Postanowienie SN z 22 sierpnia 2013, sygn. II KK 193/13
Data orzeczenia
22 sierpnia 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Michał Laskowski
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (8)
POSTANOWIENIE
Dnia 22 sierpnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Michał Laskowski
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 22 sierpnia 2013 r.,
sprawy B. B.
skazanego z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Okręgowego w W.
z dnia 28 grudnia 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W.
z dnia 12 lipca 2012 r.,
p o s t a n o w i ł
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,
2. zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania
kasacyjnego,
3. na podstawie § 19, § 2 ust. 3 i § 14 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia
Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w
sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez
Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej
udzielonej z urzędu (Dz. U. z dnia 3 października 2002 roku, Nr
163, poz. 1348 ze zmianami) zasądzić od Skarbu Państwa na
rzecz adwokata M. D., prowadzącego Kancelarię Adwokacką,
kwotę 442,80 zł, w tym 23 % podatku VAT, jako obrońcy z
urzędu wyznaczonego w postępowaniu kasacyjnym, za
sporządzenie i wniesienie kasacji.
2
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy, wyrokiem z dnia 12 lipca 2012 r., uznał B. B. za winnego
tego, że w dniu 20 kwietnia 2010 r. w W. w pubie o nazwie „K.”, działając w
zamiarze bezpośrednim dokonał kradzieży telefonu komórkowego marki I-Phone 3
GS, posiadanego przez A. G., a będącego własnością K. P. sp. z o.o., o wartości
około 3 000 złotych, w ten sposób, że widząc, jak telefon ten wypadł A. G. z
kieszeni kurtki na podłogę – podniósł go bez jego wiedzy i zabrał (w sytuacji, gdy A.
G. cały czas przebywał w pobliżu), dokonując jego zaboru w celu przywłaszczenia,
przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, to jest
za winnego przestępstwa z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za
przestępstwo to wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności.
Apelacje od tego wyroku wnieśli oskarżony i jego obrońca.
Oskarżony zarzucił wyrokowi rażące naruszenie przepisów prawa
procesowego, to jest art. 4 k.p.k. poprzez pominięcie szeregu dowodów, art. 5 § 2
k.p.k., art. 7 k.p.k. w zw. z art. 171 k.p.k. poprzez uznanie go za winnego mimo
szeregu wątpliwości, których nie usunięto w toku postępowania oraz na
nieprawidłowej ocenie materiału dowodowego, w tym przede wszystkim
wymuszonych na oskarżonym jego wyjaśnień, art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 k.p.k.
i art. 167 k.p.k. oskarżony zarzucił w apelacji nadto, że orzekający w sprawie sędzia
był stronniczy, sformułował zarzut obrazy prawa materialnego – art. 295 k.k. oraz
zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych i rażącej niewspółmierności orzeczonej
kary.
Oskarżony wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie.
W apelacji obrońcy oskarżonego zarzucono wyrokowi naruszenie przepisów
postępowania – art. 7 k.p.k., art. 92 k.p.k., art. 410 k.p.k. i art. 424 § 1 k.p.k.
poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, a w konsekwencji
błędnym ustaleniu przebiegu zdarzenia. Obrońca oskarżonego sformułował w
apelacji nadto zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, a na wypadek
nieuwzględnienia obu zarzutów, zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej kary.
3
Obrońca B. B. wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie
oskarżonego, ewentualnie zaś o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie
sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a w przypadku
nieuwzględnienia zarzutów o zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie
oskarżonemu łagodniejszej kary pozbawienia wolności z warunkowym
zawieszeniem jej wykonania.
Sąd Okręgowy w W., wyrokiem z dnia 28 grudnia 2012 r., utrzymał w mocy
zaskarżony wyrok, uznając obie apelacje za oczywiście bezzasadne.
Kasację od tego wyroku wniósł obrońca B. B. Zarzucił wyrokowi Sądu
Okręgowego w W. rażące naruszenie prawa, mogące mieć istotny wpływ na treść
zaskarżonego orzeczenia polegające na:
1. „obrazie przepisów postępowania, tj. art. 4, art. 7, art. 433 § 1 i art. 457 § 3
k.p.k. skutkującej błędem w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, iż
materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie pozwala na przyjęcie,
iż skazany B. B. działał z zamiarem bezpośrednim kradzieży telefonu
komórkowego I-Phone 3 GS, pomimo że dowody zebrane w sprawie
wskazują, iż działaniu B. B. nie można przypisać zamiaru bezpośredniego;
2. obrazie przepisów prawa materialnego, tj. art. 287 § 1 k.k. (należy uznać, że
autorowi kasacji chodziło o art. 278 § 1 k.k.) poprzez jego niewłaściwe
zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż czyn popełniony przez skazanego
B. B. wypełnia znamiona przestępstwa kradzieży typu podstawowego,
pomimo, że powinien on zostać zakwalifikowany jako wypadek mniejszej wagi
w rozumieniu art. 278 § 3 k.k., co w konsekwencji doprowadziło do wydania
niewspółmiernej kary”.
Obrońca skazanego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie
sprawy sądowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania, względnie o zmianę
zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie B. B. łagodniejszej kary z warunkowym
zawieszeniem jej wykonania.
Prokurator Prokuratury Okręgowej w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł
o jej oddalenie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
4
Kasacja obrońcy B. B. jest bezzasadna w stopniu, który pozwolił na jej
rozpoznanie i oddalenie na posiedzeniu wyznaczonym na podstawie art. 535 § 3
k.p.k. Przystępując do omówienia poszczególnych zarzutów kasacji, przypomnieć
wypada, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia skierowanym
przeciwko orzeczeniu sądu odwoławczego. Zadaniem postępowania kasacyjnego
jest przy tym eliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń dotkniętych poważnymi
wadami, orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu postępowań, w toku których
doszło do rażących naruszeń prawa. Sąd Najwyższy, dokonując wykładni
przepisów dotyczących postępowania kasacyjnego wielokrotnie podkreślał, że
postępowanie to nie służy dublowaniu postępowania odwoławczego, a Sąd
Najwyższy, jako sąd kasacyjny nie jest sądem kolejnej, trzeciej instancji, który
ponownie przeprowadzać ma kontrolę poprawności oceny poszczególnych
dowodów i ustaleń faktycznych dokonanych w postępowaniu przed sądem meriti.
Zaznaczyć nadto należy, że biorąc pod uwagę treść art. 537 k.p.k.
niemożliwe jest uwzględnienie alternatywnego wniosku obrońcy, to jest wniosku
kasacji o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie B. B. łagodniejszej
kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Sąd Najwyższy, jako sąd
kasacyjny nie może bowiem wydać orzeczenia o charakterze reformatoryjnym.
Odnotować należy również, że w kasacji jednocześnie zakwestionowano
przypisanie skazanemu sprawstwa przestępstwa kradzieży telefonu i sformułowano
zarzut obrazy prawa materialnego przez to, że nie uznano czynu skazanego za
wypadek mniejszej wagi. W kasacji zarzuty te mają równorzędny charakter mimo
sprzeczności między nimi.
Z treści kasacji wynika, że jej autor kwestionuje ustalenia faktyczne
dokonane w sprawie przez sąd pierwszej instancji i zaakceptowane potem w
całości przez sąd odwoławczy. W szczególności obrońca B. B. podważa możliwość
uznania, że skazany działał z zamiarem bezpośrednim. Zarzut ten jest oczywiście
bezzasadny. Zauważyć trzeba, że ustalenia faktyczne w sprawie dokonane zostały
przez Sąd Rejonowy na podstawie zeznań świadków […], które są zgodne z
zapisami monitoringu i częściowo z wyjaśnieniami samego skazanego. Sąd
pierwszej instancji w prawidłowy sposób przedstawił tok swego rozumowania w tym
zakresie w uzasadnieniu wyroku i w żaden sposób nie można mu w tej mierze
5
przypisać rażącego naruszenia prawa, czy nawet jakiegokolwiek naruszenia prawa.
Do tego samego wniosku doszedł sąd odwoławczy, który poddał kontroli ustalenia
sądu i proces jego rozumowania, który doprowadził do uznania sprawstwa i winy B.
B. Prawidłowość kontroli odwoławczej znajduje swój wyraz w treści uzasadnienia
zaskarżonego kasacją wyroku. Nie sposób uznać, że sąd pierwszej instancji i, co
oczywiste, sąd odwoławczy miały dopuścić się naruszenia art. 7 k.p.k. lub art. 4
k.p.k.
Odnosząc się do kwestionowanego pośrednio wymiaru orzeczonej kary
zauważyć trzeba, że istotnie jest to kara surowa, niemniej sąd pierwszej instancji
przekonująco uzasadnił jej rozmiary, odwołując się do wcześniejszej wielokrotnej
karalności B. B. (uzasadnienie wyroku sądu pierwszej instancji k. 4 i 21), a sąd
odwoławczy dokonał kontroli tego uzasadnienia, sam podkreślając działanie w
warunkach powrotu do przestępstwa (k. 11 uzasadnienia).
Także drugi zarzut kasacji odnosi się de facto do ustaleń faktycznych.
Możliwość uznania czynu za wypadek mniejszej wagi, przy uwzględnieniu
wszystkich okoliczności przedmiotowych dotyczących czynu, wartości skradzionego
mienia oraz okoliczności podmiotowych dotyczących skazanego, w tym jego
postępowania po zdarzeniu, nie przemawiają za uznaniem czynu B. B. za wypadek
mniejszej wagi. W żadnym zaś razie nie można uznać, że brak takiego uznania ze
strony sądu pierwszej instancji, czy sądu odwoławczego stanowił naruszenie prawa
i to o charakterze rażącym.
Z powyższych względów kasacja obrońcy B. B. została oddalona, jako
oczywiście bezzasadna.