Wyrok z 14 maja 2026, sygn. V U 83/26

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 maja 2026 r.

Sąd Okręgowy w P. V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w następującym składzie:

Przewodniczący: Sędzia Urszula Sipińska-Sęk

Protokolant: st. sekr. sądowy Zofia Aleksandrowicz

po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2026 r. w P. na rozprawie

sprawy z wniosku P. K.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T.

o wysokość świadczenia

na skutek odwołania P. K.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T.

z dnia (...) sygn.: (...)

1.  zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje wnioskodawcy P. K. prawo do rekompensaty od dnia (...)

2.  oddala odwołanie w pozostałej części,

3.  zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. na rzecz wnioskodawcy P. K. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;

Sygn. akt V U 83/26

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. przeliczył P. K. emeryturę z uwzględnieniem rekompensaty od (...), tj. od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek. Wysokość emerytury została obliczona zgodnie z zasadami określonymi w art. 26 ustawy emerytalnej i wyniosła 4142,93 zł, po waloryzacji od 1 marca 2025 roku-4900,53 zł.

Wnioskodawca U. E. złożył odwołanie od tej decyzji, wnosząc o jej zmianę i przyznanie rekompensaty od dnia nabycia prawa do emerytury. W uzasadnieniu ubezpieczony wskazał, że z uwagi na stan zdrowia oraz czas oczekiwania na dokumentację z Archiwum Państwowego, niezbędne do ustalenia prawa do rekompensaty dokumenty złożył dopiero w listopadzie 2025 roku. Mimo to, w ocenie odwołującego, prawo do rekompensaty powinno zostać mu przyznane od (...) tj. od dnia przyznania mu prawa do emerytury powszechnej.

W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, wskazując, że brak jest podstaw prawnych dla zaspokojenie roszczenia wnioskodawcy o przyznanie prawa do rekompensaty od dnia (...) skoro w obrocie prawnym funkcjonuje prawomocna decyzja z dnia (...)o odmowie prawa do rekompensaty.

W piśmie z dnia 19 lutego 2026r. wnioskodawca podniósł, że po raz pierwszy wniosek o rekompensatę złożył (...)., a zatem w przypadku nie uwzględnienia wniosku o zasądzenie rekompensaty od stycznia 2024r., wniósł o jej przyznanie od stycznia 2025r.

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

P. K. urodził się w dniu (...).

(okoliczność bezsporna)

Ubezpieczony złożył w dniu (...) wniosek o emeryturę powszechną bez prawa do rekompensaty.

(dowód: wniosek o emeryturę k.1-3-w aktach ZUS)

Decyzją z dnia (...)organ rentowy przyznał ubezpieczonemu emeryturę od dnia (...), tj. od dnia osiągnięcia wieku emerytalnego.

(dowód: decyzja ZUS z (...), k.9-10-w aktach ZUS)

W dniu 3 stycznia 2025 roku ubezpieczony zwrócił się do Archiwum Państwowego o nadesłanie dokumentacji osobowo-płacowej z okresu zatrudnienia w Zakładzie (...) S.A. w R..

(dowód: wniosek i potwierdzenia nadania k.38 i 39-w aktach sprawy)

W dniu (...) do Zakładu wpłynął wniosek P. K. o rekompensatę z tytułu pracy w warunkach szczególnych. Do wniosku ubezpieczony załączył:

- świadectwo pracy w warunkach szczególnych z dnia 13 stycznia 2025 roku, w którym pracodawca (...) S.A. w R. potwierdził, że ubezpieczony zatrudniony był w zakładzie od 17 marca 1981 roku do 29 lipca 1983 roku i w okresie od 17 marca 1981 roku do 31 maja 1983 roku stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace polegające na obsłudze agregatów do walcowania, tłoczenia i ciągnięcia wraz z urządzeniami pomocniczymi i wykańczającymi zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku na stanowisku ciągacz drutu, wymienionym w dziale III, poz. 45 pkt 1 załącznika nr 4 do Zarządzenia nr 3 Ministerstwa Hutnictwa i Przemysłu Maszynowego z dnia 30 marca 1985 roku w sprawie stanowisk pracy, na których wykonywane są prace w szczególnych warunkach lub w szczególnymi charakterze w zakładzie pracy resortu i przemysłu maszynowego

-zaświadczenie z dnia 2 stycznia 2025 roku wystawione przez pracodawcę (...) w S., potwierdzające zatrudnienie ubezpieczonego w warunkach szczególnych w okresie od 17 sierpnia 1992 roku do 30 września 1997 roku na stanowisku lakiernika wymienionym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w wykazie A, dziale XIV, „Prace różne”, pkt 17 załącznika w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.

(dowód: świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub szczególnych charakterze z 13.01.2025 roku, k.12, zaświadczenie z 02.01.2025 roku, k.13- w aktach ZUS)

Pismem z dnia 10 lutego 2025 roku Zakład zobowiązał P. K. do złożenia dokumentów niezbędnych do rozpatrzenia jego wniosku w terminie 14 dni. W piśmie ZUS wskazał, ze decyzja powinna być wydana w terminie 30 dni od wyjaśnienia ostatniej okoliczności lub wpływu dokumentów niezbędnych do jej wydania.

W dniu 3 marca 2025 roku wnioskodawca złożył oświadczenie, że nie jest w stanie złożyć potrzebnych dokumentów ciągu 14 dni oraz że niezbędne dokumenty złoży w październiku 2025 roku, zgodnie z informacją uzyskaną od Archiwum Państwowego.

(dowód :pismo ZUS k.14 pismo k.18- w aktach ZUS)

Decyzją z dnia (...) organ rentowy odmówił ubezpieczonemu prawa do rekompensaty, wskazując, że ubezpieczony nie legitymuje się stażem pracy w warunkach szczególnych wynoszącym 15 lat. ZUS zaliczył ubezpieczonemu do stażu pracy w warunkach szczególnych 6 lat, 5 miesięcy i 16 dni. Zakład nie zaliczył do pracy szczególnych warunkach zatrudnienia od 13 października 1983 roku do 17 lipca 1992 roku w Zakładach (...) S.A. wR..

(dowód: decyzja ZUS (...), k.19-w aktach ZUS)

Wnioskodawca nie odwołał się od tej decyzji.

(okoliczność bezsporna)

Pismem z dnia 30 października 2025 roku Archiwum Państwowe poinformowało ubezpieczonego o odnalezieniu jego akt osobowo- płacowych.

(dowód: pismo Archiwum Państwowego k.40- w aktach ZUS)

W dniu (...) P. K. złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa do rekompensaty. Do wniosku dołączył świadectwo pracy w warunkach szczególnych, w którym pracodawca Zakład (...) S.A. w R. oświadczył, że ubezpieczony od 13 października 1983 roku do 17 lipca 1992 roku wykonywał prace na stanowisku natryskiwacza wymienioną w wykazie A, dziale XIV, poz.17 pkt 1 wykazu stanowiącego załącznik do zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 9 maja 1983 roku.

(dowód: wniosek k.18, świadectwo wykonywania prac w szczególnych warunkach k. 20- w aktach kapitału początkowego)

Organ rentowy uznał, że wnioskodawca udowodnił 15 lat pracy w warunkach szczególnych i decyzją z dnia (...) ustalił ponownie kapitał początkowy ubezpieczonemu z uwzględnieniem rekompensaty.

(dowód: decyzja ZUS z (...), k.29-30- w aktach kapitału początkowego)

Decyzją z dnia (...) przeliczył emeryturę wnioskodawcy z uwzględnieniem rekompensaty od dnia (...), tj. z pierwszym dniem miesiąca, w którym złożony został wniosek.

(dowód: decyzja ZUS z (...), k.22-24- w aktach ZUS)

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Odwołanie co do zasady podlega uwzględnieniu.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 5 ustawy z 19 grudnia 2008 roku o emeryturach pomostowych (Dz. U. z 2025 r. poz. 1749), dalej ustawa, rekompensata przysługuje ubezpieczonemu, jeżeli ma okres pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w rozumieniu przepisów ustawy o emeryturach i rentach z FUS, wynoszący co najmniej 15 lat. Rekompensata zaś to odszkodowanie za utratę możliwości nabycia prawa do wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze dla osób, które nie nabędą prawa do emerytury pomostowej.

Zgodnie z art. 23 ustalenie rekompensaty następuje na wniosek ubezpieczonego o emeryturę (ust.1). Rekompensata przyznawana jest w formie dodatku do kapitału początkowego, o którym mowa w przepisach art. 173 i art. 174 ustawy o emeryturach i rentach z FUS (ust.2).

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika bez wątpienia, że odwołujący legitymuje się okresem pracy w szczególnych warunkach wynoszącym ponad 15 lat. Kwestia ta nie była sporna w niniejszej sprawie. Spornym pozostawała kwestia daty przyznania prawa do rekompensaty. Ubezpieczony domagał się bowiem rekompensaty od dnia przyznania mu prawa do emerytury, tj. od dnia 15 stycznia 2024 roku.

Zgodnie z art. 129 ust. 1 ustawy świadczenia wypłaca się poczynając od dnia powstania prawa, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek.

Powyższy przepis wyraża zasadę obowiązującą w ubezpieczeniach społecznych, że świadczenie wypłaca się od dnia powstania prawa do niego, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek, uzależniając tym samym początkową datę wypłaty świadczenia od daty złożenia wniosku o to świadczenie (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 2012 roku, II UK 146/12, LEX). Mimo zatem, że prawo do świadczeń z ubezpieczenia społecznego powstaje z mocy prawa, a decyzja organu rentowego ma charakter wyłącznie deklaratoryjny, samo spełnienie się przesłanek warunkujących prawo do świadczenia nie stanowi podstawy do wypłaty tego świadczenia. Podstawą i jednocześnie warunkiem sine qua non stanowi wniosek uprawionego do przyznania mu świadczenia. Tylko złożenie stosownego wniosku skutkuje wypłatą danego świadczenia. Powyższe wynika z decydującej funkcji woli uprawnionego, którą przypisał uprawnionemu ustawodawca. To uprawniony do świadczenia decyduje czy i kiedy skorzystać z prawa do świadczenia, do którego prawo nabył z mocy prawa po spełnieniu określonych w przepisach przesłanek. Uprawniony może również nie korzystać z przysługującego mu prawa.

Dopiero zatem konsekwencją złożenia stosownego wniosku uprawnionego jest obowiązek organu rentowego ustalenia prawa danego uprawnionego do świadczenia, a następnie jego wypłata. Moment wyrażenia woli uprawnionego pobierania świadczenia determinuje powstanie obowiązku wypłaty tego świadczenia.

Powyższe wynika z konieczności odróżnienia nabycia prawa do świadczeń od uzyskania świadczeń wynikających z tego prawa (wypłata świadczenia). W wyroku z dnia 22 listopada 2006 roku Sąd Najwyższy w sprawie III UK 95/06 (Legalis) podkreślił samodzielny charakter obu instytucji, jako uregulowanych odrębnymi przepisami, mającymi różne znaczenie w obrocie prawnym. I tak o nabyciu prawa do świadczeń mówi art. 100 ustawy emerytalnej przewidujący powstanie prawa do świadczeń z dniem spełnienia się wszystkich warunków wymaganych do nabycia tego prawa. Natomiast o wypłacie świadczenia stanowi art. 129 ust. 1 ustawy nakazujący wypłacania świadczenia od dnia powstania prawa do tego świadczenia, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek o jego wypłatę. Wynika z tego, iż istnienia prawa do świadczeń, wiążące się ze spełnieniem warunków jego nabycia, nie można utożsamiać z przyznaniem świadczenia (jego wypłatą). Jakiekolwiek wątpliwości w tym zakresie rozstrzygnął Sąd Najwyższy, który stwierdził, iż przyznaniem świadczenia jest ustalenie prawa do jego pobierania, a więc wypłaty (tak SN w uchwale 7 z dnia 27 listopada 1989 roku, IIIUZP 11/89, LEX; w uchwale z dnia 10 sierpnia 1988 roku, IIIUZP 22/88, LEX). Samo zatem spełnienie się przesłanek warunkujących prawo do świadczenia in abstracto nie stanowi postawy do wypłaty świadczenia. Podstawę taką stanowi wniosek o przyznanie, a następnie wypłacenie świadczenia, tak więc niewątpliwie ustawodawca przypisał decydującą rolę woli uprawnionego, który nawet jeżeli spełnia przesłanki nabycia prawa do świadczenia nie musi z niego korzystać. Konsekwencją tego jest to, że dopiero złożenie wniosku o świadczenie powoduje obowiązek jego wypłaty (por. też wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 kwietnia 2014 roku, II UK 398/13, LEX). Zatem tylko od ubezpieczonego zależy, czy złoży do organu rentowego wniosek o świadczenie, czy też nie. Złożenie wniosku stanowi tym samym wymóg formalny dla uzyskania prawa do świadczenia.

Przepis art. 129 oraz art. 135 ustawy mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Oznacza to, że reguły w nich zawarte wykluczają możliwość wstecznego wypłacania świadczeń tj. za okres po nabyciu prawa, ale przed złożeniem wniosku. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości domagania się wypłaty świadczenia za okres od daty nabycia prawa do świadczenia do chwili złożenia wniosku. O ile same świadczenia z ubezpieczenia emerytalno-rentowego nie ulegają przedawnieniu (co oznacza, że z wnioskiem można wystąpić w każdym czasie), o tyle przedawnieniu ulegają roszczenia o jego wypłatę, w sytuacji niezgłoszenia stosownego wniosku po nabyciu prawa do tego świadczenia za okres przed złożeniem wniosku (tak por. SN wyroku z dnia 20 listopada 2001 roku, II UKN 607/00, LEX). Świadczenie wypłaca się poczynając od dnia powstania prawa do tych świadczeń, ale nie wcześniej niż od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek. Nie wypłaca się świadczenia z wyrównaniem za czas od nabycia do nich prawa in abstracto, bez względu na to czy niezłożenie wniosku spowodowane było brakiem staranności w prowadzeniu własnych spraw. Uregulowanie takie uzasadnione jest zapobieganiem powstania zjawiska kapitalizacji. (por. wyrok SN z dnia 6 września 2011 roku, I UK 85/11, LEX; I. Jędrasik-Jankowska, Prawo do emerytury i rent z ubezpieczenia społecznego, Warszawa 1992 roku, s.185; T. Zieliński, Ubezpieczenia społeczne pracowników. Zarys systemu prawnego – część ogólna. Warszawa – Kraków 1994 roku, s. 212).

Przenosząc powyższe rozważania na kanwę niniejszej sprawy, uznać należy, że skoro wniosek o rekompensatę ubezpieczony złożył w dniu (...) to nabył prawo do tego świadczenia od (...).

Nie ma tym samym racji ZUS, że brak jest podstaw prawnych dla zaspokojenie roszczenia wnioskodawcy o przyznanie prawa do rekompensaty od stycznia 2025 roku, argumentując faktem, że w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja z dnia (...) rozpoznająca odmownie wniosek skarżącego ze stycznia 2025r. o prawo do rekompensaty. Brak wniesienia odwołania od decyzji z (...)., skutkujący jej ostatecznością, nie stanowi przeszkody do przyznania prawa do rekompensaty od daty złożenia wniosku o to prawo.

W wyroku z 17 sierpnia 2016 r., w sprawie I UK 333/15, Sąd Najwyższy wskazał, że w ubezpieczeniach społecznych regułą jest kształtowanie sfery prawnej ubezpieczonych i instytucji ubezpieczeniowej z mocy prawa. Zasada ta znajduje odzwierciedlenie w art. 100 ustawy emerytalnej, zgodnie z którym prawo do świadczeń w niej określonych powstaje (in abstracto) z dniem spełnienia warunków wymaganych do nabycia prawa. Prawo do świadczeń powstaje i istnieje niezależnie od decyzji organu rentowego, a tylko jego realizacja w postaci wypłaty świadczenia wymaga potwierdzenia decyzją. Skoro decyzje organu rentowego sprowadzają się - zasadniczo - do deklaratywnego potwierdzenia uprawnień przysługujących ubezpieczonym z mocy prawa, to przepisy odnoszące się do trwałości i wzruszalności decyzji organu rentowego nie mogą być interpretowane i stosowane w taki sposób, który prowadziłby do trwałego pozbawienia osób ubezpieczonych uprawnień przysługujących im ex lege. Deklaratywny charakter decyzji organu rentowego potwierdzających przysługiwanie ubezpieczonemu prawa do określonego świadczenia rzutuje szczególnie na ograniczenie ostateczności decyzji organu rentowego odmawiających prawa do świadczenia, ponieważ stabilność negatywnego rozstrzygnięcia o prawach jednostki nie jest w tym przypadku wartością, która mogłaby przeważyć nad rzeczywistą realizacją konstytucyjnego i ustawowego prawa do zabezpieczenia społecznego. W tym kierunku zmierza wykładnia i praktyka Sądu Najwyższego dotycząca art. 114 ustawy emerytalnej. Traktuje ona ten przepis jako podstawę prawną dla weryfikacji i wzruszalności decyzji organów rentowych, w których zawarto ustalenia pozostające w obiektywnej sprzeczności z ukształtowanym ex lege stanem uprawnień emerytalno-rentowych zainteresowanych (wyroki Sądu Najwyższego: z 25 lutego 2008 r., w sprawie I UK 249/07; z 22 lutego 2010 r., w sprawie I UK 247/09; z 9 grudnia 2015 r., w sprawie I UK 533/14; postanowienie Sądu Najwyższego z 20 września 2011 r., w sprawie I BU 4/11). Sprzeczność ta zachodzi zarówno w przypadku decyzji organu rentowego błędnie przyznających świadczenie (potwierdzających prawo do świadczenia), pomimo że prawo do niego nie powstało, jak i w przypadku decyzji błędnie odmawiających realizacji prawa do świadczenia, przysługującego z mocy prawa ubezpieczonemu, jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie.

Zgodnie z art. 118 ust. 1 ustawy organ rentowy wydaje decyzję w sprawie prawa do świadczenia lub ustalenia jego wysokości po raz pierwszy w ciągu 30 dni od dnia wyjaśnienia ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania tej decyzji, z uwzględnieniem ust. 1a-3 oraz art. 120. 2. Jeżeli w wyniku decyzji zostało ustalone prawo do świadczenia oraz jego wysokość, organ rentowy dokonuje wypłaty świadczenia w terminie określonym w ust. 1 (ust.2). Jeżeli na podstawie przedstawionych środków dowodowych nie jest możliwe ustalenie prawa lub wysokości świadczenia, za datę wyjaśnienia ostatniej okoliczności, o której mowa w ust. 1, uważa się datę końcową dodatkowego terminu do przedstawienia niezbędnych dowodów, wyznaczonego przez organ rentowy, albo datę przedstawienia tych dowodów (ust.3).

Ubezpieczony złożył po raz pierwszy wniosek o prawo do rekompensaty w dniu (...), informując jednocześnie organ rentowy o niemożności przedstawienia niezbędnej do rozpoznania wniosku dokumentacji osobowo-płacowej w wyznaczonym przez ZUS terminie, z uwagi na konieczność zwrócenia się o nią do Archiwum, które wskazało, że żądane dokumenty zostaną mu przekazane dopiero w październiku 2025r. Dokumentacja ta stanowiła ostatnią okoliczność niezbędną do wydania decyzji. Oznacza to, że odmowna decyzja z dnia (...), wydana bez niezbędnej dokumentacji, była decyzją przedwczesną i jako taką błędną. Organ rentowy nie powinien wydawać w takiej sytuacji. Jeżeli uważał, że dokumentacja jest niezbędna do rozpoznania sprawy, to mógł również sam, z urzędu, we własnym zakresie zwrócić się do Archiwum Państwowego o dokumentację ubezpieczonego. Niezbędna do rozpoznania wniosku o rekompensatę dokumentacja została złożona przez ubezpieczonego do ZUS niezwłocznie po jej przekazaniu przez Archiwum tj. w listopadzie 2025r. Wtedy też wnioskodawca złożył ponowny wniosek o rekompensatę. Z uwagi jednak na wadliwość decyzji ZUS rozpoznającej pierwotny wniosek skarżącego ze stycznia 2025r. o rekompensatę, Sąd uznał, że żądane prawo należy mu się od daty spełnienia ostatniej przesłanki, od której zależało prawo do rekompensaty, a zatem od daty złożenia pierwszego wniosku o rekompensatę tj. od stycznia 2025r.

Dalej idące żądanie wnioskodawcy nie zasługiwało na uwzględnienie. Przyczyny, dla których wnioskodawca nie złożył wniosku o rekompensatę, składając w dniu (...) wniosek o emeryturę z wieku powszechnego tj. czy nastąpiło to z przyczyn od niego zależnych czy niezależnych, nie mają znaczenia dla rozpoznania sprawy. To na ubezpieczonym spoczywa obowiązek należytej dbałości o swoje sprawy. Nie ma przy tym znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy brak wiedzy ubezpieczonego w zakresie zasad przyznawania prawa do świadczeń. Ustawodawca nie przewidział instytucji przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wypłatę świadczenia. ZUS nie ma zaś urzędowego obowiązku informowania ubezpieczonych o przysługujących im świadczeniach. Wnioskodawca miał prawną możliwość złożenia wniosku o prawo do rekompensaty wraz z wnioskiem o emeryturę z wieku powszechnego, czego jednak nie zrobił. Brak wiedzy wnioskodawcy o możliwości złożenia takiego wniosku, nie ma znaczenia dla daty przyznania świadczenia. Niezbędnym warunkiem przyznania prawa do świadczenia, w tym rekompensaty, jest złożenie wniosku o to prawo, a ten został złożony przez ubezpieczonego dopiero w styczniu 2025 roku. Powyższe czyni niedopuszczalnym przyznanie mu prawa do rekompensaty już od daty złożenia wniosku o emeryturę.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w punkcie „1” na podst. art. 477 ^{( 14 )}§ 2 k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznał wnioskodawcy P. K. prawo do rekompensaty od dnia (...).

Odwołanie ubezpieczonego w pozostałej części, tj. w części, w której wnosił o przyznanie prawa do rekompensaty od dnia przyznania prawa do emerytury z wieku powszechnego podlegało oddaleniu, o czym Sąd Okręgowy orzekł w punkcie „2” wyroku.

W punkcie „3” wyroku, Sąd, kierując się zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy, mając na uwadze, że ubezpieczony wygrał sprawę co do zasady, o kosztach postępowania orzekł na podst. art. 98 k.p.c. i § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2026.118 t.j.). O odsetkach od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu Sąd orzekł zgodnie z art. 98 § 1 ¹ k.p.c.