Postanowienie SN z 21 sierpnia 2013, sygn. IV KK 177/13
Data orzeczenia
21 sierpnia 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Józef Szewczyk
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (1)
POSTANOWIENIE
Dnia 21 sierpnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Józef Szewczyk
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej
w dniu 21 sierpnia 2013 r.,
sprawy A. A.
skazanej z art.218 § 1a k.k. i innych
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Okręgowego w N.
z dnia 22 stycznia 2013 r.,
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w L.
z dnia 20 kwietnia 2012 r.,
p o s t a n o w i ł:
oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, a kosztami
sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazaną A. A.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w L. z dnia 20 kwietnia 2012 r., oskarżona A. A.
została uznana za winną popełnienia dwóch przestępstw wyczerpujących znamiona:
I. art. 218 § 1 k.k. i art. 207 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.;
II. art. 218 § 1 k.k. i art. 207 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.
Za wskazane przestępstwa A. A. została skazana na karę łączną 2 lat
pozbawienia wolności, której wykonanie na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k., art. 70 § 1
pkt. 1 k.k. warunkowo zawieszono na okres 5 lat próby.
2
Powyższy wyrok w całości zaskarżyła obrońca oskarżonej, która w apelacji
zarzuciła: obrazę szeregu przepisów postępowania karnego, która miała wpływ na
treść orzeczenia, oraz błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę
wyroku.
Autorka apelacji wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie
oskarżonej, ewentualnie o uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do
ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 22 stycznia 2013 r. zaskarżony wyrok zmienił
tylko w ten sposób, że poprawił kwalifikację przestępstw z art. 218 § 1 k.k. na art.
218 § 1a k.k.
Należy wskazać, że na rozprawie odwoławczej obrońca skazanej podniosła
dodatkowy zarzut przedawnienia karalności przypisanego A. A. w punkcie II
przestępstwa.
Od wyroku Sądu odwoławczego kasację wniosła obrońca skazanej, która
zaskarżyła orzeczenie w części odnoszącej się do punktu II wyroku Sądu
Rejonowego, zarzucając:
- obrazę art. 439 § 1 pkt. 9 k.p.k. w zw. z art..17 § 1 pkt. 6 k.p.k., przez uznanie
oskarżonej za winną popełnienia przestępstwa z art. 218 § 1a k.k. i art. 207 § 1 k.k.
w zw. z art. 11 § 2 k.k. mimo, iż nastąpiło przedawnienie karalności.
Autorka kasacji wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy
Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest oczywiście bezzasadna.
A. A. prawomocnie przypisano w punkcie II wyroku Sądu I instancji popełnienie
przestępstwa z art. 218 § 1a k.k. i art. 207 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w okresie
„od nieustalonego dnia i miesiąca 1998 r. do dnia 19 maja 2011 r.” Przestępstwa z
art. 207 § 1 k.k. jak i art. 218 § 1a k.k. mają charakter przestępstw wieloczynowych,
dla których okres przedawnienia karalności należy liczyć od ostatniej czynności
realizującej znamiona przestępstwa, w omawianej sprawie od dnia 19 maja 2011 r.
Cechą przestępstwa wieloczynowego jest to, że przedawnia się ono w całości, a
nie w zakresie poszczególnych jego elementów i datą, od której należy liczyć okres
przedawnienia jego karalności jest data popełnienia ostatniego czynu wchodzącego
3
w jego skład. Pogląd ten ugruntowany jest w orzecznictwie [por. m.in. orzeczenia
Sądu Najwyższego z dnia 24 listopada 2011 r., II KK 236/11, (Lex nr 1103630) oraz
z dnia 15 kwietnia 2002 r., II KKN 387/01, (Lex 52943)].
Sąd odwoławczy dokonał oceny argumentacji obrońcy dotyczącej
przedawnienia i wyraził trafne stanowisko w tej kwestii w uzasadnieniu wyroku.
Podsumowując, Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną.