sygn. V KZ 59/13 13 sierpnia 2013 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 13 sierpnia 2013, sygn. V KZ 59/13

Data orzeczenia 13 sierpnia 2013
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący SSN Roman Sądej
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt V KZ 59/13
POSTANOWIENIE
Dnia 13 sierpnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Roman Sądej
na posiedzeniu w trybie art. 545 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 3 k.p.k.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 13 sierpnia 2013r.
w sprawie M. Ś.,
zażalenia wniesionego przez skazanego,
na zarządzenie upoważnionego sędziego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego
w […] z dnia 8 lipca 2013r., o odmowie przyjęcia osobistego wniosku skazanego o
wznowienie postępowania w sprawie prawomocnie zakończonej wyrokiem Sądu
Okręgowego w G. z dnia 6 listopada 2009r.,
p o s t a n o w i ł
utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
W pierwszym rzędzie podkreślić należy, iż przedmiotem kontroli instancyjnej
na obecnym etapie postępowania może być wyłącznie prawidłowość zaskarżonego
zarządzenia, a nie inne zagadnienia wskazane w zażaleniu M. Ś., w tym badanie
podstaw prawnych do wznowienia postępowania.
W zakresie objętym kognicją Sądu Najwyższego w niniejszym postępowaniu
zażaleniowym nie może być wątpliwości, że zarządzenie odmawiające przyjęcia
osobistego wniosku skazanego o wznowienie postępowania znajduje pełne
podstawy prawne i faktyczne. Zaskarżone zarządzenie zapadło wobec stwierdzenia,
że wniosek M. Ś. nie spełnia formalnego wymagania w postaci sporządzenia go i
podpisania przez adwokata. Bezspornie właśnie taki wymóg przewiduje przepis art.
2
545 § 2 k.p.k. i bez jego spełnienia nie jest możliwe nadanie procesowego biegu
osobistemu wnioskowi skazanego.
Wydanie zaskarżonego zarządzenia poprzedzone zostało prawidłowo
podjętymi czynnościami procesowymi, w postaci wyznaczenia skazanemu obrońcy
z urzędu, sporządzenia przez niego opinii o braku podstaw do złożenia wniosku o
wznowienie postępowania i wezwaniem skazanego do usunięcia braku formalnego,
które jednak nie nastąpiło. Skarżący nie kwestionował przebiegu tych czynności, a
wyrażał przekonanie o bezpodstawności stanowiska obrońcy. Warto dodać, że
kwestia badania czy w sprawie nie wystąpiły uchybienia o bezwzględnym
charakterze (art. 439 § 1 k.p.k.) została też rozpoznana przez ustawowo właściwy
Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 3 lipca 2013r. (k.117-119).
Fakt, że M. Ś. kontestuje zarówno prawidłowość tego postanowienia, jak i
stanowiska obrońcy, w żadnej mierze nie zmienia tego, że zaskarżone zarządzenie
wydane zostało prawidłowo.
Z tych też względów zażalenie skazanego uwzględnione być nie mogło, o
czym Sąd Najwyższy orzekł w części dyspozytywnej postanowienia.