Postanowienie SN z 20 czerwca 2013, sygn. V KK 79/13
Data orzeczenia
20 czerwca 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Kazimierz Klugiewicz
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (11)
POSTANOWIENIE
Dnia 20 czerwca 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Kazimierz Klugiewicz
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 20 czerwca 2013 r.,
sprawy J. R.
skazanego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. i in.,
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w S.
z dnia 9 sierpnia 2012 r.,
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego
z dnia 9 listopada 2011 r.
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację, jako oczywiście bezzasadną;
2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. G. –
Kancelaria Adwokacka – kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści
dwa złote i osiemdziesiąt groszy) – w tym 23 % podatku VAT –
tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej
skazanemu z urzędu w postępowaniu kasacyjnym;
3. zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania
kasacyjnego i poniesionymi w jego toku wydatkami obciążyć
Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 9 listopada 2011 r., oskarżony J. R.
został uznany za winnego popełnienia – w warunkach ciągu opisanego w art. 91 §
1 k.k. – dwóch przestępstw kwalifikowanych z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1
2
k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. oraz z art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z
art. 64 § 1 k.k. i za to, na podstawie art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z
art. 91 § 1 k.k., wymierzono mu karę 1 roku i 5 miesięcy pozbawienia wolności oraz
na podstawie art. 33 § 2 k.k. grzywnę w wymiarze 50 stawek dziennych, ustalając
wysokość dziennej stawki na 10 zł.
Apelację od powyższego wyroku wywiódł obrońca oskarżonego J. R., który
podnosząc zarzuty obrazy przepisów postępowania (art. 7 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 5
§ 2 k.p.k.) wniósł o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego J. R. od
popełnienia zarzuconych mu czynów.
Powołany wyrok Sądu Rejonowego został także zaskarżony apelacją
oskarżonego J. R., który podniósł, że ustalenia Sądu Rejonowego oparte zostały na
niejednoznacznej i nieprzydatnej opinii z zakresu mechanoskopii, wskazał także, iż
w postanowieniu o dopuszczeniu dowodu z opinii biegłych z zakresu psychiatrii
jeden z biegłych nie został wymieniony imiennie. W ocenie skarżącego
uzasadnienie wyroku Sądu I instancji zostało sporządzone chaotycznie, a śledztwo
przeprowadzono w sposób nieprawidłowy. Zastrzeżenia oskarżonego budził także
wymiar orzeczonej wobec niego kary. Podnosząc powyższe zarzuty apelujący
wniósł o uniewinnienie, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do
ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2012 r., zmienił zaskarżony wyrok
Sądu Rejonowego w ten sposób, że:
- w kwalifikacji prawnej czynu opisanego w pkt I tiret 2 w miejsce § 2 art. 13
k.k. przywołał § 1,
- uchylił wymierzoną oskarżonemu J. R. karę grzywny.
W pozostałej części zaskarżony wyrok został utrzymany w mocy.
Kasację od prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 9 sierpnia 2012
r. wniósł obrońca skazanego J. R. zarzucając nienależyte rozpoznanie zarzutów
apelacyjnych w rezultacie naruszenia art. 2 § 2 k.p.k.:
- przez przyjęcie, że opinia sądowo – psychiatryczna dotycząca skazanego
pochodzi od należycie ustanowionych biegłych sądowych (art. 201 § 1 k.p.k.) oraz,
że fakt ten nie ma wpływu dla ustalenia odpowiedzialności skazanego;
3
- przez uznanie za ważną czynność ogłoszenia przez Sąd Rejonowy wyroku
sporządzonego nie w przewidzianej ustawą formie pisemnej, a istniejącej w
momencie ogłoszenia wyłącznie w formie elektronicznej (art. 412 k.p.k.).
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającego go
wyroku Sądu Rejonowego z dnia 9 listopada 2011 roku i przekazanie sprawy do
ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Prokurator Prokuratury Okręgowej w pisemnej odpowiedzi na kasację
obrońcy skazanego wniósł o jej oddalenie, jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja obrońcy skazanego jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym,
uzasadniającym jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
W pierwszej kolejności przypomnieć należy, że zgodnie z przepisem art. 523
§ 1 k.p.k. kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w
art. 439 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny
wpływ na treść orzeczenia. Kasacja jest bowiem nadzwyczajnym środkiem
zaskarżenia i pomyślana jest jako procesowy środek prowadzący do eliminowania z
obrotu prawnego takich orzeczeń sądowych, które ze względu na stopień (rangę)
wadliwości nie powinny funkcjonować w demokratycznym państwie prawnym. Nie
ulega ponadto wątpliwości, że wobec jednoznacznej redakcji powołanego wyżej art.
523 § 1 k.p.k., niedopuszczalne jest kwestionowanie w trybie kasacji zasadności
dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych. Zatem, Sąd Najwyższy przy jej
rozpoznaniu nie jest władny dokonywać ponownej oceny dowodów i w oparciu o tak
przeprowadzoną własną ocenę sprawdzać poprawność dokonanych w sprawie
ustaleń faktycznych. Zadaniem sądu kasacyjnego jest bowiem jedynie rozważenie
tego, czy orzekające sądy w obydwu instancjach dokonując ustaleń faktycznych,
nie dopuściły się rażącego naruszenia reguł procedowania, co mogłoby mieć wpływ
na ustalenia faktyczne, a w konsekwencji na treść wyroku, zatem „kontroli
podlegają nie same ustalenia faktyczne, ale sposób ich dokonania” (zob. wyrok
Sądu Najwyższego z dnia 6 września 1996 r., sygn. akt II KKN 63/96, OSNKW
1997, z. 1-2, poz. 11). Podnoszone w kasacji zarzuty muszą więc wskazywać na
rażące naruszenie prawa, do którego doszło w postępowaniu odwoławczym, co w
konsekwencji mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia sądu odwoławczego.
4
Niedopuszczalne jest więc bezpośrednie atakowanie w kasacji orzeczenia sądu I
instancji, a także kwestionowanie ustaleń faktycznych. Zarzuty podniesione w
kasacji pod adresem orzeczenia sądu I instancji podlegają rozważeniu przez sąd
kasacyjny tylko w takim zakresie, w jakim jest to nieodzowne dla należytego
rozpoznania zarzutów stawianych orzeczeniu sądu odwoławczego. Rolą sądu
kasacyjnego nie jest bowiem ponowne "dublujące" kontrolę apelacyjną
rozpoznawanie zarzutów stawianych przez skarżącego orzeczeniu sądu I instancji
(zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2008r., II KK 270/07,
LEX nr 354285; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 1996 r., III KKN
148/96, OSNKW 1997, z. 1-2, poz. 12).
Po tych uwagach natury ogólnej konieczne staje się stwierdzenie, że kasacja
obrońcy skazanego sporządzona została w sposób sprzeczny z regułami
postępowania kasacyjnego. Fundamentem argumentacji autora kasacji było
bowiem dążenie do wykazania, że w rozpoznawanej przez Sąd Rejonowy nie
zostały spełnione warunki prawidłowego wyrokowania wymienione w art. 412 k.p.k.,
gdyż nie doszło do sporządzenia wyroku na piśmie, a tym samym i jego podpisania.
Zarzut ten, nie dość, że odnosi się do wyroku Sądu I instancji, to przecież był już
szczegółowo analizowany i rozważany przez Sąd Okręgowy, a lektura pisemnych
motywów wyroku Sądu ad quem (strona 6 uzasadnienia) nie daje żadnych podstaw
do przyjęcia, że orzeczenie Sądu Rejonowego w momencie ogłaszania nie istniało
w formie pisemnej, a jedynie było wyświetlane na ekranie monitora.
Za chybiony należy uznać również kolejny zarzut kasacji, ponownie
adresowany do Sądu a quo, który dodatkowo został błędnie wywiedziony jako
obraza art. 2 § 2 k.p.k. Wbrew temu, co usiłuje dowieść skarżący, Sąd Okręgowy
prawidłowo rozważył, rozpoznał i omówił również zarzut wskazujący na braki opinii
dwóch biegłych lekarzy psychiatrów. Z akt sprawy jednoznacznie wynika bowiem,
że zarówno w badaniu J. R., jak i w wydaniu opinii sądowo – psychiatrycznej o jego
stanie zdrowia brało udział dwóch biegłych lekarzy psychiatrów, zgodnie z
dyspozycją art. 202 § 1 k.p.k. To zaś, że formalne powołanie jednego z biegłych
nastąpiło po badaniu skazanego i wydaniu przez biegłych opinii nie miało żadnego
wpływu na treść zarówno wydanej opinii, jak i wyroku.
5
Wątpliwości Sądu Najwyższego budzi co najwyżej dokonana przez Sąd
Okręgowy zmiana w zakresie art. 13 k.k. (w miejsce art. 13 § 2 k.k. przyjętego w
podstawie skazania przez Sąd I instancji przyjęto przepis art. 13 § 1 k.k.), ale
ponieważ tego rodzaju zarzut nie został w kasacji podniesiony, a ewentualne
uchybienie nie należy do przesłanek, które należałoby uwzględnić z urzędu, dalsze
rozważania w tym zakresie należy uznać za zbędne.
Podsumowując powyższe rozważania należy stwierdzić, że żaden z
podniesionych w kasacji obrońcy J. R. zarzutów nie tylko nie zasługuje na
uwzględnienie, ale są one bezzasadne w stopniu oczywistym, co obligowało Sąd
Najwyższy do wydania orzeczenia w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
O wynagrodzeniu obrońcy z urzędu Sąd Najwyższy orzekł zgodnie z § 14
ust. 3 pkt 1 oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28
września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia
przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy sprawnej udzielonej z urzędu
(tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 461).
O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na
podstawie art. 624 § 1 k.p.k., zwalniając J. R. od obowiązku ich ponoszenia.