Postanowienie SN z 29 października 2013, sygn. V KK 224/13
Data orzeczenia
29 października 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Józef Szewczyk
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (5)
POSTANOWIENIE
Dnia 29 października 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Józef Szewczyk
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 29 października 2013r.,
sprawy R. S.
skazanego z art. 156 § 1 pkt 2 kk i innych
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Okręgowego w K.
z dnia 3 kwietnia 2013 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K.
z dnia 17 grudnia 2012 r.,
p o s t a n o w i ł:
I. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną;
II. zwalnia skazanego z obowiązku uiszczenia kosztów
sądowych postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia 17 grudnia 2012 r., oskarżony R. S.
uznany został za winnego popełnienia przestępstw wyczerpujących znamiona:
I. art. 263 § 2 k.k.;
II. art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k.;
III. art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.
Na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. Sąd wymierzył R. S. karę łączną 7
lat pozbawienia wolności.
Od powyższego wyroku apelacje wnieśli oskarżony i jego obrońca. Apelujący
zakwestionowali ustalenia faktyczne Sądu I instancji, które doprowadziły do
2
przypisania winy R. S. Obydwaj skarżący wnieśli o uniewinnienie oskarżonego od
wszystkich zarzucanych mu przestępstw.
Sąd Okręgowy w K. po rozpoznaniu apelacji, wyrokiem z dnia 3 kwietnia
2013 r., utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając obie apelacje za oczywiście
bezzasadne.
Od przedstawionego wyroku Sądu odwoławczego kasację wywiódł obrońca
skazanego, który orzeczeniu zarzucił:
a) co do czynu zawartego w punkcie I aktu oskarżenia naruszenie prawa
materialnego poprzez zastosowanie art. 263 § 2 k.k. podczas gdy analiza materiału
dowodowego prowadzi do wniosku, że ujawniony pistolet TT- kaliber 7.62 mm oraz
naboje kal. 5.6 mm nie stanowią broni palnej w rozumieniu ustawy o broni i amunicji
z dnia 21 maja 1999 r. ;
b) co do czynu zawartego w punkcie II aktu oskarżenia naruszenie prawa
procesowego to jest art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu
do wyroku okoliczności wpływającej na wiarygodność relacji świadków to jest faktu,
iż pokrzywdzony M. R. oraz świadek R.O. byli pod wpływem alkoholu;
c) co do czynu zawartego w punkcie III aktu oskarżenia naruszenie prawa
procesowego mianowicie art. 410 k.p.k. poprzez nie uwzględnienie przez Sąd
całokształtu materiału dowodowego, zwłaszcza dowodu w postaci zapisu
monitoringu utrwalonego w budynku Komisariatu Powiatowej Policji z dnia 16
sierpnia 2011 r.;
W oparciu o tak sformułowane zarzuty autor kasacji wniósł o „uchylenie
wyroku i uniewinnienie oskarżonego względnie … o przekazanie sprawy Sądowi I
instancji celem ponownego rozpoznania”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest oczywiście bezzasadna.
Skarga kasacyjna w istocie rzeczy zmierza do kolejnego zakwestionowania
prawidłowości dokonanej przez Sąd pierwszej instancji – i zaakceptowanej w pełni
w wyniku kontroli apelacyjnej przez Sąd odwoławczy – oceny materiału
dowodowego oraz ustaleń faktycznych. Nie zawiera ona żadnych tego rodzaju
zarzutów procesowych, które mogłyby wskazywać, iż Sąd odwoławczy przy
rozpoznaniu apelacji naruszył treść art. 433 § 2 k.p.k., bądź art. 457 § 3 k.p.k.
3
(zresztą obrońca nie stawia zarzutu naruszenia tych przepisów, jedynie przez
pryzmat art. 118 k.p.k. można wyprowadzić wniosek, że o taki zarzut mu chodzi).
Postępowanie kasacyjne nie może stanowić powtórzenia postępowania
apelacyjnego i nie jest swego rodzaju trzecią instancją odwoławczą, mającą służyć
kolejnemu weryfikowaniu poprawności zapadłych orzeczeń w sądach pierwszej i
drugiej instancji.
W przedmiotowej sprawie kasacja została skonstruowana w taki sposób, iż
zarzuty dotyczą w istocie wprost wyroku Sądu pierwszej instancji i jej autor stara się
doprowadzić do poddania ocenie przez Sąd Najwyższy ustaleń faktycznych
dokonanych przez Sąd Rejonowy.
Z istoty samej kasacji wynika, że w tym postępowaniu niedopuszczalne jest
dokonywanie przez Sąd Najwyższy ponownej oceny dowodów, czy też
poprawności dokonanych ustaleń faktycznych. Sąd kasacyjny może tylko zbadać,
czy Sądy obydwu instancji dokonując tych ustaleń nie dopuściły się rażącego
naruszenia reguł procedowania, co mogłoby mieć wpływ na ustalenia faktyczne, a
w konsekwencji na treść wyroku. Zatem kontroli w trybie kasacji podlegają nie
same ustalenia faktyczne, ale sposób ich dokonania.
Sąd Okręgowy w K. rozważył wszystkie zarzuty i wnioski podniesione w
apelacjach obrońcy i oskarżonego wystarczająco umotywował swój stosunek do
nich. Uzasadnienie wyroku Sądu odwoławczego w pełni odpowiada wymogom
określonym w art. 457 § 3 k.p.k. Natomiast motywy kasacji wskazują wprost, że
obrońca prezentując własną ocenę dowodów opartą na ich jednostronnej analizie,
polemizuje z ustaleniami faktycznymi i oceną wiarygodności dowodów
wskazujących na sprawstwo skazanego w omawianym zakresie.
Należy również przypomnieć, iż stopień szczegółowości rozważań Sądu
odwoławczego uzależniony jest od jakości oceny dowodów dokonanej przez Sąd I
instancji. Jeżeli ta ocena jest wszechstronna, pełna, logiczna i wsparta zasadami
doświadczenia życiowego, a więc odpowiada w pełni wymogom nałożonym przez
reguły z art. 7 k.p.k., to wówczas Sąd odwoławczy zwolniony jest od
drobiazgowego odnoszenia się do zarzutów apelacji, kwestionujących w
rzeczywistości taką ocenę.
4
W takim wypadku wystarczające jest wskazanie głównych powodów nie
podzielenia zarzutów apelacji, a następnie odesłanie do szczegółów uzasadnienia
wyroku Sądu pierwszej instancji. Jakkolwiek jest rzeczą oczywistą, iż na Sądzie
odwoławczym ciąży obowiązek rozpoznania wszystkich wniosków i zarzutów
wskazanych w środku odwoławczym, nie oznacza to jednak bezwzględnego
wymogu szczegółowego umotywowania każdego argumentu.
Jeżeli Sąd odwoławczy podziela w pełni dokonaną przez Sąd I instancji
ocenę dowodów, może zaniechać szczegółowego odnoszenia się w uzasadnieniu
swojego wyroku do zarzutów apelacji, gdyż byłoby to zbędnym powtórzeniem
argumentacji tego Sądu. Skoro w przedmiotowej sprawie Sąd I instancji sporządził
uzasadnienie wyroku w taki sposób, iż w pełni odpowiadało wymogom z art. 424 §
1 k.p.k., nadto zawiera ono pełną i rzetelną ocenę całokształtu zgromadzonego
materiału dowodowego, to Sąd odwoławczy nie miał potrzeby jeszcze bardziej
szczegółowego, niż to uczynił, odnoszenia się do poszczególnych zarzutów apelacji.
Nie ma racji obrońca skazanego wywodząc, jakoby Sąd II instancji dopuścił
się rażącej obrazy prawa materialnego. Stawianie takiego zarzutu w postępowaniu
kasacyjnym świadczy ewidentnie o tym, że skarżący nie zapoznał się z materiałem
dowodowym zebranym w sprawi w tym z uzasadnieniem Sądu Rejonowego (strona
2) oraz opinią biegłego z zakresu broni i balistyki.
Także gołosłowne jest twierdzenie o niewykazaniu w uzasadnieniu (przez
Sąd odwoławczy) okoliczności wpływającej na wiarygodność relacji świadków to
jest faktu, iż byli oni pod wpływem alkoholu. Żeby jeszcze raz nie powtarzać tych
samych argumentów wystarczy wskazać strony 5 – 7 uzasadnienia Sądu
Okręgowego.
Co do zarzutu III kasacji to zauważyć należy, że obraza art. 410 może
polegać na oparciu wyroku na okolicznościach nie ujawnionych w toku rozprawy
głównej albo pominięciu przy wyrokowaniu okoliczności wynikających z
przeprowadzonych dowodów, a żadna z tych sytuacji, wbrew twierdzeniom autora
kasacji, w niniejszej sprawie nie miała miejsca, w szczególności w postępowaniu
odwoławczym.
Biorąc powyższe rozważania pod uwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak na
wstępie.
5