sygn. V KK 108/13 18 czerwca 2013 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 18 czerwca 2013, sygn. V KK 108/13

Data orzeczenia 18 czerwca 2013
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący SSN Jerzy Grubba
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt V KK 108/13
POSTANOWIENIE
Dnia 18 czerwca 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jerzy Grubba
na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 18 czerwca 2013r.,
sprawy G. J.
skazanego z art. 178a§4 k.k. w zw. z art. 64§1 k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 22 listopada 2012 r., utrzymującego w
mocy wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 24 sierpnia 2012 r.
p o s t a no w i ł:
1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną,
2. zwolnić skazanego od ponoszenia kosztów sądowych
postępowania kasacyjnego obciążając nimi Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Kasacja wniesione w imieniu skazanego jest bezzasadna i to w stopniu
oczywistym.
Skarżący tylko pozornie podnosi w niej zarzuty związane z naruszeniem
prawa procesowego, których miałby dopuścić się Sąd Odwoławczy, gdy w istocie
skierowana jest ona przeciwko ustaleniom faktycznym i ocenom dokonanym przez
Sąd I – instancji. Kasacje zostały zatem wywiedzione wbrew treści art. 519 k.p.k.,
który zezwala na wnoszenie tego nadzwyczajnego środka odwoławczego jedynie
od wyroków sądów odwoławczych oraz art. 523§1 k.p.k., który nie dopuszcza
skarżenia w tym postępowaniu ustaleń faktycznych.
2
Przechodząc bezpośrednio do oceny zarzutów podniesionych w kasacji
sporządzonej przez obrońcę skazanego zauważyć należy, że Sąd Odwoławczy nie
mógł naruszyć wskazanych przepisów, gdyż:
- naruszenie art. 4 k.p.k. nie może stanowić samodzielnej podstawy
kasacyjnej, gdyż w tym przepisie sformułowano jedną z zasad generalnych
rządzących procesem karnym, która to zasada znajduje następnie konkretyzację w
części szczegółowej kodeksu. Treścią zarzutu może stać się jedynie naruszenie
tych konkretnych, szczegółowo wskazanych przepisów, nie zaś zasady generalnej,
- zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. podnoszony może być w postępowaniu
kasacyjnym tylko wówczas, gdy sąd odwoławczy czynił samodzielne ustalenia
faktyczne, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca,
- art. 5§2 k.p.k. dotyczy wątpliwości, które ma i nie jest w stanie rozstrzygnąć
sąd rozpoznający sprawę, nie zaś wątpliwości którejś ze stron co do prawidłowości
rozstrzygnięcia dokonanego przez ten sąd.
Obrona też w najmniejszym stopniu nie powiązała powyższych zarzutów z
treścią art. 433§2 k.p.k. czy 457§3 k.p.k., co już z samej istoty nie sytuuje
wskazywanych naruszeń procesowych na etapie postępowania odwoławczego,
lecz lokuje je w postepowaniu I-instancyjnym. To zaś znajduje dalsze potwierdzenie
w okoliczności tej, iż w apelacji postawiono zarzut naruszenia tych samych
przepisów procesowych (dodatkowo powiązany z zarzutem rażącej
niewspółmierności kary, który w postępowaniu kasacyjnym był niedopuszczalny).
Przypomnieć wypada też, że powielanie tych samych zarzutów na etapie
apelacji i skargi kasacyjnej jest niedopuszczalne choćby z tego względu, że kasacja
nie jest postępowaniem przed Sądem III – instancji.
W tej sytuacji, brak podstaw do uznania zarzutów podniesionych w tej
kasacji za zasadne, choćby w najmniejszym stopniu.
Powyższe skutkowało uznaniem skargi kasacyjnej za bezzasadną w stopniu
oczywistym.
Skazanego, uwzględniając jego sytuację materialną zwolniono od
ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.
3