Uzasadnienie z 28 maja 2026, sygn. VI Ka 1484/25

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 1484/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2025 roku, sygn. akt III K 89/24

1.2  Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☐ obrońca

☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

0.12.1. Ustalenie faktów

0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

C. Z.

Oskarżony jest osobą karaną

Sytuacja majątkowa oskarżonego

Aktualna karta karna nr k. 419

Informacja e-PUAP nr k. 415

0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

0.12.2. Ocena dowodów

0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Wskazać fakt

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu.

Sytuacja majątkowa oskarżonego

Oskarżony jest osobą karaną

Informacja e-PUAP nr k. 415

Aktualna karta karna nr k. 419

Załączone dokumenty urzędowe zostały sporządzone w przepisanej prawem formie przez organy do tego uprawnione, stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo poświadczone. Strony nie kwestionowały autentyczności tych dokumentów.

0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Wskazać fakt

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu.

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.  Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść orzeczenia, w szczególności art. 7, 167, 193 § 1, 201, 410 k.p.k., poprzez zaniechanie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego psychiatry, mimo że z materiału dowodowego wynikały oczywiste przesłanki do przeprowadzenia takiego badania wobec pokrzywdzonej.

2.  Błędna i dowolna ocena materiału dowodowego, skutkująca przyjęciem za w pełni wiarygodne zeznań pokrzywdzonej przy jednoczesnym odrzuceniu jako niewiarygodnych logicznych, spójnych i konsekwentnych wyjaśnień oskarżonego oraz zeznań jego świadków.

3.  Naruszenie zasady obiektywizmu (art. 4 k.p.k.) i zasady równości stron (art. 6 EKPC) poprzez stronnicze faworyzowanie wersji przedstawionej przez pokrzywdzoną, pomimo istniejących sprzeczności i niespójności jej zeznań oraz pominięcie dowodów obrony.

4.  Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 410 k.p.k. w zw. z art. 6 ust. 3 lit. b EKPC, polegające na nieujawnieniu w toku rozprawy dokumentacji psychiatrycznej pokrzywdzonej, umieszczeniu jej w kopercie w aktach sprawy na polecenie sądu oraz pozbawieniu oskarżonego prawa do zapoznania się z jej treścią, zgłoszenia zastrzeżeń i wykorzystania jej w obronie, co skutkowało ograniczeniem prawa do obrony i naruszeniem zasady kontradyktoryjności postępowania.

5.  Naruszenie art. 5 § 2 k.p.k. przez niezastosowanie zasady in dubio pro reo w sytuacji, gdy w sprawie pozostały nieusunięte wątpliwości co do przebiegu zdarzenia, stanu psychicznego pokrzywdzonej i charakteru jej obrażeń.

6.  Rażąca niewspółmierność kary, przejawiająca się w wymierzeniu kary oczywiście niewspółmiernej do stopnia społecznej szkodliwości czynu, warunków osobistych oskarżonego oraz okoliczności sprawy.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny.

Apelacja oskarżonego nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem podniesionej w niej zarzuty okazały się bezzasadne i sprowadzały się zasadniczo do polemiki z prawidłowymi ustaleniami Sądu Rejonowego oraz przedstawieniem odmiennej, korzystnej dla oskarżonego interpretacji zgromadzonego materiału dowodowego. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, iż Sąd I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób pełny i wyczerpujący, ujawnił całokształt okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia oraz dokonał ich oceny zgodnie z dyrektywami wynikającymi z art. 7 k.p.k., z uwzględnieniem zasad logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego.

W pierwszej kolejności odnieść należało się do zarzutu obrazy art. 7, 167, 193 § 1, 201, 410 k.p.k., którego uzasadnienie skarżący upatrywał w niedopuszczeniu dowodu z opinii biegłego psychiatry dotyczącej pokrzywdzonej.

Zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom skarżącego materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie dawał podstaw do przyjęcia, że występowały uzasadnione wątpliwości co do stanu psychicznego pokrzywdzonej, mogące wpływać na jej zdolność postrzegania, zapamiętywania i odtwarzania spostrzeżeń. Sama okoliczność korzystania przez pokrzywdzoną z pomocy psychiatrycznej czy psychologicznej nie może automatycznie skutkować koniecznością przeprowadzenia badań psychiatrycznych. Sąd Rejonowy nie pominął przy tym tej kwestii, lecz przeciwnie odniósł się do niej z należytą starannością. Z uwagi na informacje dotyczące korzystania z pomocy specjalistycznej podjął inicjatywę dowodową, ponownie przesłuchując W. R. w trybie art. 192 § 2 k.p.k., a następnie dopuścił dowodów z opinii biegłej psycholog.

Opinia ta została sporządzona w sposób pełny, jasny i wewnętrznie spójny. Biegła jednoznacznie wskazała, że nie stwierdziła u pokrzywdzonej żadnych elementów mogących wpływać na zniekształcenie procesu postrzegania i odtwarzania spostrzeżeń poza naturalnym ubytkiem pamięci. Jednocześnie zaopiniowała, iż zeznania pokrzywdzonej zawierają liczne elementy świadczące o ich psychologicznej wiarygodności i mogą stanowić pełnowymiarowy materiał dowodowy.

Niezależnie od powyższego podkreślenia wymaga, iż skarżący pominął również procesowe ograniczenia dotyczące rodzaju możliwych do przeprowadzenia dowodów. W realiach niniejszej sprawy nie istniała procesowa możliwość przeprowadzenia opinii sądowo – psychiatrycznej W. R. w rozumieniu postulowanym przez apelującego. Instytucja opinii sądowo-psychiatrycznej przewidziana została przede wszystkim dla oceny stanu psychicznego oskarżonego, w szczególności jego poczytalności i zdolności udziału w postępowaniu (art. 202 i następne k.p.k.). Kodeks postępowania karnego nie przewiduje natomiast analogicznej instytucji badania psychiatrycznego pokrzywdzonego lub świadka dla potrzeb oceny jego wiarygodności. Ustawodawca przewidział odrębny mechanizm służący ocenie zdolności świadka do postrzegania, zapamiętywania i odtwarzania spostrzeżeń – określony w art. 192 § 2 k.p.k. Mechanizm ten został przez Sąd Rejonowy zastosowany. Właśnie w tym celu dopuszczono opinię biegłej psycholog I. S. uczestniczącej w przesłuchaniu pokrzywdzonej.

Żądanie strony skarżącej zmierzało zatem do przeprowadzenia dowodu nieznajdującego podstaw normatywnych w obowiązującej procedurze karnej oraz zastąpienia ustawowego mechanizmu oceny zdolności świadka inną formą badania nieprzewidzianą przez przepisy.

Nie sposób również podzielić stanowiska skarżącego, jakoby Sąd I instancji dopuścił się dowolnej i jednostronnej oceny materiału dowodowego, naruszając art. 7 k.p.k. oraz art. 4 k.p.k. Sąd Rejonowy przeprowadził wszechstronną analizę wszystkich przeprowadzonych dowodów – zarówno obciążających, jak i przemawiających na korzyść oskarżonego. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku szczegółowo przedstawia motywy, dla których za wiarygodne uznano zeznania pokrzywdzonej oraz świadków I. Ł. i B. R., zaś odmówiono wiary wyjaśnieniom oskarżonego oraz zeznaniom świadków B. T. i B. B. w zakresie sprzecznym z ustalonym stanem faktycznym. Ocena ta nie ma charakteru dowolnej, lecz znajduje oparcie w całokształcie ujawnionych okoliczności.

Sąd Rejonowy trafnie wskazał, że relacja pokrzywdzonej pozostawała konsekwentna co do zasadniczego przebiegu zdarzenia, a ewentualne rozbieżności dotyczyły jedynie kwestii pobocznych i nie podważały jej zasadniczej treści. Depozycje pokrzywdzonej zostały zweryfikowane przez szereg innych dowodów, w szczególności: zeznania świadka I. Ł., będącej bezpośrednim świadkiem zdarzenia, dokumentację lekarską i opinię sądowo-lekarską, protokół oględzin zapisów rozmów telefonicznych pomiędzy oskarżonym, a pokrzywdzoną. Szczegółowego znaczenia nabiera treść utrwalonych rozmów telefonicznych, z których wynika, że oskarżony nie zaprzeczał w sposób jednoznaczny zachowaniom zarzucanym mu przez pokrzywdzoną, przyznawał, że ,,zdenerwował się”, a także deklarował chęć przeproszenia jej. Okoliczności te stanowią istotne pośrednie potwierdzenie relacji pokrzywdzonej.

Skarżący skoncentrował swoją argumentację na drobnych rozbieżnościach dotyczących szczegółów zdarzenia, pomijając przy tym, iż Sąd I instancji przekonująco wyjaśnił źródła ich wystąpienia. Wskazał zarówno na stres pokrzywdzonej, dynamicznym przebieg zdarzenia, silny stosunek emocjonalny sytuacji, jak również występującą wówczas barierę językową. Różnice te nie dotyczyły jednak istoty zdarzenia, a mianowicie stosowania przez oskarżonego przemocy fizycznej wobec pokrzywdzonej oraz kierowania pod jej adresem gróźb karalnych.

Za chybiony należało również uznać zarzut naruszenia art. 410 k.p.k. w zw. z art. 6 ust. 3 lit. b (...) poprzez nieujawnienie dokumentacji psychiatrycznej pokrzywdzonej i ograniczenie prawa do obrony. Skarżący nie wykazał, aby sposób procedowania Sądu I instancji doprowadził do rzeczywistego ograniczenia możliwości realizacji prawa do obrony. Dokumentacja dotycząca zdrowia psychicznego pokrzywdzonej obejmowała informacje dotyczące jej sfery prywatnej, podlegające szczególnej ochronie. Jednocześnie Sąd I instancji poddał te okoliczności kontroli procesowej i odniósł się do nich w uzasadnieniu wyroku. Jak trafnie wskazał, dokumentacja ta nie zawierała informacji o chorobie psychicznej pokrzywdzonej ani danych mogących podważać jej zdolności poznawcze. W konsekwencji nie sposób uznać, aby doszło do naruszenia prawa do obrony czy zasady kontradyktoryjności w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do zarzutu obrazy art. 5 § 2 k.p.k., wskazać należy, iż został on wadliwie skonstruowany w zestawieniu z równocześnie podnoszonym w apelacji zarzutem naruszenia art. 7 k.p.k. Zgodnie bowiem z orzecznictwem zarzut obrazy art. 5 § 2 k.p.k. nie może być stawiany łącznie z obrazą art. 7 k.p.k., bowiem naruszenie zasady in dubio pro reo możliwe jest jedynie wtedy, gdy sąd w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe i w sposób zgodny z art. 7 k.p.k. ocenił zgromadzone dowody, a pomimo tego z dowodów uznanych za wiarygodne nadal wynikają co najmniej dwie wersje faktyczne i organ procesowy rozstrzyga niedające się usunąć wątpliwości niezgodnie z kierunkiem określonym w przepisie art. 5 § 2 k.p.k. (Postanowienie SN z 16.12.2025 r., V KK 428/25, LEX nr 4001356). Z uzasadnienia Sądu Rejonowego nie wynika, aby sąd ten powziął jakiekolwiek nieusuwalne wątpliwości co do przebiegu zdarzenia. Wręcz przeciwnie Sąd meriti dokonał stanowczych ustaleń faktycznych opartych na konkretnych dowodach, które uznał za wiarygodne.

Nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut rażącej niewspółmierności kary. W odniesieniu do wskazanego zarzutu zaznaczyć należy, że rażąca niewspółmierność kary występuje wówczas, gdy sąd pierwszej instancji w jaskrawy sposób nie skoreluje wymierzonej kary ze stopniem winy, społecznej szkodliwości czynu oraz z celami kary (M. Gabriel-Węglowski, Rażąca niewspółmierność kary jako przyczyna odwoławcza od wyroku , LEX/el. 2014.). Działanie takie skutkuje nieproporcjonalnością tej kary w takim stopniu, że dotychczas wymierzoną karę można byłoby nazwać ,,rażąco” niewspółmierną w stopniu nie dającym się zaakceptować. Trzeba podkreślić, że zmiana zaskarżonego wyroku z powodu rażącej niewspółmierności orzeczonej kary może mieć miejsce dopiero, gdy wskazana zostanie wyraźna dysproporcja między karą wymierzoną przez sąd I instancji, a karą jaką należałoby wymierzyć w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary (por. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 28 grudnia 2004 roku, sygn. akt II AKa 514/04).

Argumentacja podniesiona przez oskarżonego w apelacji w żaden sposób nie wskazuje na konkretne, uzasadnione uchybienia jakich Sąd miał się dopuścić przy ustalaniu dla oskarżonego wymiaru kary. Sąd Rejonowy przy wymiarze kary prawidłowo uwzględnił zarówno okoliczności obciążające jak i łagodzące. Trafnie wskazał na agresywny sposób działania oskarżonego, stosowanie przemocy wobec pokrzywdzonej oraz okoliczności zwiększające poziom zagrożenia i poczucia bezradności po stronie W. R.. Jednocześnie uwzględniono niekaralność oskarżonego (na etapie postępowania sądowego przed Sądem Rejonowym oskarżony był osobą niekaraną) oraz późniejszą deklarację przeproszenia pokrzywdzonej. Na podkreślenie zasługuje również fakt, że mimo znacznego stopnia społecznej szkodliwości przypisanych czynów Sąd I instancji wymierzył oskarżonemu karę o charakterze wolnościowym – karę grzywny – co samo w sobie świadczy o wyważonym podejściu do wymiaru reakcji karnej. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że wymierzona kara przekracza stopień winy oskarżonego lub pozostaje niewspółmierna do okoliczności sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.

Wniosek

Zmiana wyroku i uniewinnienie oskarżonego

Lub

Uchylenie zaskarżonego wyroku w całości lub w części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny.

Podniesiona w apelacji argumentacja nie mogła spowodować zmiany oraz uchylenia zaskarżonego wyroku w żądanym zakresie z przyczyn wskazanych wyżej.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

Wskazać wszystkie okoliczności, które sąd uwzględnił z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia
i podniesionych zarzutów (art. 439 k.p.k., art. 440 k.p.k.).

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności.

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.3  1

Przedmiot utrzymania w mocy

0.1Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2025 roku, sygn. akt III K 89/24

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy.

Mając na uwadze powyższą argumentację, nie podzielając żadnego z zarzutów apelacyjnych, Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy stwierdzając ponadto, że nie jest on dotknięty wadami, które powinny być brane pod uwagę przez Sąd odwoławczy z urzędu.

0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.3.1  1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany.

0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia.

4.

Konieczność warunkowego umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i warunkowego umorzenia ze wskazaniem podstawy prawnej warunkowego umorzenia postępowania.

5.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia.

0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

0.15.4. Inne rozstrzygnięcia z wyroku

Lp.

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

6.  Koszty Procesu

Wskazać oskarżonego.

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

C. Z.

-

Na podstawie art. 636 § 1 k.p.k., zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 720 złotych tytułem opłaty za II instancję oraz pozostałe koszty sądowe za postępowanie odwoławcze.

Ponadto na postawie art. 627 k.p.k. Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowej W. R. kwotę 1500 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym.

7.  PODPIS

0.11.3 Granice zaskarżenia

Wpisać kolejny numer załącznika 1

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżony

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Całość wyroku

0.11.3.1 Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2 Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☒Uchylenie

☒zmiana