Postanowienie SN z 21 października 2013, sygn. II KK 261/13
Data orzeczenia
21 października 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Waldemar Płóciennik
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (8)
POSTANOWIENIE
Dnia 21 października 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Waldemar Płóciennik
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 21 października 2013 r.,
sprawy R. B.
skazanego z art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z
art. 64 § 1 k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w W.
z dnia 10 maja 2013 r.,
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego
z dnia 3 września 2012 r.,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację, jako oczywiście bezzasadną;
2. zwolnić skazanego R. B. od kosztów sądowych
postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
R. B. został oskarżony m.in. o to, że w dniu 8 czerwca 2010 r. w W. przy ul.
P., po uprzednim użyciu przemocy wobec Z. D., polegającej na zadawaniu ciosów
w prawą rękę, w lewy bok w okolice żeber oraz kopaniu po całym ciele, doprowadził
go do stanu bezbronności i zabrał w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 1200
zł na jego szkodę, czym spowodował u Z. D. uraz klatki piersiowej i złamanie XII
żebra po stronie lewej, a obrażenia te skutkowały rozstrojem zdrowia na okres
powyżej 7 dni, przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia
co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo
2
podobne, tj. o czyn z art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.
w zw. z art. 64 § 1 k.k. (zarzut z pkt V aktu oskarżenia).
Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 3 września 2012 r., uznał R. B. za winnego
popełnienia występku z art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2
k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., przy czym z opisu czynu wyeliminował sformułowanie o
doprowadzeniu pokrzywdzonego do stanu bezbronności i za to na podstawie art.
280 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu)
miesięcy pozbawienia wolności, na poczet której zaliczył zatrzymanie w dniu 8
września 2010 r. oraz orzekł wobec niego karę grzywny w liczbie 100 (stu) stawek
dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 10 (dziesięć) złotych.
Rozstrzygnięcie to zostało zaskarżone apelacją przez obrońcę R. B., który
na podstawie art. 427 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 438 § 2 i 3 k.p.k. zaskarżonemu
wyrokowi zarzucił obrazę art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k., która mogła mieć wpływ na treść
wyroku i błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku. W
konkluzji skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie
sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, ewentualnie o
zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uznanie R. B. za winnego „występku z
art. 157 § 1 k.k. zamiast z art. 280 § 1 k.k.”
Sąd Okręgowy nie podzielił stanowiska obrońcy oskarżonego
zaprezentowanego w apelacji i zaskarżony wyrok - uchylając jedynie orzeczenie o
karze grzywny (z pkt V) – utrzymał w mocy (wyrok z dnia 10 maja 2013 r.).
W kasacji wywiedzionej na korzyść skazanego obrońca zarzucił wyrokowi
Sądu Okręgowego rażące naruszenie prawa procesowego wyrażające się w
naruszeniu zasady obiektywizmu zawartej w art. 4 k.p.k. oraz złamanie zasady
swobodnej oceny dowodów zawartej w art. 7 k.p.k., polegające na oparciu wyroku
na zeznaniach pokrzywdzonego, które nie są spójne oraz zeznaniach świadka D.
M., który nie był bezpośrednim świadkiem zdarzenia, a wszelaką wiedzę na temat
zajścia posiada z relacji pokrzywdzonego. W następstwie tak sformułowanego
zarzutu skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie
sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w W.
W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie, jako
niezasadnej.
3
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.
Zgodnie z art. 519 k.p.k., kasacja może być wniesiona od prawomocnego
wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie, a zarzuty kasacyjne nie
mogą wprost kwestionować ustaleń faktycznych, bowiem kasacja może być
wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego
rażącego naruszenia prawa (art. 523 § 1 k.p.k.).
Stawiane w kasacji zarzuty obrazy art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k. oraz argumenty
podniesione w uzasadnieniu przez autora kasacji, są de facto powtórzeniem
zarzutu apelacji, który został przez Sąd Okręgowy rozpoznany, stosownie do
nakazu wyrażonego w art. 433 § 2 k.p.k., a w uzasadnieniu orzeczenia, zgodnie z
wymogiem określonym w art. 457 § 3 k.p.k., Sąd podał dlaczego uznał ten zarzut
obrazy prawa za niezasadny i w tym zakresie zainteresowane strony należy
odesłać do lektury uzasadnienia wyroku, bowiem bezzasadne jest powtarzanie
zawartej w nim argumentacji.
Lektura uzasadnień wyroków obu orzekających Sądów prowadzi do wniosku,
że miały one na względzie wszystkie ujawnione w sprawie dowody, zaś z faktu, iż
określonym dowodom Sądy nadały walor wiarygodności, innym zaś nie, nie sposób
czynić zarzutu obrazy prawa. W przedmiotowej sprawie, nie można skutecznie
stawiać zarzutu obrazy art. 7 k.p.k. w sytuacji, gdy Sąd odwoławczy nie dokonywał
samodzielnych ustaleń faktycznych, nie oceniał także na nowo zgromadzonego
materiału dowodowego, a zatem nie mógł w sprawie obrazić wskazanego przepisu.
Sąd Okręgowy podzielił ocenę zeznań świadka D. M., dokonaną przez Sąd
Rejonowy. Wskazując na ich wiarygodność podkreślił, że świadek jest osobą
niezaangażowaną w sprawę, nie był w konflikcie z żadnym z oskarżonych, nie miał
powodu do składania fałszywych zeznań. Świadek ten potwierdził wersję
przedstawioną przez pokrzywdzonego Z. D., że ten po zdarzeniu przyszedł do
niego z pieniędzmi, był poobijany, narzekał na ból żeber, stwierdził, iż brakuje mu
pieniędzy, które zabrał napastnik i że został uderzony. Jak podniósł Sąd, zeznania
świadka D. M. były spójne i zbieżne z zeznaniami pokrzywdzonego (uzasadnienie
wyroku Sądu Okręgowego str. 3).
4
Odnosząc się zaś do zarzutu obrazy art. 4 k.p.k. podkreślić należy, iż przepis
ten formułuje ogólną zasadę procesową i aby trafnie podnieść zarzut jego
naruszenia, skarżący wskazać powinien na obrazę konkretnego przepisu (lub
przepisów) postępowania gwarantujących przestrzeganie zasady obiektywizmu,
czego w kasacji nie uczyniono.
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy, orzekł jak na wstępie.