Wyrok z 9 czerwca 2026, sygn. II Ka 220/26

Przewodniczący:

SSO Agnieszka Karłowicz

Protokolant:

st. sekr. sąd. Milena Oszkiel

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 220/26

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 27 stycznia 2026 r. w sprawie II K 597/25

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1.

D. D.

Na dzień 7 maja 2026 r. D. D. nie figuruje w kartotece karnej Krajowego Rejestru Karnego. Jest osobą niekaraną.

informacja z KRK

84

2.

D. D.

Oskarżony przed zatrzymaniem mu prawa jazdy rzetelnie wykonywał swą pracę jako kierowcy w (...).

oświadczenie pracodawcy

68

3.

D. D.

Oskarżony prowadzi tryb życia podporządkowany pracy i rodzinie, jak również zamieszkuje w miejscowości oddalonej od większych aglomeracji, o słabej komunikacji publicznej, gdzie trudno o zatrudnienie.

wywiad środowiskowy

86-88

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.

informacja z KRK

Dane pochodzące z Krajowego Rejestru Karnego
nie budziły wątpliwości co do ich rzetelności i autentyczności. Pozwoliły na ustalenie niekaralności oskarżonego na datę wyrokowania przez Sąd II instancji.

2.

oświadczenie pracodawcy, wywiad środowiskowy

Dokument w postaci kwestionariusza wywiadu środowiskowego został wystawiony przez uprawniony do tego podmiot, w granicach jego kompetencji,
nie budzi wątpliwości co do swej prawdziwości, a tym samym stwierdzonych nim okoliczności, które pokrywają się z tymi zawartymi w oświadczeniu pracodawcy oskarżonego, dopuszczonym w toku postępowania odwoławczego na wniosek obrony, przez co również
ten dowód zasługiwał na obdarzenie go wiarą. Oba te dokumenty potwierdzają poprawny dotychczasowy sposób życia oskarżonego.

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.

1. mające wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów postępowania tj.:

a) art. 7 k.p.k. w zw. z art. 5 §2 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny materiału dowodowego i pominięcie w
jej ramach lub niedostateczne uwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, skutkujących błędnym uznaniem go za winnego zarzucanego mu czynu w sytuacji, gdy nie ma dowodów potwierdzających wprost prowadzenie przez niego pojazdu w stanie nietrzeźwości, co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych w tym zakresie,

b) naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny materiału dowodowego w postaci zeznań świadków X. G. oraz Ł. D. i nieuwzględnieniu tych zeznań przy ustalaniu faktów, w sytuacji gdy z zeznań tych wynika że oskarżony nie spożywał alkoholu w obecności tych osób w dniu zdarzenia, stroni od jego spożywania oraz pracuje po 2 doby bez przerwy na sen, co mogło wywołać u niego możliwość złego samopoczucia,

c) naruszenie art. 17 §1 pkt 2. k.p.k. w zw. z art. 414 §1 k.p.k. w zw. z art. 178a §1 k.k. polegające na braku uniewinnienia oskarżonego od zarzucanego mu czynu i przypisanie mu odpowiedzialności za czyn, którego znamion nie wypełnił swoim zachowaniem, co doprowadziło do niesłusznego skazania,

d) będący skutkiem powyższych błędów, błąd w ustaleniach faktycznych skutkujący uznaniem, że oskarżony prowadził pojazd w czasie i miejscu mu zarzucanym w stanie nietrzeźwości,

w przypadku nie podzielenia przez Sąd w/w zarzutów,

naruszenie:

a) art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego i pominięcie w jej ramach lub niedostateczne uwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, skutkujące błędnym uznaniem, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu oraz wypełnił przesłanki skutkujące uznaniem go za winnego jego popełnienia, że stopień społecznej szkodliwości czynu i stopień winy oskarżonego są znaczne, co w konsekwencji doprowadziło do braku orzeczenia wobec niego warunkowego umorzenia postępowania,

b) będący skutkiem powyższych uchybień błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że wina i społeczna szkodliwość czynu przekraczają wartości umożliwiające warunkowe umorzenie postępowania, podczas gdy prawidłowa ocena zachowania oskarżonego dokonana przez pryzmat obowiązujących w tym zakresie norm prawnych pozwala na stwierdzenie, iż stopień winy i społecznej szkodliwości czynu nie są znaczne.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja obrońcy oskarżonego zasługiwała na uwzględnienie jedynie w tej części w
której podnosiła niesłuszność niezastosowania wobec oskarżonego instytucji warunkowego umorzenia postępowania. W pozostałym zakresie była niezasadna.

Na wstępie zauważyć wypada, iż ustanowiony w art. 7 kpk obowiązek dokonania oceny wiarygodności materiału dowodowego w oparciu o wszechstronną, zgodną z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego dotyczy nie tylko Sądu merytorycznie rozpoznającego sprawę, bowiem także odwołujący, podnoszący takowy zarzut, nie może ograniczyć się do wyłącznie subiektywnego zanegowania oceny dowodów przeprowadzonej przez tenże Sąd i arbitralnego stwierdzenia, że walorem wiarygodności
winny być obdarzone jedynie dowody korzystne dla oskarżonego. Taka metoda kwestionowania trafności zaskarżonego orzeczenia nie może być uznana za wystarczającą. Obowiązkiem skarżącego każdorazowo jest bowiem skuteczne wykazanie jakich konkretnych uchybień dopuścił się Sąd meriti w kontekście zasad wiedzy, w szczególności logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego przy ocenie materiału dowodowego. Uwiarygodnienie zarzutu dowolnej oceny dowodów wymaga zatem wykazania, w oparciu o fakty i ich pogłębioną logiczną analizę, że rzeczywiście Sąd pominął dowody istotne
(nie jakiekolwiek, lecz istotne) dla rozstrzygnięcia o sprawstwie i winie, że włączył do podstawy ustaleń dowody nieujawnione, że uchybił regułom prawidłowego logicznego rozumowania, że uchybił wskazaniom wiedzy lub życiowego doświadczenia (por. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 19 kwietnia 2012 roku, sygn. akt II AKa 67/12). Tymczasem, na kanwie przedmiotowej sprawy, skarżący nie był w stanie skutecznie przekonać Sądu Odwoławczego o słuszności swoich twierdzeń wyrażonych w treści zarzutu, bowiem nie zostały one w logiczny i racjonalny sposób uargumentowane. Wprawdzie, kwestionując prawidłowość pierwszoinstancyjnego postępowania, apelujący wskazał jakich rzekomych uchybień w zakresie oceny dowodów ten Sąd miałby się dopuścić, jednakże wywody sprowadzające się w istocie do zdyskredytowania obciążającego oskarżonego materiału dowodowego, nie mogły znaleźć uznania Sądu Okręgowego. Nie sposób bowiem podzielić intencjonalnych i niepopartych żadnymi obiektywnymi dowodami twierdzeń obrony, jakoby niewiarygodne były spójne i logiczne zeznania świadków oskarżenia, które korespondowały z pozostałą częścią uznanego za wiarygodny materiału dowodowego, a na wiarę zasłużyły wyłącznie dowody przemawiające na korzyść D. D. – a do tego wywody zawarte w apelacji się sprowadzały. Na względzie mieć bowiem wypada, iż sama tylko okoliczność, że Sąd I instancji ocenił poszczególne dowody, w aspekcie ich wiarygodności, nie w taki sposób, jak życzyłby sobie tego oskarżony czy też jego obrońca, nie jest tożsama ze stwierdzeniem, że w procesie ich weryfikacji doszło do naruszenia reguły płynącej z treści art. 7 kpk. Rzecz jasna, odmienna ocena dowodów - korzystna dla oskarżonego – jest naturalnym
jego prawem, jednakże subiektywna ocena w tym zakresie przedstawiona przez obrońcę razi dowolnością. Zdaniem Sądu Okręgowego, wywody apelującego stanowią jedynie własną
wizję oceny dowodów, wobec czego należy je uznać wyłącznie za polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu Rejonowego, która nie została poparta żadnymi logicznymi argumentami, wobec czego nie jest w stanie spowodować uwzględnienia omawianego zarzutu.

W przekonaniu obrońcy zgromadzony materiał dowodowy w sprawie nie pozwalał na jednoznaczne stwierdzenie winy i sprawstwa oskarżonego. Skarżący forsował tezę, iż żaden z zeznających w sprawie świadków nie widział oskarżonego znajdującego się w stanie nietrzeźwości jako kierującego pojazdem O. w dniu 1 czerwca 2025 r. i w tej okoliczności upatrywał niewinności oskarżonego. Z takim stanowiskiem nie sposób się zgodzić. Należy pamiętać o tym, że w dochodzeniu do prawdy obiektywnej sąd może posługiwać się nie tylko dowodami bezpośrednimi, którymi aktualnie dysponuje, ale również prawidłowym, logicznym rozumowaniem wspieranym przesłankami natury empirycznej. Pozwala to sądowi na uznanie za dowód logicznie poprawnej koncepcji myślowej, której wnioski (informacje) swoją konsekwencją eliminują inne, chociaż nie muszą całkowicie wyłączać rozumowania odmiennego. Sąd ma prawo oprzeć swoje rozstrzygnięcie na tego rodzaju dowodach pośrednich, jeżeli racjonalnie uznał je za czyniące zadość postulatowi dochodzenia do prawdy obiektywnej i wyprowadził z nich wnioski odpowiadające zasadom logicznego rozumowania, z jednoczesnym respektowaniem zasady in dubio pro reo (wyrok SA w Szczecinie z 6.03.2014 r., II AKa 30/14, LEX nr 1444872). Sąd meriti dysponował takowym materiałem dowodowym świadczącym o winie oskarżonego. Były nim zeznania funkcjonariusza Policji B. S., wespół z protokołem badania stanu trzeźwości analizatorem wydechu wraz ze świadectwem jego wzorcowania, a także protokół zatrzymania. Świadek B. S. zeznał, że gdy dotarł na miejsce postoju pojazdu marki O. o nr rej. (...) zastał w jego wnętrzu wyłącznie siedzącego za kierownicą na fotelu kierowcy oskarżonego, którego obudził i poczuł od razu od niego woń alkoholu. Wskazał, że po zbadaniu dwukrotnie jego stanu trzeźwości urządzeniem Alkosensor D. D. przyznał się spontanicznie do prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości, nie wspominając przybyłym funkcjonariuszom Policji nic o swoim rzekomym złym samopoczuciu, które wymagałoby podjęcia niezwłocznej pomocy służb medycznych. Podał, że dopiero później na Komendzie zmienił zdanie, twierdząc, że alkohol spożył dopiero po zatrzymaniu się na poboczu drogi w miejscowości P., a więc nie znajdował się w stanie nietrzeźwości w czasie jego prowadzenia, którego nie kwestionował, o czym zapomina skarżący. Przeprowadzone badania stanu trzeźwości, zarówno w miejscu zatrzymania, jak też na Komendzie Miejskiej Policji w D., za każdym razem wskazywały na stan nietrzeźwości oskarżonego. W takim stanie rzeczy rzeczowe, logiczne zeznania świadka B. S. Sąd Rejonowy słusznie obdarzył walorem wiarygodności. Świadek ten jako funkcjonariusz publiczny, nieznający oskarżonego, nie utrzymujący z nim jakichkolwiek kontaktów, nie miał przecież żadnego powodu, ażeby składać zeznania niezgodne z rzeczywistością, w szczególności, iż miał świadomość grożącej mu za to odpowiedzialności karnej i dyscyplinarnej. Pozostałe dowody, stanowiące podstawę rozstrzygnięcia nie budziły wątpliwości Sądu meriti i ocena ta jest, zdaniem Sądu Okręgowego, jak najbardziej słuszna. Z uwagi zaś na to, że wyjaśnienia oskarżonego pozostawały sprzeczne z omówionym wiarygodnym materiałem dowodowym Sąd zasadnie nie dał im wiary w tej części w której D. D. podnosił, że spożył alkohol dopiero po zatrzymaniu prowadzonego przez siebie samochodu. Należy przypomnieć, że wersję tę przedstawił dopiero w czasie pobytu w Komendzie Miejskiej Policji w D.. Należy przy tym podzielić pogląd Sądu meriti, że w sytuacji w jakiej się znajdował, bez dwóch zdań, musiał mieć świadomość nieuchronności poniesienia konsekwencji prawnych swego nagannego zachowania, a czas jakim dysponował od momentu jego zatrzymania do przesłuchania w Komendzie Policji pozwolił mu na wykreowanie takiej wersji inkryminowanego zdarzenia. Niezależnie od powyższych okoliczności wydaje się wysoce nieprawdopodobnym oraz niezgodnym z zasadami doświadczenia życiowego, aby jakakolwiek osoba źle się czująca spożyła wówczas jakikolwiek alkohol, ryzykując potencjalnie nawet swym życiem, w tym gdy ma świadomość, że w związku z jej postojem na poboczu drogi może zostać przeprowadzona interwencja policyjna, połączona z poddaniem jej badaniom na trzeźwość. Jeśli założyć nawet, że oskarżony przed zatrzymaniem pojazdu alkoholu nie spożywał, to trudno zrozumieć, dlaczego miałby w tak niezrozumiały, nielogiczny sposób narażać się na zarzut popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 kk. Jak to już zostało wyżej podkreślone, zasady rozsądnego rozumowania i doświadczenia życiowego wskazują, że nie ma innego wytłumaczenia ewentualnego spożywania alkoholu przez osobę postępującą w ten sposób przed poddaniem jej badaniom na stan trzeźwości, aniżeli to, że w ten sposób chce utrudnić ustalenie, że była pod jego wpływem przed zatrzymaniem w miejscowości P. i w takim stanie prowadziła samochód osobowy w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości. Gdyby zaś było tak jak twierdził oskarżony, że spożył alkohol już po zatrzymaniu, to niewątpliwe zostawiłyby puszki po piwach i okazałby je funkcjonariuszom Policji w trakcie interwencji na potwierdzenie takiej okoliczności, chcąc uchronić się od odpowiedzialności karnej. Taka sytuacja nie miała jednak w niniejszej sprawie miejsca, ani w trakcie zatrzymania, ani też podczas pobytu w Komendzie Miejskiej Policji w D.. Z uwagi na powyższe Sąd I instancji zasadnie nie nadał waloru wiarygodności zeznaniom Ł. D. i X. G., którzy jako znajomymi oskarżonego niewątpliwie mieli powód ku temu, aby składać relację o korzystnej dla niego wymowie.

Jednocześnie okoliczności przedmiotowej sprawy - jak zatrzymanie pojazdu, które znacząco ograniczyło ryzyko zagrożenia dla bezpieczeństwa innych uczestników ruchu drogowego, tendencja spadkowa poziomu alkoholu w organizmie oskarżonego, nie mogły pozostać bez wpływu na ocenę stopnia społecznej szkodliwości czynu oskarżonego, który w świetle tych okoliczności, w ocenie Sądu Okręgowego, nie był znaczny. Oskarżony nadto nie był wcześniej karany, a jego postawa oraz dotychczasowy ustabilizowany sposób życia, zaangażowanie w opiekę nad dzieckiem, uzasadniają przypuszczenie, że pomimo warunkowego umorzenia postępowania będzie on przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni kolejnego przestępstwa.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Okręgowy uwzględnił zarzuty apelacji obrońcy w zakresie wskazującym na zaistnienie w przedmiotowej sprawie podstaw do warunkowego umorzenia postępowania i w konsekwencji uwzględnił alternatywny z wniosków sformułowanych w apelacji warunkowo umarzając wobec oskarżonego postępowanie. Sąd Okręgowy uznał, że dla właściwej kontroli i zweryfikowania ustalonej wobec oskarżonego pozytywnej prognozy konieczne będzie poddanie go dwuletniemu okresowi próby. W konsekwencji Sąd Okręgowy orzekł, jak w punkcie 1 wyroku. Sąd Okręgowy uznał nadto, że dla prawidłowego wypełnienia funkcji okresu próby niezbędnym jest orzeczenie, na podstawie art. 67 § 3 kk w zw. z art. 39 pkt 3 kk, w stosunku do oskarżonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego. Zakaz ten będzie pełnił w stosunku do oskarżonego zarówno funkcję wychowawczą wyrażającą się w oddziaływaniu na sprawcę w kierunku stabilizacji właściwej postawy wobec wartości i dóbr chronionych prawem, jak również będzie miał charakter weryfikacyjny. Stosunek oskarżonego do nałożonego na niego zakazu pozwoli ocenić, czy przyjęta jako podstawa orzeczenia prognoza kryminologiczna była trafna. Uznano, że dla wypełnienia tych funkcji wystarczający będzie roczny okres orzeczonego zakazu. Szczególna sytuacja rodzinna oskarżonego wymaga, aby posiadał on czynne prawo do prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym. Mając na uwadze fakt, że tylko on systematycznie wozi swoje dziecko na treningi i mecze, odbywające się o różnych porach dnia, a także brak dogodnej komunikacji z miejsca zamieszkania oskarżonego, Sąd Okręgowy uznał, że odpowiednim będzie orzeczenie wobec niego środka karnego na okres roku, przy czym na poczet tego środka karnego zaliczono oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy od 27 stycznia 2026 r. do 9 czerwca 2026 r. Sąd Okręgowy orzekł również od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w minimalnej wysokości 5000 złotych, które wzmocni oddziaływanie wychowawcze i prewencyjne wobec oskarżonego.

Wniosek

1. o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego D. D. od zarzucanego mu czynu,

2. ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku i warunkowe umorzenie postępowania karnego wobec oskarżonego D. D. na okres dwóch lat próby na podstawie art. 66 § 1 kk i art. 67 § 1 kk,

a w konsekwencji powyższego:

- na podstawie art. 67 § 3 kk w zw. z art. 39 pkt 3 kk o orzeczenie wobec oskarżonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres roku,

- na podstawie art. 67 § 3 kk w zw. z art. 39 pkt 7 kk o orzeczenie wobec oskarżonego świadczenia pieniężnego w kwocie 5.000,00 (słownie: pięć tysięcy złotych) na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej,

- obciążenie oskarżonego kosztami postępowania za I i II instancję,

- zaliczenie na poczet środka karnego okresu rzeczywistego zatrzymania uprawnień do kierowania pojazdami.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Niezasadność podniesionych zarzutów w zakresie uznania przez Sąd I instancji sprawstwa i winy oskarżonego zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu skutkowała niezasadnością wniosku o jego uniewinnienie. Z kolei zasadność zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych co do niesłusznego niezastosowania wobec oskarżonego dobrodziejstwa instytucji warunkowego umorzenia postępowania prowadziła do decyzji o częściowej zmianie zaskarżonego wyroku, co szczegółowo uargumentowano powyżej.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 27 stycznia 2026 r. w sprawie II K 597/25 –
za wyjątkiem rozstrzygnięć wskazanych w rubryce 5.2.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

W wyżej wskazanym zakresie, zaskarżony wyrok – jako słuszny i odpowiadający prawu – należało utrzymać w mocy.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

1. uznając, że oskarżony popełnił zarzucany mu czyn, wypełniający znamiona określone w art. 178a § 1 kk, na podstawie art. 66 § 1 i 2 kk i art. 67 § 1 kk postępowanie karne wobec niego warunkowo umorzył tytułem próby na okres 2 (dwóch) lat;

2. na podstawie art. 67 § 3 kk w zw. z art. 39 pkt 3 kk orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres roku;

3. na podstawie art. 67 § 3 kk w zw. z art. 39 pkt 3 kk i art. 43a § 1 kk orzekł od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 5.000 (pięć tysięcy) zł.;

4. na podstawie art. 63 § 4 kk na poczet orzeczonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych zaliczył oskarżonemu również okres zatrzymania prawa jazdy od 27 stycznia 2026 r. do 9 czerwca 2026 r.

Zwięźle o powodach zmiany

Powody zmiany zostały przedstawione w rubryce 3.1., toteż niezasadnym byłoby ich ponowne przytaczanie w tym miejscu, mając chociażby na względzie zachowanie czytelności niniejszego uzasadnienia. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu.

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III.

Sąd Okręgowy, z uwagi na to, że apelacja obrońcy oskarżonego nie została uwzględniona w całości, na podstawie art. 627 kpk w zw. z art. 629 kpk w zw. z art. 634 kpk, nie dostrzegając przesłanek z art. 624 § 1 kpk zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 100 zł tytułem opłaty za obie instancje i 20 zł wydatków za postępowanie odwoławcze, ustalając ich wysokość w oparciu o treść art. 7 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.) oraz § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 663 z późn. zm.).

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

obrońca

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

cały wyrok

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana