Wyrok z 10 czerwca 2026, sygn. VI Ka 335/26

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący: Sędzia SO Tomasz Morycz

protokolant: sekretarz sądowy Aneta Dygas

przy udziale prokuratora Bożeny Lament

po rozpoznaniu dnia 10 czerwca 2026 r.

sprawy Ł. I., syna I. i M., ur. (...) w Gruzji

oskarżonego o wykroczenie z art. 119 § 1 kw

na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora

od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie

z dnia 21 stycznia 2026 r. sygn. akt IV K 860/23

I. uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 45 § 1 kw w zw. z art. 5 § 1 pkt 4 kpw postępowanie umarza;

II. zasądza od Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie na rzecz adw. V. W. kwotę 1.008 (tysiąc osiem) złotych, powiększoną o podatek od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną oskarżonemu z urzędu w postępowaniu pierwszoinstancyjnym;

III. zasądza od Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie na rzecz adw. V. W. kwotę 1.008 (tysiąc osiem) złotych, powiększoną o podatek od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

IV. kosztami sądowymi w sprawie obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt VI Ka 335/26

UZASADNIENIE

W dniu 21 stycznia 2026 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie wydał wyrok w sprawie o sygn. akt IV K 860/23, którym uznał oskarżonego za winnego tego, że w dniu 24 maja 2023 r. w H. przy ulicy (...) w sklepie (...) dokonał zaboru w celu przywłaszczenia cudzego mienia ruchomego w postaci kilku artykułów kosmetycznych z działu męskiego o wartości nie większej niż 800,00 zł, co stanowiło wykroczenie z art. 119 § 1 kw i za co na podstawie w/w przepisu wymierzył mu 20 dni aresztu. Ponadto na poczet w/w zaliczył mu okres zatrzymania od dnia 29 maja 2023 r., godz. 20.00 do dnia 30 maja 2023 r., godz. 15.30, przyznał obrońcy z urzędu kwotę 1.008 złotych powiększoną o podatek od towarów i usług oraz zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych.

Apelację od w/w wyroku złożył prokurator, zarzucając mu obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia tj. art. 7 kpk polegającą na wydaniu orzeczenia w oparciu o dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, wbrew zasadom prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego, co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych, mającym wpływ na treść orzeczenia polegającym na przyjęciu przez Sąd I instancji, iż zgromadzony materiał dowodowy potwierdził wyłącznie przywłaszczenie przez oskarżonego cudzego mienia o wartości nie wyższej niż 800,00 złotych co w konsekwencji skutkowało wydaniem wyroku skazującego oskarżonego za czyn wypełniający znamiona wykroczenia określonego w art. 119 § 1 kw, podczas gdy uwzględnienie wszystkich zebranych dowodów, ocenionych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego prowadzi do wniosku przeciwnego, iż zachowanie oskarżonego wypełniło znamiona zarzucanego mu czynu zabronionego określonego w art. 278 § 1 kk.

Mając powyższe na uwadze prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie oskarżonemu na podstawie art. 278 § 1 kk w zw. z art. 37a § 1 kk kary 3 miesięcy ograniczenia wolności poprzez wykonywanie nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym oraz na zasadzie art. 46 § 1 kk zobowiązanie oskarżonego do naprawienia szkody w całości.

Sąd zważył, co następuje:

Apelacja prokuratora była bezzasadna i nie zasługiwała na uwzględnienie. Wbrew jego twierdzeniom Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i poczynił trafne ustalenia faktyczne, prawidłowo uznając, że oskarżony dopuścił się kradzieży jedynie kilku artykułów, których wartość nie przekroczyła kwoty 800 złotych, a co za tym idzie wyczerpał jedynie znamiona wykroczenia z art. 119 § 1 kw, a nie przestępstwa z art. 278 § 1 kk.

Wprawdzie pokrzywdzona odnotowała brak szeregu artykułów, sporządzając w dniach 24 maja 2023 r. o godz. 19.28 i 25 maja 2023 r. o godz. 16.47, zgłoszenia kradzieży, w których je wymieniła z nazwy, określiła ich ilość i podała ich wartość, jednak zgromadzony materiał dowodowy nie dostarczył podstaw do przyjęcia, że wszystkie skradziono w dniu 24 maja 2023 r. i że uczynił to oskarżony, który przebywał w drogerii od godz. 18.23 do godz. 18.34. Równie dobrze sprawcą bądź sprawcami mogła być także inna osobą bądź osoby. Co więcej, mogło to nastąpić we wcześniejszych godzinach, a nawet w dniach poprzedzających.

Niezwykle istotnym był w niniejszej sprawie fakt, że oskarżony nie został ujęty na gorącym uczynku i przeszukany, a co za tym idzie nie wiadomo było, co dokładnie znajdowało się w torbie, którą miał przy sobie. Nastąpiło to dopiero w dniu 29 maja 2023 r., a więc 5 dni później, kiedy ponownie pojawił się w tym miejscu. Ponadto na nagraniach z monitoringu, które poddano szczegółowym oględzinom zarejestrowano jedynie jak bierze z półek zaledwie kilka artykułów kosmetycznych z działu męskiego.

To, że w niniejszej sprawie wydano wyrok nakazowy, którym uznano oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, dokonując odmiennej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i czyniąc odmienne ustalenia faktyczne, stwierdzając przestępstwo z art. 278 § 1 kk, nie miało żadnego znaczenia. Wszak wniesiono sprzeciw od tego orzeczenia i utraciło ono moc. Co więcej, dopiero na rozprawie podjęto czynności, które pozwoliły uzupełnić materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu przygotowawczym i dojść do innych wniosków. Sąd Rejonowy, a tym bardziej Sąd Okręgowy, nie był związany w/w wyrokiem.

Chociaż Sąd Rejonowy dał wiarę w/w zgłoszeniom, jak również w/w nagraniom oraz zeznaniom świadków P. N. - ochroniarza i P. Ł. - pracownika, jednocześnie nie dając w części wiary wyjaśnieniom oskarżonego co do tego, że nie dopuścił się kradzieży, jednak z powyższych dowodów wynikało jedynie, że odnotowano brak asortymentu, a oskarżony miał w rękach kilka artykułów, które schował do torby i za które nie zapłacił, wychodząc z drogerii. Wbrew twierdzeniom prokuratora w tego typu sprawach nagrania z monitoringu są niezwykle istotne, albowiem wynika z nich wejście w posiadanie cudzej własności i opuszczenie sklepu bez uregulowania należności. W niniejszej sprawie tak nie było. Sam fakt przebywania przez oskarżonego w drogerii, a nawet na działach, gdzie stwierdzono braki był niewystarczający.

Co więcej, zarówno świadek P. N., jak i świadek P. Ł. nie mieli bezpośredniej wiedzy dotyczącej zaistniałej kradzieży, stwierdzając brak artykułów, zapoznając się z nagraniami z monitoringu i wiążąc z nimi wszystkimi oskarżonego, który bez wątpienia ukradł kilka z nich. Nie oznaczało to jednak, że tak samo uczynił w przypadku pozostałych. Powyższego nie można domniemywać. Powinno być to wykazane. Tymczasem, jak już wyżej wskazano, zgromadzony materiał dowodowy na to nie pozwolił.

Z tych względów, kierując się treścią art. 5 § 2 kpk i rozstrzygając wszelkie nie dające się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego, trafnie uznano, że dopuścił się jedynie wykroczenia z art. 119 § 1 kw. Sąd Okręgowy nie mógł jednak utrzymać zaskarżonego wyroku w mocy. Otóż z dniem 24 maja 2026 r. doszło do przedawnienia karalności czynu, która w myśl art. 45 § 1 kw ustaje z upływem 3 lat od zdarzenia. Dlatego uchylono zaskarżony wyrok i w oparciu o w/w przepis, jak również art. 5 § 1 pkt 4 kpw, umorzono postępowanie.

Ponadto zasądzono od Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie na rzecz adw. V. W. należne mu wynagrodzenie za każdą instancję, w której udzielił oskarżonemu pomocy prawnej z urzędu. W obu przypadkach była to kwota 1.008 złotych. Powyższe wynagrodzenie było wynikiem udziału obrońcy w rozprawach, a jego wysokość była uwarunkowana rozporządzeniem w tym zakresie.

Wprawdzie w wyroku Sądu Okręgowego wskazano, że obejmuje ona podatek od towarów i usług, jednak nastąpiło to wskutek omyłki, sprostowanej postanowieniem z dnia 15 czerwca 2026 r. W rzeczywistości w/w kwoty powinny być podwyższone o podatek od towarów i usług.