ubezpieczenia od ognia i innych zdarzeń losowych. Integralną częścią umowy były ogólne warunki kredytowania w zakresie udzielania kredytów na cele mieszkaniowe i pożyczek hipotecznych (OWKM). Powodowie poświadczyli w umowie, że je otrzymali, zapoznali się z ich treścią i wyrazili zgodę na ich stosowanie, (dowód: umowa kredytu - k. 21 - 22 verte) .

W umowie powodowie oświadczyli, że zostali poinformowani przez bank
o ryzyku związanym ze zmianą kursu walut, (dowód: umowa kredytu - k. 21 - 22 verte).

Kredyt został wypłacony powodom 31 stycznia 2008 r. w walucie polskiej w wysokości 155 000,00 zł, co było zgodne z umową, przy zastosowaniu kursu kupna dewiz dla franka szwajcarskiego - zgodnie z tabelą kursów obowiązującą w banku w dniu wykorzystania kredytu (§ 2 ust. 2 i § 4 ust. 1a), (dowód: umowa kredytu - k. 21 - 22 verte; zaświadczenie - k. 24).

W wyroku z dnia 17 stycznia 2023 r. wydanym w sprawie o sygn. akt XXVIII C 2142/21, Sąd Okręgowy w Warszawie m.in. ustalił, że nie istnieje stosunek prawny wynikający z wyżej wymienionej umowy kredytu wobec jej nieważności
i zasądził od powoda łącznie na rzecz pozwanych kwotę 156 283,91 zł wraz
z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od kwoty 131 073,31 zł - od 4 lutego 2021 r. do dnia zapłaty i od kwoty 25 210,60 zł od 21 grudnia 2022 r. do dnia zapłaty. Nie uwzględnił zarzuty potrącenia kwoty kapitału w wysokości 155 000,00 zł
i wynagrodzenia za korzystanie z kapitału w wysokości 57 556,27 zł, (dowód: pozew - k. 59 - 87; modyfikacja powództwa - k. 89 - 99; wyrok z uzasadnieniem - k. 101 - 116 verte).

Pismem z 19 sierpnia 2024 r. powód wezwał pozwanych do zapłaty
9 września 2024 r. kwoty 155 000,00 zł tytułem kapitału oraz kwoty 27 519,82 zł tytułem urealnienia wartości kapitału, (dowód: wezwanie do zapłaty - k. 31 - 31 verte; dowód odbioru - k. 30).

W piśmie z 13 września 2024 r. powód złożył pozwanym oświadczenie
o potrąceniu wierzytelności kredytobiorców z wzajemną wierzytelnością
w wysokości 155 000,00 zł tytułem zwrotu kapitału kredytu i w wysokości 27 519,82 zł tytułem urealnienie wartości kapitału. Ewentualnie, na wypadek nieuwzględniania oświadczenia o potrąceniu, złożył oświadczenie o skorzystaniu z prawa zatrzymania powyższych kwot, (dowód: oświadczenie o potrąceniu
- k. 126 - 127).

Pismem z 20 września 2024 r. pozwani oświadczyli, że wierzytelność dochodzoną w postępowaniu, które toczyło się przed Sądem Okręgowym
w Warszawie w sprawie o sygn. XXVIII C 2142/21, a następnie przed Sądem Apelacyjnym w sprawie o sygn. akt VI ACa 2262/23, zaliczają w pierwszej kolejności na poczet odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty 131 073,31 zł za okres od 4 lutego 2021 r. do 17 września 2024 r. w kwocie 47 293,77 zł
i na poczet odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty 25 210,60 zł za okres
od 21 grudnia 2022 r. do 17 września 2024 r. w kwocie 5 125,70 zł, (dowód: oświadczenie z dowodem nadania - k. 129 - 135).

W piśmie z tego samego dnia powód podniósł zarzut potrącenia swojej wierzytelności, tj. kwoty 155 000,00 zł tytułem zwrotu kapitału kredytu i kwoty 27 519,82 zł tytułem urealnionej wartości kapitału, z wierzytelnością pozwanych, (dowód: pismo procesowe - k. 137 - 138).

Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 5 grudnia 2025 r. zmienił częściowo wyżej wymieniony wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie w ten sposób, że po uwzględnieniu zarzut potrącenia, nadał jego punktowi drugiemu następującą treść: „zasądza od (...) S.A. w I.
na rzecz H. S. i B. S. łącznie 53 802,38 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 27 września 2024 r. do dnia zapłaty i oddala powództwo w zakresie żądania zapłaty kwoty 102 481,53 zł z ustawowymi odsetkami od kwoty 131 073,31 zł za okres od 4 lutego 2021 r. do 20 grudnia 2022 r. i od kwoty 156 283,91 zł za okres od 21 grudnia 2022 r. do 17 września 2024 r.”, (dowód: wyrok - k. 198 - 199).

Do 31 października 2022 r. pozwani wpłacili powodowi w związku
z zawarciem i wykonywaniem wyżej wymienionej umowy kredytu kwotę 156 142,91 zł tytułem rat i kwotę 141,00 zł tytułem prowizji, (dowód: zaświadczenie - k. 23 - 23 verte).

Ustalony w sprawie stan faktyczny był bezsporny, bowiem oparto
go na dokumentach, które nie były negowane przez strony.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Jak stanowi art. 405 k.c. kto bez podstawy prawnej uzyskał korzyść majątkową kosztem innej osoby, obowiązany jest do wydania korzyści w naturze, a gdyby to nie było możliwe, do zwrotu jej wartości. Zgodnie zaś z art. 410 § 2 k.c., świadczenie jest nienależne, jeżeli czynność prawna zobowiązująca
do świadczenia była nieważna i nie stała się ważna po spełnieniu świadczenia. Nieważność umowy jest stanem istniejącym od chwili jej zawarcia, a wszelkie świadczenia spełnione w wykonaniu nieważnej umowy mają charakter świadczeń nienależnych. W przypadku świadczeń pieniężnych zwrotowi podlega ich wartość nominalna (patrz uchwała Sądu Najwyższego z 7 maja 2021 r., III CZP 6/21, niepublikowana).

Zgodnie z przepisem art. 203 § 1 i 4 k.p.c. pozew może być cofnięty bez zezwolenia pozwanego, aż do rozpoczęcia rozprawy, a jeżeli z cofnięciem połączone jest zrzeczenie się roszczenia - aż do wydania wyroku. Sąd może uznać za niedopuszczalne cofnięcie pozwu, zrzeczenie się lub ograniczenie roszczenia tylko wtedy, gdy okoliczności sprawy wskazują, że wymienione czynności
są sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierzają
do obejścia prawa.

Pismem procesowym z 16 lutego 2026 r. powód cofnął pozew
ze zrzeczeniem się roszczenia w zakresie kwoty 155 000,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienia.

Mając powyższe na uwadze Sąd umorzył postępowanie w niniejszej sprawie co do tej części żądania pozwu, o czym orzekł, jak w pkt 1 wyroku, na podstawie art. 355 k.p.c. w zw. z art. 203 k.p.c., gdyż cofnięcie pozwu nie było sprzeczne
z prawem ani zasadami współżycia społecznego i nie prowadziło do obejścia prawa.

W orzecznictwie sądów powszechnych i Sądu Najwyższego utrwalił się pogląd o niedopuszczalności żądania przez banki wynagrodzenia (korzyści)
za korzystanie przez kredytobiorców z kapitału, gdyż jest to sprzeczne z celami dyrektywy 93/13 i udzieloną konsumentowi na jej podstawie ochroną oraz nie znajduje oparcia w polskich przepisach prawa. Taka linia orzecznicza wynika także z orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zwrócono przy tym uwagę na to, że przy zwrocie bezpodstawnego wzbogacenia (nienależnego świadczenia) nie ma podstaw do konstruowania dodatkowych powinności
po stronie zwracającego świadczenie, albowiem instytucja ta konstrukcyjnie wyczerpuje się w zwrocie nienależnego świadczenia. Oddanie do dyspozycji kredytobiorcy kwoty kredytu na czas oznaczony w umowie, to synonimiczne określenie świadczenia kwoty kredytu. Ponieważ kredytobiorca nie otrzymuje nic więcej oprócz bezodsetkowej kwoty kredytu, należy wykluczyć możliwość konstruowania przy rozliczaniu nieważnej umowy kredytu, z której wyeliminowano klauzulę abuzywną, jakichkolwiek form wynagrodzenia
za korzystanie ze zwracanego kapitału. Na skutek stwierdzenia nieważności umowy kredytowej między stronami, umowę traktuje się tak, jakby nie doszło o jej zawarcia. Nie można zatem mówić o korzyściach po stronie kredytobiorców
w przypadku, gdy to w wyniku negatywnych działań banków, stosujących
w umowach klauzule niedozwolone, dochodzi do ich unieważnienia. Roszczenie banku o wynagrodzenie za korzystanie przez kredytobiorcę ze zwracanego kapitału kredytu nie znajduje również podstawy w art. 224 k.c. Przepis ten uzależnia obowiązek wypłaty wynagrodzenia właścicielowi za cały okres korzystania z rzeczy przez samoistnego posiadania w złej wierze. Samoistny posiadacz w dobrej wierze nie jest obowiązany do zapłaty wynagrodzenia
za korzystanie z rzeczy. Obowiązek ten uaktualnia się w momencie, gdy posiadacz w dobrej wierze dowiedział się o wytoczeniu przeciwko niemu powództwa
o wydanie rzeczy. Przenosząc te regulacje na grunt umowy kredytowej należy przyjąć, że kredytobiorca posiadając daną kwotę na mocy ważnej umowy jest jej posiadaczem w dobrej wierze. W następstwie uznania umowy za nieważną będzie on obowiązany do zapłaty wynagrodzenia dopiero od momentu zażądania zwrotu kwoty nienależnie wypłaconej przez bank. W tym przypadku formę wynagrodzenia banku stanowią odsetki ustawowe, których ma on prawo żądać za okres opóźnienia w zapłacie. Przepis art. 224 k.c. nie tworzy podstawy prawnej domagania się przez bank od kredytobiorcy wynagrodzenia za korzystanie
z kapitału za cały okres, gdy korzystał on z danych środków, będąc
w przeświadczeniu, że działał w dobrej wierze, tj. uważał, że umowa kredytowa jest ważna, przy czym bank nie zażądał zwrotu środków i nie uznał, że umowa jest nieważna. Należy również podkreślić, że celem art. 6 dyrektywy 93/13 jest to, aby konsument nie został związany nieuczciwymi warunkami umownymi stosowanymi przez przedsiębiorcę, w tym wypadku przez bank . Ochrona ta ma służyć realizacji celu odstraszającego zawartego w art. 7 dyrektywy 93/13. Polegać ma ona
na tym, by przedsiębiorca w umowach zawieranych z konsumentem nie wprowadzał nieuczciwych warunków. Obowiązek zapłaty przez konsumenta
na rzecz banku wynagrodzenia za korzystanie z kapitału osłabiałoby odstraszający skutek wynikający z art. 6 i 7 dyrektywy 93/13. Takie praktyki powodowałyby, że cele dyrektywy 93/13 zostałyby pozbawione skuteczności. Trybunał Sprawiedliwości UE uznał także, że bank nie ma obowiązku płacić wynagrodzenia za korzystanie z pieniędzy konsumenta, który odstąpił od umowy i zażądał zwrotu spełnionego świadczenia na gruncie dyrektywy o transakcjach na odległość. Tym mniej prawdopodobna jest zatem jego aprobata dla tego rodzaju żądania zgłaszanego przez przedsiębiorcę w związku z upadkiem transakcji z powodu zastosowania przez tego przedsiębiorcę klauzuli abuzywnej. Byłoby to stanowisko wprost sprzeczne z dyrektywą 93/13, albowiem zarówno dyrektywa, jak również jej interpretacja w acqis communautaire są silnie naznaczone myślą o pierwotnej naganności strony posługującej się w działalności profesjonalnej, stale klauzulami abuzywnymi. Brak jest zatem podstaw
do przyjęcia, że konsekwencją nieważności umowy jest obowiązek zapłaty przez powodów na rzecz pozwanego wynagrodzeniu za bezumowne korzystanie
z kapitału.

Trzeba także dodać, że w niniejszej sprawie przesłanka istotnej zmiany siły nabywczej pieniądza po powstaniu zobowiązania ( art. 358 ¹ § 3 k.p.c. ) wystąpiła, gdyż poziom inflacji był w ostatnich latach znaczny. Jednak nie zachodzą podstawy do zastosowania waloryzacji sądowej z uwagi na brzmienie art. 358 ¹ § 4 k.c. , który przewiduje, że z żądaniem tym nie może wystąpić strona prowadząca przedsiębiorstwo, jeżeli świadczenie pozostaje w związku z prowadzeniem tego przedsiębiorstwa.

Nawet, gdyby przyjąć, że art. 358 ¹ § 4 k.c. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, to jednak i tak powództwo oparte na treści art. 358 ¹ § 3 k. c. jest niezasadne. Należy bowiem wskazać, że dopuszczenie waloryzacji świadczenia powoda stałoby w sprzeczności z celem przepisów, które mają na celu ochronę konsumentów przed niedozwolonymi postanowieniami umownymi, czyli art. 385 ¹ § 1 k.c. implementującego art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG.

Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w orzeczeniu z dnia
15 czerwca 2023 r. (C-520/21), stwierdził, że w razie nieważności umowy kredytu wynikającej z zawarcia w jej treści nieuczciwych warunków umownych, bank nie może żądać od konsumenta jakiejkolwiek rekompensaty wykraczającej poza zwrot wypłaconego kapitału i odsetki za opóźnienie (pkt 84). Wskazanie na kwotę „wypłaconego kapitału” oznacza, że chodzi zatem o kapitał kredytu w wysokości nominalnej, a nie zwaloryzowanej. Co więcej, Trybunał rozróżnia czerpanie korzyści gospodarczych za zachowanie niezgodne z prawem od odszkodowania za niedogodności wywołane tym zachowaniem (pkt 81). Skoro te pojęcia nie
są tożsame to uzasadniony jest wniosek, że przez „korzyści gospodarcze” należy rozumieć wynagrodzenie za korzystanie z kapitału, a za odszkodowanie
za niedogodności” - waloryzację.

Z kolei postanowieniem z 11 grudnia 2023 r. wydanym w sprawie C-756/22 TSUE potwierdził, że w przypadku unieważnienia umowy frankowej, banki nie mogą żądać od kredytobiorców zwrotu kwot wyższych niż wypłacony kapitał
i ustawowe odsetki za opóźnienie . Natomiast w postanowieniu w sprawie
-488/23, TSUE orzekł, że przepisy artykułu 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków
w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że stoją
na przeszkodzie wykładni sądowej prawa państwa członkowskiego, zgodnie
z którą instytucja kredytowa ma prawo żądać od konsumenta - poza zwrotem kwot kapitału wypłaconego z tytułu wykonania tej umowy oraz ustawowych odsetek
za opóźnienie od dnia wezwania do zapłaty - rekompensaty polegającej
na sądowej waloryzacji świadczenia wypłaconego kapitału w przypadku istotnej zmiany siły nabywczej danego pieniądza po wypłaceniu tego kapitału rzeczonemu konsumentowi.

Ponadto zgłoszone przez powoda roszczenie o zapłatę odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty 155 000,00 zł za okres od dnia 10 września 2024 r.
do dnia 27 września 2024 r. nie zasługiwało na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż roszczenie powoda o zwrot nominalnej wartości kapitału kredytu w kwocie 155 000,00 zł, stanowiące podstawę dochodzenia odsetek, zostało objęte skutecznie podniesionym zarzutem potrącenia, który został następnie uwzględniony w prawomocnym wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2025 r.

W wyniku uwzględnienia zarzutu potrącenia doszło do umorzenia wzajemnych wierzytelności stron do wysokości wierzytelności niższej, zgodnie
z art. 498 § 2 k.c., ze skutkiem ex tunc, tj. od chwili, w której potrącenie stało się możliwe. Oznacza to, iż wierzytelność powoda z tytułu zwrotu kapitału kredytu przestała istnieć w zakresie objętym potrąceniem już na etapie poprzedniego postępowania.

Skoro zaś wierzytelność główna uległa umorzeniu wskutek potrącenia, brak jest podstaw do przyjęcia, iż po stronie pozwanych powstał stan opóźnienia w jej spełnieniu, warunkujący możliwość naliczania odsetek ustawowych za opóźnienie w rozumieniu art. 481 § 1 k.c. Odsetki mają bowiem charakter akcesoryjny względem świadczenia głównego i nie mogą istnieć samodzielnie w sytuacji, gdy zobowiązanie główne wygasło.

Ponadto powód nie może żądać od pozwanych zwrotu kwoty kredytu
w przypadku unieważnienia umowy, jeśli pozwani dokonali już częściowych spłat, co jest zgodne z orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 czerwca 2025 r. wydanym w sprawie C-396/24. Zatem nie może żądać odsetek od kwoty kapitału, gdyż pozwani spłacili kwotę wyższą od kwoty kapitału już przed dniem złożenia niniejszego pozwu.

Z tych też względów Sąd powództwo w pozostałej części oddalił, o czym orzekł, jak w pkt 2 wyroku.

O kosztach Sąd orzekł, jak w pkt 3 wyroku, na podstawie art. 98 k.p.c., gdyż powód przegrał sprawę w całości (nie tylko w zakresie żądań określonych w pkt 2 i 3 pozwu, ale i w zakresie dotyczącym zwrotu kwoty kapitału, której nie mógł żądać skutecznie - patrz m.in. orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 czerwca 2025 r. wydane w sprawie C-396/24).

Pozwani ponieśli koszty procesu w wysokości 5 417,00 zł, w tym 5 400,00 zł tytułem kosztów zastępstwa prawnego, które zostały ustalone na podstawie
§ 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn., Dz.U. z 2026 r., poz. 215) i 17,00 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Jednocześnie Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku pozwanych o przyznanie kosztów zastępstwa prawnego w podwójnej wysokości stawki minimalnej. W ocenie Sądu stopień skomplikowania niniejszej sprawy, niezbędny nakład pracy pełnomocnika pozwanych, który nie wykazał żadnych ekstraordynaryjnych okoliczności wymagających zwiększonego nakładu pracy, który wykraczałby poza typowe sytuacje przewidziane przez ustawodawcę, a także jego wkład w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, przemawiał za wyliczeniem omawianych kosztów w podstawowej wysokości.

Sąd w pkt 4 wyroku nakazał zwrócić powodowi z środków budżetowych Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Sieradzu kwotę 3 845,00 zł tytułem części opłaty stosunkowej na podstawie art. 79 ust. 1 pkt 3 lit. a w zw. z art. 79 ust. 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jedn., Dz. U z 2025 r., poz. 1228 ze zm.). Powód cofnął pozew w części dotyczącej żądania głównego, co uzasadnia zwrot połowy opłaty od cofniętej części powództwa, czyli od kwoty 155 000,00 zł, a zatem należna od niej opłata stosunkowa wyniosła 5 %, tj. 7 750,00 zł. Zwrotowi podlega połowa tej kwoty pomniejszona o wysokość opłaty minimalnej, czyli kwota 3 845,00 zł.