Postanowienie SN z 28 października 2013, sygn. III KK 144/13
Data orzeczenia
28 października 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Krzysztof Cesarz
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (5)
POSTANOWIENIE
Dnia 28 października 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Krzysztof Cesarz
w sprawie K. W. M.
uniewinnionego od dokonania czynu z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i 12
k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 28 października 2013 r.,
kwestii dopuszczalności kasacji pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej
Jadwigi Ważny od wyroku Sądu Okręgowego w G.
z dnia 18 października 2012 r. utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w
G.
z dnia 31 października 2011 r.,
na podstawie art. 531 § 1 w zw. z art. 530 § 2 i 429 § 1 k.p.k.
oraz art. 636 § 1 w zw. z art. 518 k.p.k.
1) pozostawić kasację bez rozpoznania,
2) obciążyć oskarżycielkę posiłkową J. W. kosztami sądowymi
postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy powołanym wyrokiem z dnia 18 października 2011 r., uniewinnił
K. M. od zarzutu dokonania czynu opisanego w ten sposób, że w okresie od
października 1991 r. do stycznia 1992 r. w K., jako dyrektor Wielobranżowej
Spółdzielni Rzemieślniczej „K.”, działając z góry powziętym zamiarem, zabrał w celu
przywłaszczenia pieniądze w kwocie 259.017,38 zł stanowiącej zapłatę dla Zakładu
Budownictwa Specjalistycznego „V.” za wykonane usługi na rzecz Zakładów
2
Chemicznych P., to jest od popełnienia przestępstwa z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 294
§ 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. (zarzut z pkt IV).
Apelację w tej części wywiódł pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej, który
wniósł o przyjęcie, że oskarżony od października 1991 r. do stycznia (1992 r. - dod. SN)
jako dyrektor Wielobranżowej Spółdzielni Rzemieślniczej „K.” działając z góry
powziętym zamiarem przywłaszczył pieniądze w kwocie 259.017,38 zł stanowiące
zapłatę dla Zakładu Budownictwa Specjalistycznego „V.” za wykonanie usługi na rzez
Zakładów Chemicznych P. w ten sposób, że bezprawnie przekazał je na rzecz Oficyny
Wydawniczej E. M. – tj. dopuścił się czynu kwalifikowanego z art. 284 § 2 k.k. i na
mocy art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art 414 § 1 k.p.k. o umorzenie postępowania
karnego z uwagi na przedawnienie karalności.
Sąd Okręgowy w G. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za
oczywiście bezzasadną.
W kasacji nowy pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej zarzucił m. in. rażącą
obrazę prawa materialnego przez niezastosowanie art. 284 § 1 k.k., pomimo
wypełnienia przez oskarżonego znamion tego czynu, po czym wniósł o uchylenie
zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi odwoławczemu do ponownego
rozpoznania.
Prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako
oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Już pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej, sporządzający apelację, dostrzegł, że
doszło do przedawnienia karalności czynu z art. 284 § 2 k.k., którego upatrywał w
zachowaniu oskarżonego. Takie przedawnienie tym bardziej (wcześniej) nastąpiło w
stosunku do czynu z art. 284 § 1 k.k., jakiego zdaniem obecnego pełnomocnika miał
się dopuścić oskarżony (zob. art. 101 § 1 pkt 4 k.k. i 102 k.k.). Przedawnienie
karalności, jako okoliczność wyłączająca ściganie, wyklucza możliwość wniesienia
kasacji na niekorzyść oskarżonego. Wynika to z odczytywanego a contrario przepisu
art. 529 k.p.k. Kasacja już w chwili jej wniesienia okazała się więc niedopuszczalna i
nie powinna być przyjęta (art. 429 § 1 k.p.k. zw. z art. 530 §2 k.p.k. w zw. z art. 529 a
contrario k.p.k.)
3
Kasację tę, jako niedopuszczalną z mocy ustawy, należało zatem pozostawić
bez rozpoznania i obciążyć oskarżycielkę posiłkową kosztami sądowymi
postępowania kasacyjnego, bowiem nie wystąpiła sytuacja określona w art. 527 § 4
k.p.k., zaś podmiot fachowy (pełnomocnik) co najmniej mógł przewidzieć formując
kasację, że nawet w razie jej przyjęcia, zostanie ona pozostawiona bez
rozpoznania.