sygn. III KK 118/13 22 października 2013 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 22 października 2013, sygn. III KK 118/13

Data orzeczenia 22 października 2013
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący Prezes SN Lech Paprzycki
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt III KK 118/13
POSTANOWIENIE
Dnia 22 października 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
Prezes SN Lech Paprzycki
w sprawie J. K.
skazanego z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 22 października 2013 r.,
kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego,
od wyroku Sądu Okręgowego w B.
z dnia 22 listopada 2012 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B.
z dnia 26 lipca 2012 r.,
1. oddala kasację skazanego J. K. jako oczywiście
bezzasadną;
2. zwalnia skazanego J. K. od ponoszenia kosztów sądowych
postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy, wyrokiem z dnia 22 listopada 2012 r., utrzymał w mocy
wyrok Sądu Rejonowego z dnia 26 lipca 2012 r., którym J. K. został skazany za
przestępstwo zakwalifikowane z art. 280 § 1 kk i art. 157 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2
kk w zw. z art. 64 § 2 kk, na podstawie art. 280 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk na karę
trzech lat pozbawienia wolności.
Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego, kasację na korzyść J. K. wniósł
jego obrońca i, zarzucając: „1) rażące naruszenie prawa procesowego, a
mianowicie przepisu art. 457 § 3 kpk oraz art. 458 kpk w zw. z przepisem art. 7 kpk
w zw. z art. 410 kpk, poprzez oparcie rozstrzygnięcia jednie na dowodach
2
przemawiających na niekorzyść oskarżonego, pomimo że z opinii sądowo-
lekarskiej sporządzonej w sprawie wynika, iż obrażenia pokrzywdzonego M. K.
mogły powstać w wyniku utraty równowagi podczas spożywania alkoholu, upadku
na ziemię i uderzenia głową o twarde podłoże, a ponadto z całkowitym pominięciem
wyjaśnień współoskarżonego K. C. złożonych na rozprawie; 2) rażące naruszenie
prawa procesowego, a mianowicie art. 5 § 2 kpk, tj. zasady uwzględniania nie
dających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego; 3) rażącą
niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu przez Sąd I instancji”, wniósł o:
„1) zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie o: 2)
uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do
ponownego rozpoznania”.
Prokurator Prokuratury Okręgowej, w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej
oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja obrońcy skazanego J. K. jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu
art. 535 § 3 kpk, i jako taka została oddalona, natomiast J. K. został zwolniony od
ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego na podstawie art. 624 §
1 kpk w zw. z art. 518 kpk.
Rozważając zarzuty kasacji obrońcy zauważyć należy, że zarzut związany z
opinią sądowo – lekarską został wcześniej w taki sam sposób podniesiony w
apelacji, a Sąd odwoławczy odniósł się do niego w sposób przekonujący w
uzasadnieniu swego orzeczenia (s. 4-9 uzasadnienia SO) trafnie stwierdzając, że
ustalając czy obrażenia ciała stwierdzone u pokrzywdzonego M. K. powstały w
wyniku wielokrotnych uderzeń, czy też na skutek upadku na twarde podłoże, nie
można było ograniczyć się tylko do oceny sformułowanej przez biegłego, ale
należało uwzględnić również zeznania pokrzywdzonego, a także wyjaśnienia
ówczesnych podejrzanych J. K. i K. C. złożonych w toku postępowania
przygotowawczego, które słusznie zostały uznane za wiarygodne, a z których
wynika, że pokrzywdzony został wielokrotnie uderzony rękami przez J. K. Biegły
takiego mechanizmu powstania tych obrażeń nie wykluczał, wskazując
jednocześnie wystąpienie obrażeń, które nie mogły powstać w wyniku upadku na
twarde podłoże (stłuczenie okolic oka i złamanie nosa). Oczywiście nie mogły
3
wpłynąć na zmianę tych ustaleń odmienne wyjaśnienia ówczesnego
współoskarżonego K. C. złożone w toku rozprawy, które zasadnie zostały uznane
przez Sądy obu instancji za niewiarygodne. Uzasadnienia orzeczeń obu Sądów,
także w tym zakresie, odpowiednio, spełniają wymogi określone w art. 423 kpk i art.
457 § 3 kpk.
Również oczywiście bezzasadny jest zarzut naruszenia przez orzekające w
tej sprawie Sądy art. 5 § 2 kpk. Nie było bowiem sytuacji wystąpienia „nie dających
się usunąć wątpliwości” które „należałoby rozstrzygać na korzyść oskarżonego”.
Różne mechanizmy powstania obrażeń pokrzywdzonego wynikające z opinii
biegłego, ocenione zostały przez Sądy obu instancji właśnie z wykorzystaniem
wszystkich przeprowadzonych w tej sprawie dowodów, zgodnie z wymogiem
określonym w art. 410 kpk, ocenionych według zasad wskazanych w art. 7 kpk.
Przekonują o tym jednoznacznie rozważania zawarte w uzasadnieniach Sądów
orzekających w tej sprawie.
Zarzut „rażącej niewspółmierności kary” wymierzonej przez Sąd pierwszej
instancji i zaaprobowanej przez Sąd odwoławczy, co do zasady w kasacji
niedopuszczalny (art. 523 § 1 kpk), można rozumieć tylko w ten sposób, że,
zdaniem skarżącego, Sąd Okręgowy w sposób niewystarczający lub
nieprzekonujący odniósł się do takiego zarzutu sformułowanego w apelacji.
Jednakże, lektura uzasadnienia orzeczenia Sądu odwoławczego (s. 12)
jednoznacznie świadczy, że zarzut ten jest oczywiście bezzasadny, gdyż Sąd ten w
wystarczającym zakresie wywiódł, że wymierzonej przez Sąd Rejonowy kary
pozbawienia wolności nie można uznać za rażąco niewspółmierną w świetle
okoliczności istotnych w tej sprawie dla jej wymiaru i dyrektyw określonych w art. 53
kk.
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.