sygn. III KZ 51/13 4 września 2013 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 4 września 2013, sygn. III KZ 51/13

Data orzeczenia 4 września 2013
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący SSN Dorota Rysińska
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt III KZ 51/13
POSTANOWIENIE
Dnia 4 września 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dorota Rysińska
w sprawie J. P.
uniewinnionego od popełnienia czynu z art. 288 § 2 w zw. z art. 288 § 1 w zb. z art.
217 § 1 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 4 września 2013 r.
zażalenia J. W. na zarządzenie Przewodniczącego V Wydziału Karnego-
Odwoławczego Sądu Okręgowego w L. z dnia 12 czerwca 2013 r., odmawiające
przyjęcia wniosku o sporządzenie uzasadnienia
p o s t a n a w i a:
utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym zarządzeniem odmówiono, na podstawie 422 § 3 k.p.k. w zw.
z art. 457 § 2 k.p.k., przyjęcia wniosku J. W. o sporządzenie uzasadnienia do
wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 4 czerwca 2013 r. – wobec złożenia wniosku
po upływie ustawowego terminu oraz przez osobę nieuprawnioną.
Zarządzenie to zaskarżył J. W., który we wniesionym zażaleniu podniósł, że
jako ofiara przestępstwa (rozboju) jest w sprawie osobą pokrzywdzoną, nie wie
zaś co w sprawie się dzieje, ponieważ nie ma dostępu do akt, a jego prawa – jako
osoby pokrzywdzonej – są bezpodstawnie łamane. Z przytoczonej treści
zażalenia można domniemywać, że jego autor wnosi o zmianę zaskarżonego
zarządzenia w celu ewentualnego zaskarżenia wyroku Sądu odwoławczego. Za
takim rozumieniem żądania zażalenia przemawia również treść samego wniosku,
2
którego odmówiono przyjęcia – „o przesłanie wyroku (…) wraz z uzasadnieniem”
– odpowiadająca w swej istocie także dyspozycji art. 524 § 1 zd. 2 k.p.k.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Interpretacja wniosku J. W. o doręczenie odpisu wyroku Sądu odwoławczego
wraz z uzasadnieniem, którego odmówiono przyjęcia, oraz wniesionego na tę
odmowę zażalenia – przeprowadzona powyżej stosownie do treści art. 118 § 1 i 2
k.p.k. – pozwala stwierdzić, że Sąd Najwyższy jest funkcjonalnie właściwy do
rozpoznania tego środka odwoławczego (zob. uchwała 7 sędziów Sądu
Najwyższego z dnia 27 lutego 2013 r., I KZP 26/12, OSNKW 2013, z. 4, poz. 27).
Zażalenie to nie może być jednak uwzględnione.
Jest faktem, że J. W. występował w sprawie jako osoba pokrzywdzona
przestępstwem, jednakże z tego faktu nie wypływają dla niego, na obecnym etapie
postępowania sądowego, oczekiwane przezeń uprawnienia procesowe. Jako
pokrzywdzony, J. W. miał prawo, po wniesieniu przez prokuratora do Sądu wniosku
o warunkowe umorzenie prowadzonego przeciwko J. P. postępowania karnego,
zajmować na posiedzeniu w sprawie stanowisko (art. 341 § 1 i 2 k.p.k.), a także
prawo do uzyskania odpisu wyroku warunkowo umarzającego postępowanie (art.
342 § 5 k.p.k.) oraz złożenia wniosku o sporządzenie na piśmie i dręczenie jego
uzasadnienia (art. 422 § 1 zd. 1 k.p.k.) – o ile takowy wyrok by zapadł na
posiedzeniu. Rzecz jednak w tym, że wobec zajętych na przeprowadzonym
posiedzeniu stanowisk, sprawa została ostatecznie rozpoznana na zasadach
ogólnych, a J. W. w dalszym postępowaniu sądowym, które toczyło się z
oskarżenia publicznego, nie zgłosił swego udziału w charakterze oskarżyciela
posiłkowego. Tym samym nie uzyskał on statusu strony tego postępowania (art. 53
k.p.k.).
W powyższej sytuacji, skoro z treści art. 457 § 2 k.p.k. w zw. z art. 422 § 1
k.p.k. wynika jednoznacznie, że wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku
Sądu odwoławczego i doręczenie odpisu tego wyroku wraz z uzasadnieniem może
złożyć tylko strona (kwestia uprawnień podmiotu określonego w art. 416 k.p.k. nie
ma w sprawie znaczenia), to nie ulega wątpliwości, że Przewodniczący Wydziału
Sądu odwoławczego obowiązany był odmówić przyjęcia wniosku J. W., jako
złożonego przez osobę nieuprawnioną (art. 422 § 3 k.p.k.). Kwestia przekroczenia
3
7-dniowego terminu do złożenia tego wniosku, w realiach sprawy niesporna,
pozostaje – jako powód odmowy jego przyjęcia – jako drugorzędna.
Z tych wszystkich względów, nie znajdując podstaw do podważenia
zaskarżonego zarządzenia, Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.