sygn. II KO 74/13 30 października 2013 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 30 października 2013, sygn. II KO 74/13

Data orzeczenia 30 października 2013
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział II
Przewodniczący SSN Józef Dołhy
Sygn. akt II KO 74/13
POSTANOWIENIE
Dnia 30 października 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Józef Dołhy (przewodniczący)
SSN Jerzy Grubba
SSN Dariusz Świecki (sprawozdawca)
po rozpoznaniu w sprawie K. S. i in.,
oskarżonych z art. 254 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu,
w dniu 30 października 2013 r.,
wniosku Sądu Rejonowego w W.,
z dnia 7 października 2013 r.,
o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu,
na podstawie art. 37 k.p.k.
p o s t a n o w i ł:
wniosku nie uwzględnić.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 7 października 2013 r., Sąd Rejonowy w W. zwrócił
się do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy K. S. i innych (łącznie 20
oskarżonych) do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu. W uzasadnieniu
wniosku wskazano, że wobec spełnienia przesłanek do wyłączenia sędziów
orzekających w pionie karnym Sądu Rejonowego w W. 10 spraw dotyczących
tożsamego przedmiotowo zdarzenia z dnia 2 września 2008 roku pozostało bez
wyznaczonego sędziego referenta i w tej sytuacji w sprawach tych musieliby
orzekać sędziowie z pionu cywilnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
2
Wniosek Sądu Rejonowego o przekazanie przedmiotowej sprawy do
rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu w obecnym układzie procesowym nie
może zostać uwzględniony.
Zważyć bowiem należy, że instytucja z art. 37 k.p.k. stanowi istotne
odstępstwo od ogólnej zasady właściwości miejscowej sądu i jako zupełnie
wyjątkowa nie może być nadużywana, a także nie podlega wykładni rozszerzającej.
Sąd Rejonowy w W. przyczynę zagrożenia dobra wymiaru sprawiedliwości
upatruje w braku doświadczenia sędziów orzekających w pionie cywilnym w
„rozpoznawaniu spraw tego typu”. Rzecz jednak w tym, że tylko niektórzy sędziowie
tego Sądu orzekający w pionie karnym złożyli żądanie wyłączenia z przyczyn
wskazanych w art. 41 § 1 k.p.k. W związku z tym trzeba stwierdzić, że w sytuacji,
gdy podstawę wyłączenia sędziego stanowi art. 41 § 1 k.p.k. – z przyczyn
wskazanych w uzasadnieniu wniosku o przekazanie – to w takim układzie
procesowym każdy z 32 sędziów orzekających w pionie karnym Sądu Rejonowego
w W. powinien złożyć żądanie wyłączenie od udziału w tej sprawie, chyba że sędzia
podlega wyłączeniu z mocy prawa (art. 40 § 1 pkt 7 k.p.k.). Dopiero gdyby na
podstawie art. 42 § 4 k.p.k. od rozpoznania tej sprawy zostali wyłączeni sędziowie
orzekający w pionie karnym, to zachodziłaby konieczność jej rozpoznania przez
sędziów orzekających w innych wydziałach. Wtedy mogą stać się aktualne
argumenty przedstawione przez Sąd występujący z niniejszym wnioskiem co do
przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru
sprawiedliwości. Jednak obecny stan procesowy wyłączenia sędziów z pionu
karnego od orzekania w tej sprawie czyni przedwczesnym rozważenia na temat
zastosowania art. 37 k.p.k.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie..
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie.