sygn. V KK 222/13 29 października 2013 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 29 października 2013, sygn. V KK 222/13

Data orzeczenia 29 października 2013
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący SSN Józef Szewczyk
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt V KK 222/13
POSTANOWIENIE
Dnia 29 października 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Józef Szewczyk
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 29 października 2013r.,
sprawy T. M.
skazanego z art. 280 § 1 kk i innych
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Okręgowego w J.
z dnia 14 marca 2013 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w J.
z dnia 13 grudnia 2012 r.,
p o s t a n o w i ł:
I. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną;
II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. Ł. J. - Kancelaria
Adwokacka w J. kwotę 442,80 zł (słownie: czterysta czterdzieści
dwa złote osiemdziesiąt groszy), w tym 23% podatku za
sporządzenie i wniesienie kasacji;
III. zwalnia skazanego T. M. z obowiązku uiszczenia kosztów
sądowych postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w J. z dnia 13 grudnia 2012 r., T. M. uznany
został za winnego między innymi przestępstwa opisanego w art. 280 § 1 k.k. w zw.
z art. 64 § 2 k.k. i za to skazany na karę 3 lat i 9 miesięcy pozbawienia wolności.
Powyższy wyrok został zaskarżony przez prokuratora i obrońcę
oskarżonego.
2
Adwokat w apelacji zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za
podstawę orzeczenia, polegający na ustaleniu, iż pokrzywdzeni T. B. i O.J.
rozpoznali T. M. jako jednego ze sprawców dokonania rozboju, pomimo iż
przedmiotowi świadkowie co do tego faktu nie mieli 100% pewności przy
dokonywaniu rozpoznania.
Obrońca wniósł o uniewinnienie oskarżonego od przypisanego mu
przestępstwa rozboju.
Sąd Okręgowy w J. wyrokiem z dnia 14 marca 2013 r., zmienił zaskarżony
wyrok w ten sposób, że przyjął, iż oskarżony przypisanego czynu dopuścił się w
warunkach opisanych w art. 64 § 1 k.k. oraz obniżył orzeczoną karę pozbawienia
wolności do 3 lat.
Od przedstawionego wyroku Sądu odwoławczego kasację wywiódł obrońca
skazanego.
Autor kasacji orzeczeniu zarzucił rażące naruszenie prawa mające istotny
wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 457 § 3 k.p.k., art. 176 ust. 1 Konstytucji
RP, art. 7 k.p.k. i 6 k.p.k. poprzez utrzymanie w mocy wyroku Sądu Rejonowego w
zakresie uznania winy i sprawstwa skazanego T. M. odnośnie zarzucanego mu
czynu z art. 280 § 1 kk, w sytuacji gdy Sąd odwoławczy dokonał zupełnie
odmiennej oceny przeprowadzonych przez Sąd I instancji dowodów i tym samym
uniemożliwił skazanemu możliwość merytorycznego ustosunkowania się do
twierdzeń Sądu odwoławczego albowiem ograniczył skazanemu gwarantowane
konstytucyjne prawo strony procesu do kontroli instancyjnej, czym w sposób rażący
naruszył prawo skazanego do obrony.
Obrońca wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie
sprawy w tym zakresie Sądowi Okręgowemu w J. do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest oczywiście bezzasadna.
Zgodnie z art. 519 k.p.k. co do zasady, kasacja może być wniesiona od
prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie, zaś
powodem jej wniesienia mogą być uchybienia wymienione w art. 439 k.p.k. lub inne
rażące naruszenia prawa, jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na treść orzeczenia
(art. 523 § 1 k.p.k.). Oznacza to, że podstawą kasacyjną mogą być tylko uchybienia
3
zaistniałe w postępowaniu odwoławczym i w ich zakres nie może wchodzić błąd w
ustaleniach faktycznych. Wprawdzie podnoszone w kasacji zarzuty wskazują na
obrazę prawa procesowego, to jednak – jak słusznie zauważono w pisemnej
odpowiedzi na kasację – w istocie godzą one w ocenę zgromadzonego materiału
dowodowego, a w konsekwencji w prawidłowość poczynionych ustaleń
faktycznych. Analiza treści tych zarzutów, połączona z uzasadnieniem kasacji,
pozwala jednak na stwierdzenie, że podnoszone uchybienia nie miały miejsca. Ze
względu na szczegółową analizę zawartą w odpowiedzi na kasację zbędne wydaje
się kolejny raz przedstawianie tych samych argumentów, które legły u podstaw
uznania przez prokuratora kasacji za oczywiście bezzasadną. Można tylko dodać,
że wbrew temu co sugeruje skarżący w kasacji, bardziej precyzyjna i
wszechstronna ocena w postępowaniu odwoławczym dowodów przeprowadzonych
przed Sądem I instancji jest dopuszczalna i uzasadniona gdy zebrane dowody mają
jednoznaczną wymowę. Sąd odwoławczy jest nie tylko uprawniony ale także
zobowiązany do dokonania właściwej i wnikliwej oceny dowodów. Oczywiście
ocena dowodów dokonana przez sąd odwoławczy powinna odpowiadać w pełni
wymogom art. 7 k.p.k. a zakres obowiązków i rozważań sądu II instancji nie
ogranicza się do sfery wskazanej w art. 457 § 3 k.p.k. ale określają go reguły
wynikające z art. 424 § 1 k.p.k. Uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego spełnia
powyższe wymagania, bowiem z jednej strony zawiera stanowcze ustalenia
faktyczne wiodące do przekonania, że oskarżony jest sprawcą zarzucanego mu
czynu, z drugiej zaś owo przekonanie opiera na całokształcie zgromadzonego
przed sądem I instancji materiału dowodowego.
Biorąc powyższe rozważania pod uwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak w
postanowieniu.