Uzasadnienie z 25 marca 2026, sygn. II C 2433/23

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 24 listopada 2023 roku, skierowanym przeciwko F. T. i R. T., (...) S.A z siedzibą w W. wniósł o zasądzenie solidarnie od pozwanych kwoty 944.775,03 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 26 września 2023 roku do dnia zapłaty z tytułu zwrotu udostępnionego pozwanym kapitału na podstawie umowy kredytu hipotecznego (...) waloryzowanego kursem CHF z 31 października 2008 roku.

Ponadto powód wniósł o zmianę wysokości świadczenia z ww umowy poprzez waloryzację i zasądzenie na tej podstawie kwoty 264.352,71 zł . Dodatkowo powód wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów procesu.

W uzasadnieniu powód powołał się na kwestionowanie umowy przez kredytobiorców w odrębnym procesie, który jest w toku. W związku z czym wniósł o zawieszenie postępowania.

(pozew k- 2-16)

W odpowiedzi na pozew z dnia 10 stycznia 2024 roku pozwani nie uznali powództwa, wnosząc o jego oddalenie. Na podstawie art. 496 w zw. z art. 497 k.c. wnieśli procesowy zarzut zatrzymania świadczenia w postaci zwrotu kapitału w kwocie 944.775,03 zł oraz zwaloryzowanej kwoty 264.352,71 zł do czasu zaoferowania przez powoda na ich rzecz kwoty 204.816,88 zł i 102.743,27 chf tytułem zwrotu nienależnie pobranych przez powoda środków w wykonaniu nieważnej umowy za okres od 31 października 2008 roku do marca 2023 roku. Ponadto powodowie wnieśli o zwrot kosztów procesu na ich rzecz.

(odpowiedź na pozew k- 74-79)

Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2024 roku Sąd zawiesił postępowanie do czasu prawomocnego rozpoznania sprawy toczącej się pomiędzy stronami przed Sądem Okręgowym w W. o sygn. akt XXVIII 5656/23.

(postanowienie k- 90)

Pismem z dnia 27 lutego 2024 roku powód cofnął powództwo w zakresie żądania waloryzacji do kwoty 264.352,71 złotych .

(pismo procesowe k- 100)

W odpowiedzi na powyższe pozwani wnieśli o zasądzenie na ich rzecz kosztów procesu od cofniętego roszczenia.

(pismo procesowe k- 102)

Pismem z dnia 3 lutego 2026 roku powód wniósł o podjęcie postępowania oraz poinformował, iż strony zawarły porozumienie kompensacyjne, które to jednak nie objęło odsetek od kwoty 944.775,03 zł za okres od 26 września 2023 roku do dnia zawarcia porozumienia tj. do 25 listopada 2025 w łącznej kwocie 226.150,67 złotych . W związku z powyższym powód cofnął powództwo co do kwoty 944.775,03 i podtrzymał je w zakresie należności ubocznej.

(pismo k-106-107)

Postanowieniem z dnia 10 lutego 2026 roku Sąd podjął zawieszone postępowanie, umorzył je w zakresie obydwu żądań pozwu to jest kwoty 944.775,03 oraz 264.352,71 złotych i nakazał zwrócić powodowi 30.199 złotych z tytułu połowy opłaty od pozwu.

(postanowienie k- 122)

Pozwani nie uznali roszczenia odsetkowego i wnieśli o zasądzenie zwrotu kosztów procesu.

(pismo k- 128-131)

Sąd Okręgowy ustalił co następuje:

W dniu 31 października 2008 roku R. T. i F. T. zawarli z powodem umowę nr (...) o kredyt hipoteczny dla osób fizycznych :(...)” waloryzowany kurem chf. Umowa została zawarta w celu nabycia mieszkania przez kredytobiorców. W wykonaniu umowy powodowy bank wypłacił klientom kwotę 944.775,03 złote po przeliczeniu o kursy waluty obowiązujące w jego placówce.

(niesporne)

Umowa była przez kilkanaście lat wykonywana. Pismem z dnia 16 sierpnia 2023 roku powodowy bank wezwał pozwanych do zwrotu kapitału w kwocie 944.775,03 złotych w terminie 1 miesiąca. Wezwania zostały odebrane przez pozwanych w dniu 23 sierpnia 2023 roku.

(wezwania k- 26-31, potwierdzenie odbioru k- 32-33)

W wyniku pozwu kredytobiorców wyrokiem z dnia 20 maja 2024 roku Sąd Okręgowy w W. , w sprawie XXVIII C 5656/23 ustalił, że opisana wyżej umowa zawarta przez strony w dniu 31 października 2008 roku jest nieważna. Sąd zasądził od pozwanego banku na rzecz państwa T. tytułem zwrotu nienależnie pobranych kwot 194.368,96 zł i 102.743,27 chf wraz z ustawowymi odsetkami oraz koszty procesu. Wyrok jest prawomocny.

(wyrok wraz z uzasadnieniem k- 112-121)

W dniu 5 listopada 2025 roku strony zawarły porozumienie kompensacyjne , którym objęły wzajemne żądania wynikające z ww wyroku oraz za dalszy okres i należność banku z tytułu zwrotu wypłaconego kapitału. Strony dokonały potrącenia. Nie uwzględniły w nim roszczenia odsetkowego banku.

(porozumienie k- 108-109)

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o załączone do akt sprawy dokumenty, których wiarygodność dowodowa nie była kwestionowana przez żadną ze stron. Okoliczności faktyczne sprawy niniejszej nie były przedmiotem sporu między stronami procesu.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie niesporne było to, że strony zawarły umowę kredytu indeksowanego kursem waluty szwajcarskiej, na podstawie której bank udostępnił stronie pozwanej kapitał w łącznej kwocie 944.775,03 zł. Poza sporem pozostawała także okoliczność, że prawomocnym wyrokiem sądowym w sposób wiążący dla stron ustalano nieważność stosunku prawnego wynikającego ze wskazanej wyżej umowy kredytu. Wobec cofnięcia pozwu w zakresie obydwu żądań głównych, Sąd, na podstawie art. 355 k.p.c. w zw. z art. 203 § 1 k.p.c., umorzył postępowanie w sprawie. Oświadczenia powoda o cofnięciu powództwa były prawnie skuteczne.

Tym samym podlegające ostatecznie rozpoznaniu przez Sąd roszczenie strony powodowej dotyczyło wyłącznie zasądzenia od pozwanych kwoty 226.150,67 zł tytułem skapitalizowanych odsetek ustawowych za opóźnienie.

Na kwotę tę, zdaniem strony powodowej, składały się skapitalizowane odsetki ustawowe za opóźnienie od kwoty kapitału kredytu w wysokości 944.775,03 zł od dnia wymagalności, tj. od 26 września 2023 r. do 25 listopada 2025 r. (data wykonania porozumienia kompensacyjnego).

Niewątpliwie – co jest w sprawie niniejszej niesporne – stronom umowy na podstawie art. 410 w zw. art. 405 k.c. przysługiwały wzajemne roszczenia pieniężne o zwrot świadczeń pieniężnych nienależnie spełnionych w celu wykonania wyżej opisanej nieważnej umowy kredytu. W wyniku umownego potrącenia wyżej opisane roszczenie pieniężne banku jak roszczenie o wysokości niższej niż roszczenie pozwanych uległo umorzeniu (wygasło) w całości (nie obejmowało jednak odsetek za opóźnienie i kosztów).

W tym miejscu należy jednak rozważyć kwestie wymagalności roszczenia banku skoro bank w procesie klientów kwestionował nieważność umowy. Zatem jego wezwanie do zapłaty w trakcie tego procesu uznać należy za nie wywołujące skutku. W ocenie Sądu roszczenie banku stało się zatem wymagalne najwcześniej z datą uprawomocnienia się wyroku ustalającego tę nieważność ( tak też wyrok TSUE z 22 stycznia 2026 roku w sprawie C-902/24 H.) . Roszczenie odsetkowe należałoby rozpatrzyć za czas od daty uprawomocnienia się wyroku do wykonania porozumienia. Jednakże w tym zakresie powodowy bank nie wykazał kiedy wyrok się uprawomocnił ( brak takiej adnotacji na wyroku) i czy po tej dacie wzywał klientów do zapłaty, a zatem w oparciu o przepis art. 6 k.c. nie wykazał roszczenia .

Dlatego też podlegało ono oddaleniu.

Stosując zasadę słuszności, w oparciu o art. 102 k.p.c., Sąd nie obciążył pozwanych kosztami procesu. Ostatecznie bowiem pozwani uznali roszczenie banku o zwrot kapitału i rozliczyli się z bankiem w tym zakresie, dlatego też winni byliby zwrócić bankowi koszty od tego roszczenia. Uznając jednak, że skoro bank wytoczył proces bez potrzeby , gdyż nadal kwestionował nieważność umowy, a pozwani rozliczyli się z bankiem po uzyskaniu prawomocnego stwierdzenia nieważności, obciążenia pozwanych kosztami było niesprawiedliwe.