sygn. III KK 225/13 5 listopada 2013 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 5 listopada 2013, sygn. III KK 225/13

Data orzeczenia 5 listopada 2013
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący SSN Michał Laskowski
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt III KK 225/13
POSTANOWIENIE
Dnia 5 listopada 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Michał Laskowski
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 5 listopada 2013 r.,
sprawy S. K.
skazanego z art. 278 § 1 k.k. i in.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Okręgowego w G.
z dnia 13 lutego 2013 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G.
z dnia 23 lipca 2012 r.,
p o s t a n o w i ł
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,
2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w G., wyrokiem z dnia 23 lipca 20012 r., uznał S. K. za
winnego tego, że w okresie od października 2010 r. do dnia 17 grudnia 2010 r. w G.,
działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, w wykonaniu z
góry powziętego zamiaru, z terenu należącego do PKP SA Oddział
2
Gospodarowania Nieruchomościami położonego w G., dokonał zaboru rzeczy
ruchomych w postaci elementów torów kolejowych o wartości co najmniej 4 000
złotych, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa,
to jest za winnego przestępstwa z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art.
64 § 1 k.k.
Tym samym wyrokiem S. K. uznany został za winnego tego, że w okresie od
30 marca 2011 r. do dnia 11 kwietnia 2011 r. w G., działając wspólnie i w
porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, w wykonaniu z góry powziętego
zamiaru, z terenu Stacji G. dokonał zaboru rzeczy ruchomych w postaci elementów
torów kolejowych o wartości co najmniej 1100 złotych na szkodę Polskich Linii
Kolejowych PLK w G., przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do
przestępstwa, to jest za winnego przestępstwa z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.
i w zw. z art. 64 § 1 k.k.
Za oba te przestępstwa, przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k. Sąd wymierzył S.
K. karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego. Zarzucił w niej
wyrokowi obrazę szeregu przepisów prawa procesowego, a w konsekwencji błędy
w ustaleniach faktycznych i wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie
S. K. od zarzucanych mu czynów, a ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku
i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy w G., wyrokiem z dnia 13 lutego 2013 r., utrzymał w mocy
zaskarżony wyrok, uznając apelację obrońcy oskarżonego za oczywiście
bezzasadną.
Kasację od tego wyroku wniósł obrońca skazanego. Zarzucił w niej
orzeczeniu rażące naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść
wyroku, wyrażające się w naruszeniu przepisów art. 410 k.p.k. w zw. z art. 167
k.p.k. i art. 168 k.p.k. oraz art. 452 § 2 k.p.k., polegające na zaakceptowaniu stanu,
w którym Sąd pierwszej instancji nie zaznajomił się ze wszystkimi dowodami oraz
na wadliwie przeprowadzonym uzupełniającym postępowaniu dowodowym.
Kasacja zawiera także zarzut naruszenia art. 434 § 1 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. i art.
5 § 1 i 2 k.p.k. poprzez dokonanie w treści uzasadnienia wyroku Sądu
odwoławczego dowolnych i niekorzystnych dla skazanego ustaleń.
3
Autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz wyroku Sądu
Rejonowego w G. i o przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego
rozpoznania.
W pisemnej odpowiedzi na kasację Prokurator Okręgowy w G. wniósł o jej
oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zarzuty kasacji są bezzasadne w stopniu, który pozwolił na rozpoznanie
kasacji na posiedzeniu w trybie z art. 535 § 3 k.p.k.
Zarzut pierwszy kasacji dotyczy zaakceptowania przez sąd odwoławczy
sytuacji, w której sąd pierwszej instancji nie zaznajomił się ze wszystkimi dowodami,
które powinny mu być znane z urzędu – m. in. akta III R […] /11. Chodziło także o
materiały zgromadzone w innych aktach postępowania opiekuńczo –
wychowawczego bądź poprawczego, które miało się toczyć w stosunku do B. O.,
co do jego uczestnictwa w zdarzeniach opisanych w akcie oskarżenia, których nie
ujawniono w trakcie przesłuchania B. O. Zauważyć należy, że w toku
postępowania odwoławczego, na rozprawie w dniu 13 lutego 2013 r. doszło do
uzupełnienia przewodu sądowego i przeprowadzenia dowodu z akt spraw
prowadzonych z udziałem B. O., w tym akt III R […] /11, ale także szeregu innych
spraw z jego udziałem. W tej sytuacji wręcz trudno zrozumieć twierdzenia autora
kasacji, zarzucającego uchybienia w tym właśnie zakresie. Brak podstaw do
uznania, że sąd odwoławczy winien kontynuować poszukiwania akt jakichkolwiek
postępowań, w toku których wypowiadał się B. O., w sytuacji w której doszło do
uzupełnienia przewodu sądowego, a z informacji uzyskanych w Sądzie Rejonowym
w G. – Wydział III Rodzinny i Nieletnich wynika, że innych takich postępowań nie
było (k. 677 akt). Na marginesie zauważyć wypada, że ujawnione dowody z akt nie
dostarczyły sądowi materiału, który miałby wpływ na treść orzeczenia sądu
odwoławczego.
Wprawdzie zakaz reformationis in peius, na który powołano się w drugim
zarzucie kasacji rzeczywiście interpretowany powinien być szeroko i obejmować
nim należy także ustalenia faktyczne, nawet zawarte tylko w uzasadnieniu wyroku
sądu odwoławczego, to w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia tego
zakazu. Wskazane w uzasadnieniu kasacji fragmenty uzasadnienia (s. 8) nie
4
stanowią nowych, dowolnych i pogarszających sytuację skazanego ustaleń, a
odwołują się do ustaleń poczynionych przez sąd pierwszej instancji i to na
podstawie wyjaśnień współoskarżonych w sprawie P. R. i P. D. (zob. s. 11
uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego w G.). W tym stanie rzeczy nie doszło do
naruszenia przepisów wskazanych w drugim zarzucie kasacji.
W tym stanie rzeczy, biorąc ponadto pod uwagę, że postępowanie kasacyjne
nie jest takim samym postępowaniem jak postępowanie odwoławcze i nie służy
ponownej ocenie ujawnionych dowodów i weryfikacji poczynionych ustaleń
faktycznych, Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną.