Wyrok z 13 maja 2026, sygn. III U 107/26

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 13 maja 2026r.

Sąd Okręgowy w Suwałkach III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący:	sędzia Piotr Witkowski
Protokolant:	Małgorzata Przyborowska

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2026r. w Suwałkach

sprawy T. K. (1)

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w T.

o wysokość świadczenia

w związku z odwołaniem T. K. (1)

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w T.

z dnia 5 lutego 2026 r. znak (...)

1.  zmienia zaskarżoną decyzję i ustala wysokość emerytury T. K. (1), o której mowa art. 24 ustawy z dnia
17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, przyjmując, że podstawa obliczenia emerytury nie jest pomniejszona o kwotę stanowiącą sumę kwot pobranych emerytur przysługujących za okres sprzed 13 lutego 2017r.,
w wysokości przed odliczeniem zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych i składki na ubezpieczenie społeczne i dalej idące odwołanie w tym zakresie oddala;

2.  zobowiązuje organ rentowy do przyznania i wypłacenia wyrównania T. K. (1) świadczeń emerytalnych;

3.  zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału
w T. na rzecz T. K. (1) kwotę (...) zł ((...)) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za okres od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

sędzia Piotr Witkowski

Sygn. akt III U 107/26

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 5.02.2026 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. odmówił T. K. (1) ponownego obliczenia emerytury przyznanej na podstawie art. 24 ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 1749 ze zm.).

Organ rentowy argumentował, że w sprawie zakończonej prawomocną decyzją Zakład uchyla lub zmienia decyzję i ponownie ustala wysokość świadczenia na wniosek osoby zainteresowanej wyłącznie wtedy, gdy zaistnieje przesłanka wymieniona w art. 114 lub art. 133 ustawy emerytalnej. W dniu 4.06.2024 r. Trybunał Konstytucyjny wydał wyrok w sprawie dotyczącej obliczania emerytury poprzez pomniejszenie jej podstawy o kwotę pobranych wcześniej emerytur, uznając ten przepis za niezgodny z Konstytucją w zakresie, w jakim dotyczy osób, które złożyły wniosek o te świadczenia przed 6 czerwca 2012 r., jednak wydanie wyroku przez TK nie stanowi przesłanki do uchylenia lub zmiany decyzji w trybie art. 114 ustawy emerytalnej.

W związku z tym odmówiono ponownego obliczenia emerytury, ponieważ T. K. (1) nie przedłożył żadnych nowych dowodów, które uzasadniałyby ponowne przeliczenie świadczenia, do którego nabył prawo na podstawie art. 24 ustawy emerytalnej.

W odwołaniu od tej decyzji T. K. (1) domagał się ustalenia wysokości emerytury powszechnej z pominięciem art. 25 ust. 1b ustawy emerytalnej tj. bez pomniejszania jej podstawy o kwoty pobranych emerytur wcześniejszych, zobowiązania ZUS do ponownego przeliczenia świadczenia oraz o przyznanie 3-letniego wstecznego wyrównania na podstawie art. 133 ust. 1 pkt 2 ustawy emerytalnej, ewentualnie wyrównania od miesiąca złożenia wniosku na podstawie art. 133 ust. 1 pkt 1 ustawy. Wniósł również o zasądzenie od organu rentowego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 114 ustawy emerytalnej, art. 2, art. 7, art. 8 i art. 190 ust. 4 Konstytucji RP oraz art. 7 i art. 107 k.p.a. poprzez odmowę przeliczenia emerytury i niewyjaśnienie podstawy prawnej decyzji w obliczu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4.06.2024 r. sygn. akt SK 140/20, który uznał art. 25 ust. 1b ustawy za niekonstytucyjny w zakresie osób składających wniosek o wcześniejszą emeryturę przed 6.06.2012 r. Wskazał, iż przeszedł na wcześniejszą emeryturę w 2007 r., a wniosek o emeryturę powszechną złożył w 2025r., spełniając wszystkie kryteria wyroku SK 140/20. Szeroko argumentował swoje wywody , wtym, że brak oficjalnej publikacji wyroku TK nie stoi na przeszkodzie jego stosowaniu. Zaniechanie władzy wykonawczej nie może działać na niekorzyść obywatela, a nieopublikowany wyrok uchyla domniemanie konstytucyjności przepisu z chwilą jego ogłoszenia. Sąd jest uprawniony i zobowiązany do bezpośredniego stosowania Konstytucji - art. 8 ust. 2 - oraz odmowy zastosowania niekonstytucyjnego przepisu w ramach rozproszonej kontroli konstytucyjnej. Ponadto pojęcie „wznowienia postępowania” z art. 190 ust. 4 Konstytucji RP należy rozumieć szeroko jako dostęp do wszelkich procedur weryfikacyjnych, w tym administracyjnego trybu z art. 114 ustawy emerytalnej. Decyzja przyznająca mu zaniżone świadczenie emerytalne zapadła w listopadzie 2025 r., a więc już po ogłoszeniu wyroku SK 140/20. Świadome zastosowanie przez ZUS przepisu niekonstytucyjnego stanowi błąd organu rentowego w rozumieniu art. 114 ust. 1 pkt 6 ustawy emerytalnej, co uzasadnia wypłatę wyrównania za 3 lata wstecz na podstawie art. 133 ust. 1 pkt 2 ustawy. Pogląd ten podzielają sądy powszechne w swych najnowszych orzeczeniach, uznając, że ryzyko związane z uchwaleniem niekonstytucyjnego prawa ponosi ZUS reprezentujący w tym zakresie Państwo. Z ostrożności procesowej wskazał art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy emerytalnej jako alternatywną podstawę przeliczenia. Jeżeli Sąd nie dopatrzy się błędu organu, niekonstytucyjność przepisu ujawniona wyrokiem TK stanowi obiektywnie „nową okoliczność” istniejącą przed wydaniem zaskarżonej decyzji, co również obliguje do ponownego obliczenia emerytury. W całym zakresie wywiedzionych zarzutów i wywodów ich dotyczących powoływał się na orzecznictwo sądów te zarzuty uzasadniające.

W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wskazując, że art. 114 ust. 1 ustawy emerytalnej nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ odwołujący po uprawomocnieniu się decyzji z dnia 26.11.2025 r. nie przedłożył nowych dowodów ani nie ujawnił nowych okoliczności. Przepisy prawa ubezpieczeń społecznych nie przewidują natomiast procedury wznowieniowej na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego. W myśl art. 190 ust. 4 Konstytucji RP, właściwym trybem do usunięcia skutków niekonstytucyjności są wyłącznie klasyczne procedury wznowieniowe regulowane przepisami k.p.c., k.p.k. lub art. 145a k.p.a., podczas gdy art. 114 ustawy z FUS stanowi jedynie „swoiste wznowienie” o innym przeznaczeniu. Dodatkowo podkreślił, że powoływany wyrok TK z dnia 4 czerwca 2024r. sygn. akt SK 140/20 nie został oficjalnie ogłoszony w Dzienniku Ustaw RP, co uniemożliwia wywołanie przez niego skutków prawnych.

Sąd Okręgowy w Suwałkach ustalił i zważył, co następuje:

Odwołanie zasługiwało na częściowe uwzględnienie.

Sąd podzielił stanowisko odwołującego, iż w niniejszej sprawie winien znaleźć zastosowanie stan prawny ukształtowany wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 04.06.2024 r. sygn. akt SK 140/20. W konsekwencji uznać należy, że wobec T. K. (1) niedopuszczalne było zastosowanie mechanizmu pomniejszenia podstawy obliczenia emerytury, o którym mowa w art. 25 ust. 1b ustawy emerytalnej, ale tylko w zakresie kwot świadczeń pobranych przez niego przed dniem 13.02.2017r. tj. przed datą nabycia przez odwołującego prawa do emerytury w wieku powszechnym.

Niekonstytucyjność mechanizmu pomniejszania podstawy obliczenia emerytury statuowanego w art. 25 ust. 1b ustawy emerytalnej jest w obecnym stanie prawnym okolicznością bezsporną, potwierdzoną wyrokami Trybunału Konstytucyjnego z dnia 06.03.2019 r. P 20/16 oraz z dnia 04.06.2024 r. SK 140/20. Podnoszony przez organ rentowy brak publikacji późniejszego z orzeczeń nie niweczy skutków stwierdzonej niezgodności art. 25 ust. 1b ustawy emerytalnej z ustawą zasadniczą. Skoro bowiem wyrok z 2019 r. został należycie ogłoszony i dotyczył tożsamej materii prawnej, to stosowanie analogicznego, wadliwego rozwiązania wobec kolejnej grupy ubezpieczonych narusza zasadę zaufania obywatela do państwa.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni aprobuje stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w wyroku z dnia 23.02.2025 r. sygn. akt III USK 127/22, dopuszczające odmowę zastosowania przepisu ustawy w przypadku jego oczywistej niekonstytucyjności. Stan ten zachodzi szczególnie bezsprzecznie wówczas, gdy wadliwość normy została już stwierdzona w utrwalonym orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego. Samodzielna weryfikacja hierarchicznej zgodności przepisów przez sąd powszechny i przyznanie prymatu ustawie zasadniczej nie stanowi też naruszenia wyłącznych kompetencji Trybunału z art. 188 Konstytucji (por. wyrok Sądu Najwyższego z 04.07.2012 r., III PK 87/11). Przeciwnie – jest to wyraz sprawowania wymiaru sprawiedliwości, który obliguje sąd do pominięcia normy sprzecznej z Konstytucją w toku rozstrzygania konkretnego sporu, bez względu na formalny brak publikacji wyroku TK w Dzienniku Ustaw. Brak publikacji wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 04.06.2024 r. sygn. akt SK 140/20 w Dzienniku Ustaw nie może bowiem stanowi przeszkody do uznania niekonstytucyjności art. 25 ust. 1b ustawy emerytalnej. Z obu przywołanych orzeczeń Trybunału jednoznacznie wynika, iż norma ta narusza art. 67 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji RP w zakresie, w jakim dotyczy osób nabywających prawo do emerytury przed dniem 01.01.2013 r. Sąd w pełni podziela pogląd, że osoby te, decydując się na przejście na emeryturę wcześniejszą, nie mogły antycypować późniejszego pogorszenia swojej sytuacji prawnej. Zgodnie z wytycznymi Trybunału, proces stanowienia prawa nie może zastawiać na obywatela „swoistej pułapki”, przeciwnie – musi on pozwalać na rzetelne oszacowanie skutków podejmowanych decyzji. Zasada ochrony zaufania jednostki do państwa wymaga, aby następstwa działań podjętych pod rządami obowiązującego prawa były przewidywalne i stabilne. Argumentację tę wzmacnia najnowsze orzecznictwo Sądu Najwyższego, w tym wyrok z dnia 08.01.2025 r. (sygn. akt III USKP 121/23), który potwierdza, że wypracowany standard konstytucyjny ma zastosowanie do wszystkich osób (w tym mężczyzn), które w momencie przechodzenia na emeryturę w wieku obniżonym nie mogły spodziewać się następczej redukcji wysokości ich świadczenia powszechnego.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu brak było podstaw do pomniejszenia podstawy obliczenia emerytury odwołującego w decyzji przyznającej świadczenie w wieku powszechnym o kwoty uprzednio pobranych emerytur wcześniejszych. Należy jednoznacznie opowiedzieć się przeciwko poglądowi, jakoby w przypadku stwierdzenia niekonstytucyjności przepisu jedynym dopuszczalnym trybem weryfikacji uprawnień było wznowienie postępowania w oparciu o art. 145a k.p.a. w zw. z art. 190 ust. 4 Konstytucji RP. Strona ma bowiem prawo realizować swoje uprawnienia w najszerszym możliwym zakresie dopuszczalnym przez prawo, a na organie rentowym spoczywa administracyjny obowiązek stworzenia ku temu odpowiednich warunków. W konsekwencji nie istnieją żadne przeszkody prawne, aby w sytuacji zmiany interpretacji prawa ubezpieczony, powołując się na przesłankę błędu organu, wystąpił o ponowne ustalenie wysokości świadczenia w trybie art. 114 ust. 1 pkt 6 ustawy emerytalnej.

Stanowisko to znajduje silne oparcie w utrwalonej linii orzeczniczej Sądu Apelacyjnego w Białymstoku, zapoczątkowanej wyrokiem z dnia 28.11.2019 r. sygn. akt III AUa 631/19. Sąd ten wskazał na istnienie w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych konstrukcji tzw. quasi-wznowienia (uproszczonego), uregulowanego właśnie w art. 114 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Zgodnie z tą wykładnią, organ rentowy jest zobligowany do merytorycznego rozpoznania wniosku ubezpieczonego w każdym przypadku zmiany interpretacji prawa. Pogląd ten jest konsekwentnie podtrzymywany w najnowszych judykatach Sądu Apelacyjnego w Białymstoku (m.in. w wyrokach z dnia 20.08.2025 r., III AUa 103/25; z dnia 30.06.2025r., III AUa 33/25; oraz z dnia 14.08.2025 r., III AUa 124/25).

Sąd w pełni podziela to stanowisko Sądu Apelacyjnego w Białymstoku, który analizując wyroki Trybunału Konstytucyjnego w sprawach P 20/16 oraz SK 140/20 wskazał, że wynika z nich jednoznaczna konkluzja: ubezpieczeni, którzy podjęli decyzję o skorzystaniu z emerytury wcześniejszej, którzy złożyli wnioski przed dniem 06.06.2012 r. – zostali pozbawieni możliwości oceny swojej sytuacji prawnej przez pryzmat reguł statuowanych w art. 25 ust. 1b ustawy emerytalnej. W momencie podejmowania kluczowych decyzji życiowych ubezpieczeni ci nie mogli przewidzieć, że przejście na świadczenie wcześniejsze wywoła w przyszłości negatywne skutki w sferze ich uprawnień z tytułu emerytury powszechnej, prowadząc do drastycznego pomniejszenia zgromadzonego kapitału. Możność zaś antycypowania takich konsekwencji zaktualizowała się dopiero wobec osób decydujących się na wcześniejsze świadczenie po ogłoszeniu ustawy nowelizującej, kiedy to ubezpieczeni zyskali realną szansę na zapoznanie się z nowymi regulacjami i podjęcie świadomej decyzji.

Mechanizm przewidziany w art. 114 ustawy o emeryturach i rentach z FUS ma z założenia doprowadzić do stanu zgodności z prawem wysokości świadczeń w każdym przypadku, gdy ujawnione zostaną okoliczności rzutujące na ich wymiar – bez względu na to, czy wynikają one z błędu organu, ubezpieczonego, czy też obiektywnej zmiany interpretacji prawa. Stwierdzenie na podstawie orzeczenia Trybunału, iż poprzedni sposób wyliczenia emerytury był niekonstytucyjny, stanowi istotną „nową okoliczność”. Niekonstytucyjność takiej interpretacji istniała bowiem od samego początku, a wyrok Trybunału Konstytucyjnego jedynie ujawnił tę wadliwość. Dopuszczalność stosowania przez sądy powszechne tzw. „rozproszonej kontroli konstytucyjnej” jest w pełni uzasadniona, gdyż dotyczy sytuacji oczywistej – utrzymywania w systemie prawnym normy o analogicznym charakterze i skutkach, które Trybunał Konstytucyjny zdążył już jednoznacznie zakwestionować w swoim wcześniejszym orzecznictwie. Stanowisko to koresponduje z ugruntowaną linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 20.07.2021 r., II FSK 1832/16) oraz Sądu Najwyższego (m.in. wyroki w sprawach: z dnia 17.03.2016r. V CSK 377/15, 20.02.20187r. V CSK 230/17 oraz z dnia 27.11.2019r. II CSK 493/18).

Analogiczna sytuacja zachodzi w niniejszym postępowaniu. Należy bowiem zauważyć, iż orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego w sprawie SK 140/20 jest już drugim wyrokiem, w którym jednoznacznie przesądzono o niekonstytucyjności mechanizmu pomniejszania podstawy obliczenia emerytury powszechnej.

Odwołujący się nabył prawo do emerytury wcześniejszej w 2007r., a zatem w okresie, w którym porządek prawny nie statuował jeszcze negatywnych konsekwencji w postaci obniżenia podstawy obliczenia emerytury powszechnej o kwoty pobranych emerytur wcześniejszych. Z uwagi więc na treść art. 2 Konstytucji RP i wynikającą z niego ochronę obywatela, nabycie prawa do emerytury z art. 24 po dniu 01.01.2013 r. nie uzasadnia w znacznej części stosowania wobec niego mechanizmu pomniejszenia podstawy obliczenia emerytury.

Dla oceny uprawnień odwołującego kluczowe jednak znaczenie ma przyjęte w orzecznictwie rozgraniczenie nabycia prawa do emerytury od momentu jej „uruchomienia”. Jak wskazał Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 19.10.2017 r. sygn. akt III UZP 6/17, prawo do świadczenia powstaje z mocy ustawy, jednak jego wypłata następuje dopiero po złożeniu stosownego wniosku. Analizując zakres ochrony konstytucyjnej wyznaczony wyrokiem SK 140/20, uznać należy, że nie może ona rozciągać się na okres po spełnieniu przez odwołującego się przesłanek nabycia prawa do emerytury powszechnej, tj. po dniu 13.02.2017r. W tej dacie odwołujący winien mieć już obiektywną świadomość istnienia art. 25 ust. 1b ustawy emerytalnej oraz wynikających z niego konsekwencji. Z tym dniem odwołujący dołączył do kręgu osób, które decydując się na dalsze pobieranie emerytury wcześniejszej zamiast przejścia na emeryturę powszechną, musiały liczyć się z ustawowym mechanizmem pomniejszania podstawy obliczenia świadczenia. Zatem prawo do przeliczenia emerytury z pominięciem art. 25 ust. 1b przysługuje odwołującemu wyłącznie w odniesieniu do kwot pobranych tytułem emerytury wcześniejszej do dnia 13.02.2017 r. Odwołujący się urodził się (...). Zgodnie z brzmieniem art. 24 ust. 2a pkt 9 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, obowiązującym przed reformą przywracającą wiek 65 dla mężczyzn, jego powszechny wiek emerytalny wynosił (...) co nastąpiłoby z dniem (...)r. W świetle powyższego, skoro odwołujący się mógł już nabyć prawo do emerytury w wieku powszechnym z dniem (...) (w rzeczywistości zrobił to dopiero (...) a w momencie przejścia na emeryturę wcześniejszą nie mógł przewidzieć, że decyzja ta skutkować będzie drastycznym obniżeniem przyszłego świadczenia powszechnego, art. 25 ust. 1b ustawy emerytalnej należy interpretować w sposób prokonstytucyjny. Oznacza to, że potrąceniu podlegać powinny wyłącznie kwoty emerytury wcześniejszej mu wypłacone do osiągnięcia przez niego powszechnego wieku emerytalnego (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 06.05.2021 r., sygn. akt III USKP 52/21 oraz z dnia 18.01.2022r., sygn. akt III USKP 98/21).

Podkreślić należy, że nowelizacja wprowadzająca omawiany przepis została opublikowana w Dzienniku Ustaw dopiero w dniu 06.06.2012 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 637). Regulacja ta doprowadziła do sytuacji, w której osoby takie jak odwołujący – składające wniosek o wcześniejsze świadczenie przed datą ogłoszenia zmian ustawowych – zostały zaskoczone arbitralnym pomniejszeniem emerytury. Odwołujący nie miał obiektywnej możliwości przewidzenia konsekwencji finansowych swoich decyzji, co stoi w jaskrawej sprzeczności z wywodzoną z art. 2 Konstytucji RP zasadą zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz z prawem do zabezpieczenia społecznego po osiągnięciu wieku emerytalnego (art. 67 ust. 1 Konstytucji RP).

Powyższej oceny prawnej nie zmienia fakt, iż wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 04.06.2024 r. sygn. akt SK 140/20 nie został opublikowany w Dzienniku Ustaw do dnia wyrokowania w niniejszej sprawie. Sąd rozpoznający spór podziela dominujący w judykaturze pogląd, iż zaniechanie władzy wykonawczej w przedmiocie publikacji orzeczenia Trybunału nie może negatywnie wpływać na sytuację prawną obywateli ani blokować możliwości bezpośredniego zastosowania prokonstytucyjnej wykładni przepisów.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 477 ¹⁴ § 2 k.p.c., Sąd zmienił zaskarżoną decyzję i ustalił wysokość emerytury T. K. (1), o której mowa art. 24 ustawy z dnia 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, przyjmując, że podstawa obliczenia emerytury nie jest pomniejszona o kwotę stanowiącą sumę kwot pobranych emerytur przysługujących za okres sprzed 13.02.2017r., w wysokości przed odliczeniem zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych i składki na ubezpieczenie społeczne i dalej idące odwołanie w tym zakresie oddalił na podstawie art. 477 ¹⁴ §1 k.p.c.

W treści złożonego odwołania T. K. (1) domagał się również przyznania i wypłaty stosownego wyrównania emerytury w wieku powszechnym, o co wniósł jeszcze w treści wniosku złożonego do organu rentowego. Granice jednak orzekania Sądu wyznacza zaskarżona decyzja organu rentowego z dnia 05.02.2026 r. Ramy postępowania sądowego w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych są ściśle zakreślone przez przedmiot decyzji poddanej kontroli sądu. W konsekwencji przedmiotem postępowania odwoławczego mogło być merytorycznie wyłącznie to, co było objęte zaskarżonem. Sąd był zatem władny rozpoznać jedynie żądanie ponownego ustalenia wysokości świadczenia, pozostawiając poza zakresem orzekania w niniejszej sprawie kwestię jego wyrównania.

Żądanie natomiast wypłaty wyrównania winno stać się przedmiotem merytorycznej analizy i odrębnej decyzji organu rentowego. Wobec braku wcześniejszego wypowiedzenia się organu rentowego co do tego roszczenia, Sąd uznał, iż wystąpiła sytuacja tożsama z niewydaniem decyzji, co obligowało do zobowiązania organu rentowego do jego rozpoznania. To organ rentowy najpierw winien wydać stosowną decyzję w tym przedmiocie , aby ewentualnie mogła ona stać się przedmiotem postępowania sądowego.

Zgodnie z art. 477 ¹⁴ §3 k.p.c. jeżeli odwołanie wniesiono w związku z niewydaniem decyzji przez organ rentowy, sąd w razie uwzględnienia odwołania zobowiązuje organ do wydania decyzji w określonym terminie albo orzeka co do istoty sprawy.

Mając zatem to na względzie Sąd w punkcie 2. wyroku zobowiązał organ rentowy do przyznania i wypłacenia wyrównania T. K. (2) świadczeń emerytalnych.

O kosztach zastępstwa procesowego rozstrzygnięto na podstawie art. 98 §1, §11, art. 99 k.p.c. w zw. z §9 ust. 2 rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 22.10.2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023r. poz. 1935 ze zm.) (pkt 3.).

mt