sygn. III KK 207/13 16 lipca 2013 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 16 lipca 2013, sygn. III KK 207/13

Data orzeczenia 16 lipca 2013
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący SSN Józef Szewczyk
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt III KK 207/13
POSTANOWIENIE
Dnia 16 lipca 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Józef Szewczyk
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 16 lipca 2013 r.,
sprawy T. T., R.J. i K. A. skazanych z art. 291 § 1 kk i innych
z powodu kasacji wniesionych przez obrońców
od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 21 grudnia 2012 r., zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w O.
z dnia 2 lipca 2012 r.,
p o s t a n o w i ł
I. oddala kasacje jako oczywiście bezzasadne;
II. obciąża skazanych T. T., R. J. i K. A. kosztami sądowymi
postępowania kasacyjnego w częściach na nich przypadających;
III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. K. R. -
Kancelaria Adwokacka kwotę 738,00 zł (słownie: siedemset
trzydzieści osiem złotych), w tym 23% VAT za sporządzenie i
wniesienie kasacji na rzecz skazanego R. J.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Okręgowego w O. z dnia 2 lipca 2012 r., oskarżeni T. T.
oraz R.J. zostali skazani za popełnienie przestępstwa z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art.
12 k.k., przy czym R. J. działał w warunkach opisanych w art. 64 § 1 k.k.
2
Od powyższego wyroku apelacje wywiedli między innymi obrońcy wyżej
wymienionych oskarżonych.
Obrońca T. T. w apelacji zarzucił:
- obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, a
mianowicie art. 4, 5 § 2, 7 i 424 § 1 k.p.k.;
- błąd w ustaleniach faktycznych;
- rażącą surowość kary.
Obrońca R. J. orzeczeniu zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych
polegający na przyjęciu, że oskarżony dopuścił się przypisanego mu czynu mimo
zasadniczych wątpliwości w tym zakresie.
Na skutek rozpoznania apelacji, Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 21 grudnia
2012 r., zmienił zaskarżony wyrok poprzez modyfikację opisu przypisanego
skazanym przestępstwa oraz złagodzenie kar pozbawienia wolności i grzywny.
Od wyroku Sądu odwoławczego kasacje wywiedli obrońcy T. T. i R. J.
Obrońca T. T. wyrokowi Sądu odwoławczego zarzucił:
1. naruszenie art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. przez przyjęcie oraz
podzielenie w tym zakresie błędnego rozstrzygnięcia Sądu I instancji, iż
skazany T. T. wypełnił dyspozycję art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., w ten
sposób, że uczestniczył w przekazywaniu skradzionych samochodów;
2. naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez zaakceptowanie w toku kontroli instancyjnej,
dokonanego przez Sąd I instancji naruszenia zasady swobodnej oceny
dowodów i przyjęcie, że świadek I. S. wskazała skazanego jako mężczyznę
towarzyszącego M. G. w dostawie skradzionych samochodów;
3. naruszenie art. 457 § 3 k.p.k. poprzez nie wskazanie w sposób poddający się
weryfikacji z punktu widzenia wymogów uzasadnienia sądu odwoławczego
określonych w tym przepisie, dlaczego zarzuty i wnioski apelacji wniesionej na
korzyść skazanego uznano za niezasadne, a w szczególności
nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów i wniosków apelacji.
Natomiast obrońca R. J. zarzuciła:
1. naruszenie art. 7 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. polegające na zaakceptowaniu
dowolnej i sprzecznej ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego
3
oceny materiału dowodowego poprzez przyjęcie, że zgromadzony materiał
pozwala na uznanie winy i sprawstwa skazanego,
2. naruszenie art. 366 § 1 k.p.k. przejawiające się tym, że sąd przeprowadzając
postępowanie dowodowe nie wyjaśnił wszystkich okoliczności, które sprzyjały
popełnieniu przestępstwa, przyznając walor wiarygodności zeznaniom K. S.,
pomimo, że świadek zmieniał zeznania i konfabulował.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacje są oczywiście bezzasadne.
Zarzuty zaprezentowane w kasacjach stanowią polemikę z prawidłowymi
ustaleniami faktycznymi i w znacznej mierze są powtórzeniem zarzutów
apelacyjnych, do których wyczerpująco odniósł się Sąd odwoławczy.
Kasacja obrońcy skazanego T. T. powiela zarzuty apelacyjne, a skarżący
dokonuje jedynie drobnych zmian redakcyjnych i zamiast niedopuszczalnych w
postępowaniu kasacyjnym zarzutów błędu w ustaleniach faktycznych, formułuje
zarzuty naruszenia prawa procesowego. Skarżący po raz kolejny powołuje się na
kwestie błędnego ustalenia, że oskarżony działał w ramach konstrukcji czynu z art.
12 k.k., jak również podważa wiarygodność zeznań świadka I. S. Nie wykazuje przy
tym w uzasadnieniu jakiego rodzaju uchybień miał dopuścić się Sąd Apelacyjny, ani
też nie wskazuje, aby uchybienia te miały wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia.
Tymczasem, z treści uzasadnienia Sądu odwoławczego wprost wynika, że Sąd ten
szczegółowo odnosił się do poszczególnych apelacji, w tym także do zarzutów
apelacyjnych obrońcy oskarżonego T. T. Na stronie 21-23 uzasadnienia wyroku
Sąd odwoławczy rozważał kwestie dotyczące zarówno działania w ramach art. 12
k.k., jak i związane z oceną zeznań świadka I. S. Sąd odwołał się także do innych
dowodów potwierdzających wyjaśnienia współoskarżonych oraz zeznania
świadków. Analiza ta jest rzetelna, pełna i nie budzi wątpliwości.
Na uwzględnienie nie zasługuje także kasacja wniesiona przez obrońcę
skazanego R. J. Skarżąca formułuje wprost zarzuty pod adresem wyroku Sadu I
instancji, przesądza to o oczywistej bezzasadności kasacji. Ponadto podważa
wiarygodność wyjaśnień K. S. i zeznań świadków, ignorując fakt, że Sąd
odwoławczy odniósł się do tej kwestii, albowiem tożsame zarzuty były już
przedmiotem skargi apelacyjnej (strona 19 – 21 uzasadnienia wyroku SA). Sąd
4
odwoławczy podkreślił, że wyjaśnienia K. S. zostały poddane weryfikacji przez
pryzmat innych dowodów, w tym zeznań świadków I. S., T. O. i D. R. Procedujące
sądy trafnie odniosły się także do zmiany zeznań w toku postępowania sądowego,
w tym także do kwestii osobistego zainteresowania K. S. wynikiem postępowania,
co jak wskazano nie deprecjonuje takich relacji.
Podsumowując, Sąd Najwyższy oddalił kasacje jako oczywiście bezzasadne,
a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążył skazanych w częściach
na nich przypadających.