sygn. II KO 66/13 30 października 2013 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 30 października 2013, sygn. II KO 66/13

Data orzeczenia 30 października 2013
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział II
Przewodniczący SSN Józef Dołhy
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt II KO 66/13
POSTANOWIENIE
Dnia 30 października 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Józef Dołhy (przewodniczący)
SSN Jerzy Grubba
SSN Dariusz Świecki (sprawozdawca)
po rozpoznaniu w sprawie A. G. i in.,
oskarżonych z art. 254 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu,
w dniu 30 października 2013 r.,
wniosku Sądu Rejonowego w W.,
z dnia 24 września 2013 r.,
o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu,
na podstawie art. 37 k.p.k.
p o s t a n o w i ł:
wniosku nie uwzględnić.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 24 września 2013 r., Sąd Rejonowy w W. zwrócił się
do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy A. G. i innych (łącznie 20 oskarżonych)
do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu. W uzasadnieniu wniosku
wskazano, że wobec spełnienia przesłanek do wyłączenia sędziów orzekających w
pionie karnym Sądu Rejonowego w W. 10 spraw dotyczących tożsamego
przedmiotowo zdarzenia z dnia 2 września 2008 roku pozostało bez wyznaczonego
sędziego referenta i w tej sytuacji w sprawach tych musieliby orzekać sędziowie z
pionu cywilnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
2
Wniosek Sądu Rejonowego o przekazanie przedmiotowej sprawy do
rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, z uwagi na dobro wymiaru
sprawiedliwości, w obecnym stanie procesowym, nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy poczynić uwagę natury ogólnej, że instytucja przekazania
sprawy innemu sądowi równorzędnemu stanowi istotne odstępstwo od ogólnej
zasady właściwości miejscowej sądu i jako instytucja zupełnie wyjątkowa nie może
być nadużywana, a także nie podlega wykładni rozszerzającej. W rozpoznawanej
sprawie, z uwagi na zaistniały układ procesowy, nie zostały spełnione warunki do
jej zastosowania.
Jak wynika z uzasadnienia wniosku, Sąd Rejonowy rzeczywistych przyczyn
zagrożenia dobra wymiaru sprawiedliwości, a tym samym obiektywnego orzekania
w tej sprawie, upatruje w braku doświadczenia sędziów orzekających w pionie
cywilnym tego Sądu w „rozpoznawaniu spraw tego typu”. Rzecz jednak w tym, że
tylko niektórzy sędziowie tego Sądu Rejonowego orzekający w pionie karnym
złożyli żądanie wyłączenia, o którym mowa w art. 41 § 1 k.p.k. Procedura
rozpoznania takich żądań została przeprowadzona w Wydziale V Sądu
Rejonowego w W. i zostały one uwzględnione na podstawie art. 42 § 4 k.p.k. (t.
XXXI, k. 6147). Jednak nie wszyscy sędziowie zostali w tym trybie wyłączeni od
rozpoznania tej sprawy, skoro – jak wynika z uzasadnienia wystąpienia o
przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu – w pionie karnym orzeka 32
sędziów. W wypadku więc pozostałych sędziów nie doszło do ich wyłączenia w tej
sprawie, co oznacza, że mogą przystąpić do jej rozpoznania.
W związku z tym trzeba stwierdzić, że w sytuacji, gdy podstawę wyłączenia
sędziego stanowi art. 41 § 1 k.p.k. – z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu
wniosku o przekazanie – to każdy z 32 sędziów orzekających w pionie karnym
Sądu Rejonowego w W. powinien złożyć żądanie wyłączenie od udziału w tej
sprawie, chyba że sędzia podlega wyłączeniu z mocy prawa (art. 40 § 1 pkt 7
k.p.k.). Dopiero gdyby na podstawie art. 42 § 4 k.p.k. od rozpoznania tej sprawy
zostali wyłączeni sędziowie orzekający w pionie karnym, to zachodziłaby
konieczność jej rozpoznania przez sędziów orzekających w innych wydziałach.
Wtedy mogą stać się aktualne argumenty przedstawione przez Sąd występujący z
niniejszym wnioskiem co do przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu z
3
uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości. Jednak obecny stan procesowy
wyłączenia sędziów z pionu karnego od orzekania w tej sprawie czyni
przedwczesnym rozważenia na temat zastosowania art. 37 k.p.k.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie.