Wyrok z 12 maja 2026, sygn. II Ka 91/26

Przewodniczący:

SSO Dariusz Półtorak

Protokolant:

st.sekr.sądowy Agata Polkowska

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 91/26

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 27 października 2025 r. w sprawie o sygn. akt II K 299/25

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

-----

--------------------

-------------------------------------------------

--------------------

-------------

-----

--------------------

-------------------------------------------------

--------------------

-------------

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

--------

--------------------

-------------------------------------------------

--------------------

-------------

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

----------------

---------------------------------

--------------------------------------------------------------------

----------------

---------------------------------

--------------------------------------------------------------------

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

----------------

---------------------------------

--------------------------------------------------------------------

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.zarzut obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 kpk przez dowolną oraz sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę:

-dokumentu w postaci uchwały zarządu spółki (...) z 10 kwietnia 2019 roku,

-zeznań świadków: E. B. (2), E. Ż. (1), E. G. (1),

-wyjaśnień oskarżonego K. Z. (2),

( pełna treść zarzutu przedstawiona jest w apelacji),

2. zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, a polegający na nieprawidłowym ustaleniu, że K. Z. (1):

-był od lipca 2019 roku osobą faktycznie zajmującą się sprawami gospodarczymi i finansowymi (...) sp. z o.o. z siedzibą w C.,

-wprowadził do obrotu prawnego nierzetelne faktury Vat nieodzwierciedlające faktycznych zdarzeń gospodarczych, które wystawił w ramach działalności (...) na rzecz (...) i (...),

-podał nieprawdę w deklaracji VAT-7 za wrzesień 2019 roku złożonej 20 grudnia 2019 roku Naczelnikowi Urzędu skarbowego w F. w imieniu (...) sp. z o.o.,

-prowadził nierzetelne ewidencję zakupu za wrzesień 2019 roku,

-nie wykazał w deklaracji Vat za wrzesień 2019 roku podatku należnego oraz podatku podlegającego w wpłacie do urzędu skarbowego przez co naraził na uszczuplenie podatek od towarów i usług na łączną kwotę co najmniej (...) zł,

-za lipiec-wrzesień 2019 roku nie dostarczył do księg9wej E. B. (1) żadnych dokumentów, a ostatnią deklarację złożyła ona w grudniu 2019 roku na prośbę oskarżonego,

3. zarzut rażącej niewspółmierności kary, polegający na wymierzeniu oskarżonemu kar grzywny: 50 stawek dziennych po 160 złotych jedna stawka (za I czyn), 200 stawek dziennych po 160 złotych jedna stawka (za II czyn) i kary łącznej grzywny w wysokości 240 stawek dziennych po 160 złotych jedna stawka, będącą konsekwencją wadliwego zastosowania dyrektyw wymiaru kary wynikających z art. 12 § 2 kks i art. 53 § 7 kk

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Sąd Okręgowy uznał sformułowane przez obrońcę oskarżonego zarzuty za bezzasadne, co skutkowało ich nieuwzględnieniem.

Nie sposób było uznać pierwszego zarzutu apelacji, dotyczącego obrazy przepisów postepowania karnego, skutkującego – zdaniem obrońcy – dowolną oraz sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceną materiału dowodowego w postaci dokumentu uchwały zarządu z dnia 10 kwietnia 2019 r. oraz zeznań świadków: E. B. (1), E. Ż. (1), E. G. (1), a nadto części wyjaśnień oskarżonego. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że skuteczne podniesienie zarzutu naruszenia art. 7 kpk wymaga wykazania, że ocena dokonana przez sąd jest sprzeczna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, że nie została poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, bądź że argumentacja zaprezentowana przez sąd, za tak dokonanym wyborem pozostaje w sprzeczności z zasadami logiki. Elementami, które decydują o zachowaniu zasady swobodnej oceny dowodów są m.in.: ujawnienie w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy zgodnie z regułami wskazanymi w art. 2 § 2 kpk, rozważenie wszystkich okoliczności, przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, argumentacja wyczerpująca i logiczna, z jednoczesnym uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, zawarta w uzasadnieniu orzeczenia (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 lipca 2025 roku, sygn. akt II ZOW 2/25). Przy czym, oceniając zeznania świadka, sąd może je we fragmentach uznać za prawdziwe, a w innych za niewiarygodne, w ramach swobody sędziowskiej (postanowienie SN z dnia 26 marca 2021 r., II KK 94/21, LEX nr 3232190). W tym miejscu wskazać należy, że odmówienie wiary niektórym zeznaniom lub wyjaśnieniom złożonym przez świadków lub oskarżonych, a w rezultacie ich pominięcie jako podstawy dowodowej podczas dokonywanych ustaleń faktycznych, nie może być utożsamiane ani z brakiem oceny okoliczności, których tego rodzaju dowód dotyczy w kontekście finalnego rozstrzygnięcia, ani też nie jest wyrazem złamania zasady bezstronności sądu, bowiem odmowa przyznania waloru wiarygodności niektórym z przeprowadzonych dowodów, przy jednoczesnej aprobacie i uwzględnieniu innych dowodów, jest niczym więcej niż realizacją przysługującego sądowi orzekającemu uprawnienia w ramach czynienia ustaleń faktycznych, z pełnym uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2021 r. II AKa 292/20).

Mając na względzie powyższe wskazania, Sąd Okręgowy w sprawie niniejszej uznał przeprowadzoną przez Sąd Rejonowy ocenę dowodów w całości za właściwą, jak również zaaprobował przytoczoną na jej poparcie wyczerpującą i trafną argumentację. Zaznaczyć należy, że w takim przypadku stopień szczegółowości rozważań Sądu Odwoławczego, poczynionych w wykonaniu dyspozycji art. 457 § 3 kpk, uzależniony jest od jakości oceny dokonanej przez Sąd I instancji. Jeżeli ocena ta jest wszechstronna, pełna, logiczna i wsparta zasadami doświadczenia życiowego; słowem - odpowiadająca całkowicie wymogom nałożonym przez art. 7 kpk, to wówczas sąd odwoławczy zwolniony jest od równie drobiazgowego odniesienia się do zarzutów apelacji, kwestionujących w rzeczywistości rzeczoną ocenę. W takim wypadku, zadawalające jest wskazanie głównych powodów nie podzielenia zarzutów apelacji, a następnie odesłanie do szczegółów uzasadnienia wyroku Sądu I instancji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 2009 r. III KK 381/08). Przy oczywistej bezzasadności zarzutów apelacyjnych, Sąd odwoławczy może - podzielając w pełni dokonaną przez Sąd meriti ocenę dowodów - uchylić się od wnikliwego odniesienia się w uzasadnieniu swojego wyroku do tych zarzutów, gdyż byłoby to jedynie zbędnym powtórzeniem zasadnej argumentacji sądu I instancji ( por. Postanowienie SN z 2 sierpnia 2006 roku, II k 238/05).

Odnosząc się stricte do wniesionego środka odwoławczego stwierdzić należy, że w apelacji tej obrońca podnosi szereg okoliczności, które w realiach przedmiotowej sprawy nie mają znaczenia dla końcowego rozstrzygnięcia lub mają znaczenie drugorzędne, jak chociażby kwestia „interesu” jaki miał oskarżony w popełnieniu przypisanych mu czynów. Nie jest to przecież znamię, któregoś z przestępstw przypisanych K. Z. (1) ale osiągnięcie korzyści majątkowej w postaci chociażby uniknięcia uiszczenia należności podatkowych mogło stanowić motywację do takich właśnie działań, co słusznie sąd I instancji ustala na stronie 11 uzasadnienia wyroku w zakresie czynu z pkt II-go, albowiem ujawnienie faktur dokumentujących zbycie pojazdów w deklaracji podatkowej wiązałoby się z powstaniem zobowiązania podatkowego. Jednocześnie uzasadnienie apelacji formułuje zarzuty, jakoby materiał dowodowy jest „pełen luk”, a sąd nie „zadał sobie trudu” i nie podjął działań aby pewne kwestie wyjaśnić- w szczególności dlaczego doszło do „niespodziewanego zagubienia faktur z (...)” lub ich ukrycia przez E. B. (1). Formułując tego rodzaju zarzuty autor apelacji nie zauważa jednakże, że oskarżony jeszcze na etapie postępowania przygotowawczego reprezentowany był przez obrońcę, który miał pełne możliwości, aby przejawić inicjatywę procesową zmierzającą do wykazania okoliczności, o których mowa. Tymczasem aktywność procesowa obrony ograniczyła się do złożenia w trakcie procesu dokumentacji z k-803-839 dotyczącej zakupu, finasowania i rozliczeń wynikających ze sprzedaży pojazdów objętych fakturami z pkt II-ego aktu oskarżenia, które zasadnie nie zostały zaliczone do materiału dowodowego jako nie mające znaczenia dla ustalenia winy oskarżonego w tym zakresie. W tej sytuacji uznać można, iż nadużyciem ze strony autora apelacji jest czynienie zarzutu sądowi o braku inicjatywy dowodowej, w szczególności w zakresie przeprowadzenia dowodu, który usunąłby rzekome wątpliwości odnośnie twierdzeń E. B. (2) o nieotrzymaniu faktur od oskarżonego, tym bardziej, że skarżący nie precyzuje -nawet w apelacji-jaki miałby to być dowód. Jeżeli chodzi o zeznania tego świadka to ocena tego dowodu zawarta jest na str. 8 i 12 uzasadnienia wyroku i w zupełności jest akceptowana przez instancję odwoławczą. Niczym niepotwierdzonymi są dywagacje apelującego, co do ewentualnego „zagubienia” przez świadka przedmiotowych faktur – nawet oskarżony nie podaje aby w przeszłości miały miejsce takie sytuacje czy też świadome działanie na szkodę oskarżonego poprzez, pomimo otrzymania faktur, zatajenie ich i niewykazanie w złożonej-na polecenie oskarżonego- deklaracji VAT. Sąd Rejonowy przedstawił rzeczową, przekonywującą argumentację na poparcie swojego stanowiska w zakresie uznania tych depozycji świadka za wiarygodne, która to argumentacja znajduje oparcie w zasadach logiki, doświadczenia życiowego i nie przekracza granic oceny swobodnej. Trudno znaleźć jakiś racjonalne powody, dla których świadek, ryzykując potencjalną ale realną groźbę odpowiedzialności karno-skarbowej podjęłaby świadomie tego rodzaju ryzykowne działania na szkodę oskarżonego. Tym bardziej, że w ich efekcie ona sama nie odniosłaby realnych, wymiernych korzyści. Na pewno wystarczającą motywacją do takich zachowań nie może być zaleganie K. Z. (1) w realizacji należności wobec świadka z tytułu wcześniej świadczonych usług. Jak wskazuje doświadczenie życiowe i orzecznicze nie jest to jakaś „nadzwyczajna „ okoliczność w przypadku firm, które tak jak przedsiębiorstwo oskarżonego, mają trudną sytuację biznesową. Tak jak i nierzadką jest sytuacja, że pomimo zerwania trwałej współpracy osoby, które wcześniej świadczyły na rzecz danego przedsiębiorstwa usługi z zakresu finansów i księgowości, podejmują się (znając już realia funkcjonowania danego podmiotu gospodarczego) realizacji jakiś pojedynczych zleceń w tym samym zakresie. Okoliczności sprawy wskazują, że tak właśnie było w przypadku E. B. (2), wobec której oskarżony miał pewne zobowiązania z tytułu wcześniejszej współpracy i być może świadek motywowana perspektywą ich realizacji, podjęła się wykonywania kolejnych zleceń, w tym złożenia deklaracji VAT za wrzesień 2019 r, która czynność, jako taka nie jest przecież kwestionowana przez obronę.

Sąd Okręgowy nie widzi również zastrzeżeń do podzielenia zarzutów apelacji odnoszących się do oceny zeznań E. Ż. (1) (str. 8 uzasadnienia wyroku). Skoro świadek będąc zatrudniona w (...) zajmowała się sprawami biurowymi tej spółki to musiałaby mieć wiedzę o współpracy z (...) i bynajmniej nie chodzi tutaj o kontrolowanie realnego wykonywania zleconych usług, co podnoszone jest w apelacji ale o obieg dokumentów dotyczących takich usług. Świadek nie była w stanie wypowiedzieć się na temat okazanych jej faktur objętych zarzutem z pkt I-ego, jak również co do ewentualnej współpracy zatrudniającej ją firmy z (...). Wydaje się niemożliwym, aby świadek nie miała takiej wiedzy, gdyby faktycznie współpraca taka miała miejsce, co w przypadku przedmiotowych faktur, przy zakresie przydzielonych świadkowi zadań, wiązałoby się ich zaewidencjonowaniem, zleceniem i odnotowaniem ich płatności itp. Inną istotną kwestią wynikającą z depozycji tego świadka są jej spostrzeżenia o roli jaką w rzeczywistości oskarżony odgrywał w firmach (...), w której był dyrektorem. Z zeznań tych wynika, że świadek to K. Z. (3) uważała za swojego „zwierzchnika” decydującego o jej zatrudnieniu w w/w spółkach po wcześniejszej pracy w (...), a nie E. G. (4) pełniącą formalnie w obu tych podmiotach funkcję prezesa zarządu.

Jeżeli chodzi o dokonaną przez sąd meriti ocenę zeznań ostatniego z wymienionych świadków
( str. 11 uzasadnienia wyroku) i wyciągnięte z nich wnioski, co do rzeczywistej roli odgrywanej przez E. G. (1) i K. Z. (1) w funkcjonowaniu firm (...), to również są one w zupełności akceptowane przez Sąd Odwoławczy. Wynika z nich, że formalnie E. G. (2) była prezesem zarządu obu w/w spółek jednak w trakcie przesłuchania nie była w stanie podać żadnej konkretnej informacji w zakresie ich funkcjonowania i wskazać:

-nazwisk pracowników,

-czy oskarżony był pełnomocnikiem ustanowionym do rachunków bankowych,

-czy w miejscu działania tych firm siedzibę miała również spółka (...) (co faktycznie miało miejsce),

-czy przedkładała jakieś faktury do urzędu skarbowego,

-kto był księgowym, kto wystawiał i ewidencjował faktury,

-czy spółka (...) chciała rozliczać się w gotówce,

-czy oskarżony był zatrudniony w (...) (aczkolwiek z innych dowodów wynika, że pełnił tam funkcję dyrektora, a E. Ż. (1) uważała go za swojego przełożonego),

-okoliczności dotyczących zawarcia okazywanych jej umów zawartych przez spółki, których była prezesem itp.

Dlatego, mając na uwadze taką a nie inną treść zeznań świadka - najprawdopodobniej determinowaną obawami o konsekwencje złożenia ewentualnie zeznań niezgodnych z prawdą- trafnie sąd uznał, że w rzeczywistości to K. Z. (1) zarządzał i kontrolował funkcjonowanie obu spółek, których prezesem była świadek, co potwierdza chociażby E. Ż. (2) uważająca go za swojego zwierzchnika, a E. G. (1) nie posiadając wiedzy w zakresie zadawanych jej pytań nieudolnie zasłaniała się niepamięcią, rzadką obecnością w firmie („praktycznie w firmie nie bywałam”) - co jest niezrozumiałe przy pełnieniu funkcji prezesa zarządu, czy też innymi zajęciami, obowiązkami.

Jedyną właściwie realną czynnością jaką można było wykazać E. G. (3) jako prezesowi zarządu spółki (...) (akurat przemawiającą na niekorzyść oskarżonego) było złożenie oświadczenia o nieuwzględnieniu objętych zarzutem z pkt I-ego 2 faktur wystawionych przez (...), ponieważ nie dokumentowały one rzeczywistych czynności, a następnie złożenie przez (...) korekty deklaracji VAT. Należy jednak pamiętać, że taka aktywność ze strony świadka nie była jego indywidualną inicjatywą, a wywołana została wszczętą kontrolą podatkową i zapewne motywowana była chęcią uniknięcia karno-skarbowych konsekwencji wynikających z nieprawidłowości stwierdzonych w trakcie tej kontroli.

Za niezasadny uznać także należało ostatni z zarzutów podnoszących obrazę prawa procesowego, a kwestionujący ocenę wyjaśnień oskarżonego jakiej dokonał sąd
I instancji ( str. 9-11 uzasadnienia wyroku). Analiza akt sprawy prowadzi do nieodpartego wniosku, że generalnie w działaniach oskarżonego i jego małżonki V. Z. dopatrzeć się można szeregu świadomych i przemyślanych działań zmierzających do zerwania ich „więzi”, jako udziałowców i osób (prokurent, prezes zarządu) wykonujących zarząd spółką (...), na co kolejno składały się :

- podjęcie uchwały zarządu z 10 kwietnia 2019 roku o odwołaniu K. Z. (1) z funkcji prokurenta,

-rezygnacja w dniu 17 kwietnia 2019 roku V. Z. z funkcji prezesa zarządu,

-sprzedaż w dniu 22 października 2019 roku przez V. Z. udziałów B. R.,

-sprzedaż w dniu 22 października 2019 roku przez K. Z. (1) udziałów X. V..

Chronologia i charakter opisanych wyżej działań podejmowanych przez oskarżonego, a także jego małżonkę zmierzała do osiągnięcia postulowanego w apelacji przekonania, że K. Z. (1) w chwili popełnienia zarzucanych mu czynów nie pełnił ani oficjalnie, ani faktycznie żadnej funkcji w spółce (...), co wykluczałoby przypisanie mu popełnienia zarzucanych mu czynów. Jednakże sąd I instancji uznał, i stanowisko to podziela instancja odwoławcza, iż pomimo opisanych wyżej zabiegów, które faktycznie pozbawiły oskarżonego formalnie wszelkich powiązań z przedmiotową spółką, w rzeczywistości zajmował się on jej sprawami gospodarczymi i finansowymi ( w rozumieniu art. 9§3 kks), podobnie jaki i spółek (...), co pozwala uznać go za sprawcę zarzucanych czynów. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sąd dokonał obszernej, wyczerpującej i przekonywującej oceny wyjaśnień oskarżonego trafnie uznając je w znacznej części za niewiarygodne. Ocena ta odwołuje się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, odpowiada wskazaniom art. 7 kpk, dlatego nie może być uznana za ocenę dowolną. We wniesionej apelacji obrona nie przedstawiła na tyle rzeczowej i przekonywującej argumentacji, która byłaby w stanie ocenę tą zakwestionować Nie powtarzając wszystkich motywów zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przytoczonych przy ocenie wyjaśnień oskarżonego Sąd Okręgowy pragnie zwróci jedynie uwagę na kilka najważniejszych kwestii. I tak :

1.wszystkie 3 spółki tj. (...), (...), (...) miały:

- tożsamą siedzibę, miejsce i rodzaj działalności,

- przynajmniej w części tych samych pracowników,

2.we wszystkich tych podmiotach oskarżony zajmował kierownicze stanowiska jako prokurent
(w firmie (...) do czasu podjęcia uchwały zarządu z dnia 10 kwietnia 2019 roku), w pozostałych jako dyrektor efektywnie kierujący działalnością tych przedsiębiorstw,

3.wśród pracowników to K. Z. (1) był odbierany i traktowany jako zwierzchnik i przełożony, a nie pełniąca formalnie funkcje prezesa zarządu E. G. (1),

4.już po formalnej rezygnacji z funkcji prokurenta oskarżony zawarł w imieniu (...) umowę wynajmu pojazdów (...) (do której odnosiły się wystawione następnie faktury), jak również uczestniczył w porozumieniu pomiędzy (...) a (...) Leasing dotyczącym pojazdów objętych nie do końca spłaconym leasingiem, zlecał E. B. (1), pomimo zakończenia formalnej współpracy kolejne czynności w zakresie prowadzenia księgowości,
w tym w grudniu 2019 r (a więc po ponad pół roku od przestania być prokurentem) złożenie deklaracji VAT za wrzesień 2019 roku.

Oskarżony nie przyznając się do winy zaprzeczał aby dopuścił się zarzucanych mu czynów podnosząc, że zarzucane mu czynności ( w tym wystawienie faktur) mogły zostać dokonane przez każdego pracownika (a nawet osobę postronną) z uwagi na nieograniczony dostęp do programu komputerowego i firmowych pieczątek. Tego rodzaju wyjaśnienia, jako nieodpowiadające logice i zasadom doświadczenia życiowego słusznie zostały odrzucone przez sąd I instancji. Oskarżony nieudolnie bowiem starał się przerzucić odpowiedzialność za przypisane mu działania na bliżej niesprecyzowanych „pracowników”, którzy w końcowym okresie funkcjonowania (...) mieli rzekomo kierować działalnością tej spółki poprzez reprezentowanie jej przed innymi podmiotami gospodarczymi, zawieranie umów, wystawianie faktur. Nie wskazywał jednak już dokładnie o jakich „pracowników” konkretnie chodzi, nie podał ich danych personalnych, tym samym powodując, że wyjaśnienia jego w tym zakresie były nieweryfikowalne. Jednakże infantylnym i oderwanym od realiów należy ocenić twierdzenie, aby szeregowy pracownik, którejś ze spółek (...), (...), (...) z własnej inicjatywy, nie wiadomo jakimi kierując się motywami i nie mając w tym żadnego interesu, podejmował tego rodzaju działania wymagające bezprawnego dostępu i użycia komputera i zainstalowanego tam oprogramowania, firmowych pieczątek itp. Jeżeli zaś chodzi o dostępność pieczątek firmowych, to jak wynika z zeznań chociażby E. B. (2) znajdowały się one na biurku oskarżonego, z czego świadek wnioskowała, że tylko on miał do nich dostęp. Zresztą oskarżony, po podjęciu uchwały z 10 kwietnia 2019 roku, jako nawet były prokurent – działając nawet we własnym interesie - winien podjąć działania zmierzające do zabezpieczenia tych pieczątek.

Reasumując powyższe Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutu obrazy prawa procesowego również zakresie odnoszącym się do oceny wyjaśnień oskarżonego uznając ten zarzut za bezpodstawny.

Zaś odnosząc się do kolejnego zarzutu apelacji tj. błędów w ustaleniach faktycznych wskazanych w pkt 2, to wskazać należy, że jeśli Sąd meriti nie naruszył żadnego z przepisów ze sfery gromadzenia i oceny dowodów, to brak jest podstaw do kwestionowania ustaleń faktycznych (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2015 r., II AKa 171/15/0).

Jak wykazano we wcześniejszej części uzasadnienia skarżący nie był w stanie podważyć oceny dowodów jakiej dokonał sąd I instancji, czego konsekwencją jest bezzasadność zarzutu odnoszącego się do ustaleń opartych na tak ocenionych dowodach. Dla porządku jedynie zaznaczyć należy, że zarzutem błędnych ustaleń faktycznych nie był objęty fakt rzeczywistego wykonania usług o jakich mowa w fakturach wymienionych w pkt I-ym aktu oskarżenia (sąd uznał, że nie odzwierciedlały one faktycznych zdarzeń gospodarczych) pomimo, że wydaje się, iż taka była przyjęta linia obrony oskarżonego i zamysł apelacji.

Jeżeli chodzi o ostatni z podniesionych zarzutów, to na wstępie rozważań wskazać należy, że rażąca niewspółmierność kary, o którym stanowi przepis art. 438 pkt 4 kpk, jest pojęciem niezdefiniowanym przez ustawodawcę, którego treść wypełnia orzecznictwo. Powyższa niewspółmierność winna być rozumiana jako znaczna, wyraźna i oczywista, a więc niedająca się zaakceptować dysproporcja między karą (której elementem jest również nawiązka) wymierzoną, a karą sprawiedliwą, tj. karą, jaką należy wymierzyć w instancji odwoławczej, w następstwie prawidłowego zastosowania dyrektyw wymiaru kary oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo. Za rażąco niewspółmierną uznaje się przy tym karę, która nie uwzględnia w należyty sposób stopnia społecznej szkodliwości przypisanego czynu oraz nie realizuje wystarczająco celu kary w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, ze szczególnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych, jakie kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego (Wyrok SN z dnia 29 stycznia 2026 r., II ZOW 47/23, LEX nr 4035475). Przy czym nawiązka orzeczona na podstawie art. 46 § 2 kk (tożsamo art. 212 § 3 kk) nie może prowadzić do bezpodstawnego wzbogacenia pokrzywdzonego, a zatem nie może być orzeczona w rozmiarze przekraczającym niezrekompensowaną pokrzywdzonemu szkodę (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 15 października 2019 r., II AKa 82/19).

Instancja Odwoławcza nie znalazła podstaw do modyfikacji wyroku w zakresie wymiaru kary, co dotyczy zarówno kar jednostkowych, jak i kary łącznej, albowiem Sąd ten rozstrzygając w rozważanej części stosował się do dyrektyw wskazanych w art. 12 § 2 kks w zw. z art. 53 § 7 kk, trafnie dopatrując się w działaniu oskarżonego znacznego stopnia winy, a w czynie z pkt II-ego znacznej społecznej szkodliwości, wymierzając oskarżonemu kary adekwatne do stopnia społecznej szkodliwości czynów i jego zawinienia, okoliczności obciążających i łagodzących, a także celów tych kar zarówno w zakresie społecznego oddziaływania, jak również celów zapobiegawczych, które wymierzone kary mają osiągnąć w stosunku do oskarżonego – co również zostało szczegółowo i wyczerpująco opisane w uzasadnieniu Sądu Rejonowego.. Dlatego Sąd Okręgowy nie widząc potrzeby powtarzania przytoczonej tam argumentacji wskazuje jedynie, że za popełnienie czynu z pkt I-ego sąd rejonowy zastosował najłagodniejszą z sankcji wymienionych w art. 62§2 a kks, który przewiduje możliwość orzeczenia kary grzywny do 720 stawek dziennych, kary pozbawienia wolności (nawet do 5 lat – art. 27 §1 kks), albo obu tych kar łącznie. Sąd natomiast orzekł karę łagodniejszego rodzaju, bo grzywnę i to w wysokości 50 stawek dziennych, a więc wielokrotnie niższej niż górna granica ustawowego zagrożenia. Zastrzeżeń nie może budzić także wysokość stawki dziennej, która jest tylko minimalnie niższa od ustawowego minimum, a odnosząc ją do deklarowanych dochodów, w przybliżeniu odpowiada dziennemu zarobkowi oskarżonego.

Aktualne ( przynajmniej deklarowane ) dochody oskarżonego nie są zbyt wysokie. Jednakże dysponuje on niewątpliwie „potencjałem”, aby uzyskiwać je w dużo wyższej wysokości. Posiada bowiem wyższe wykształcenie, jako inżynier zarządzania przedsiębiorstwem, posiada również praktyczne doświadczenie w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej. Tak więc dysponuje predyspozycjami, aby w potencjalnie przewidywanej przyszłości podąć bardziej dochodową i korzystniejszą finansową działalność niż aktualnie wykonywana. Jeżeli chodzi natomiast o sytuację rodzinną, to faktem jest, że na utrzymaniu K. Z. (1) jest troje małoletnich dzieci, niemniej są one w takim wieku, że nie wymagają już bezpośredniej opieki ze strony rodziców, która to okoliczność umożliwia podjęcie przez małżonkę oskarżonego pracy zarobkowej. Doprowadziłoby to niewątpliwie do zwiększenia dochodów i poprawy sytuacji ekonomicznej rodziny oskarżonego

Słusznie dopatrując się przesłanek do orzeczenia kary łącznej, Sąd Rejonowy, na podstawie art. 85 § 1 kk, art. 86 § 2 kk w zw. z art. 20§2 kks i art. 39 § 1 kks, wymierzył karę łączną grzywny. Sąd Okręgowy nie znalazł przesłanek do zmiany zaskarżonego wyroku również w tym zakresie. Postulowane bowiem w apelacji orzeczenie kary łącznej z zastosowaniem zasady pełnej absorpcji byłoby bowiem niczym nieuprawnionym premiowaniem oskarżonego w sytuacji, gdy oba czyny rozdzielone są kilkumiesięczną przerwą i wyczerpują znamiona innych przestępstw karno-skarbowych. Dokonując wymiaru kary za przestępstwa karno-skarbowe należy przecież mieć także na względzie interes fiskalny Skarbu Państwa, który w wyniku takich działań jakich dopuścił się oskarżony ponosi wymierne i często wysokie straty finansowe. |Dlatego orzekanie zbyt niskich kar i nadmiernie łagodne traktowanie sprawców takich przestępstw może w społeczeństwie wywołać poczucie tolerancji i wprost zachęcać do podejmowania analogicznych działań. Obrońca oskarżonego we wniesionej apelacji nie podniósł żadnych nowych, nie znanych sądowi meriti okoliczności, które wpłynęłyby na odmienną ocenę przesłanek mających wpływ na wymiar kary.

Wniosek

wniosek o:

1. zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia obydwu czynów;

ewentualnie

2. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Siedlcach do ponownego rozpoznania;

alternatywnie:

3. zmianę zaskarżonego wyroku w części rozstrzygnięcia o karze, w tym o karze łącznej grzywny, przez wymierzenie oskarżonemu za każdy z czynów, kary grzywny w najniższym ustawowym wymiarze i wymierzenie w ich miejsce kary łącznej grzywny przy zastosowaniu zasady pełnej absorpcji

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

niezasadność zarzutów spowodowała niezasadność wniosku

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

wyrok Sądu Rejonowego w całości

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

zarzuty apelacji okazały się w całości bezzasadne, zaś Sąd Okręgowy nie dostrzegł, ażeby w sprawie zachodziły podstawy do zmiany zaskarżonego wyroku na podstawie okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zwięźle o powodach zmiany

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

----------------------------------------------------------------------------

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

4.1.

----------------------------------------------------------------------------

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

--------------------

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II

z uwagi na nieuwzględnienie środka odwoławczego złożonego przez obrońcę oskarżonego, Sąd Okręgowy na mocy art. 636 § 1 kpk, art. 8 w zw. z art. 3 ust.1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych zasądził od K. Z. (1) na rzecz Skarbu Państwa kwotę 3.840 złotych opłaty za
II instancje, nadto, na podstawie §1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 roku w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa postępowaniu karnym kwotę 20 złotych tytułem wydatków za postępowanie odwoławcze.

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

zaskarżony wyrok w całości

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana