Postanowienie SN z 27 listopada 2013, sygn. V KK 293/13
Data orzeczenia
27 listopada 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Edward Matwijów
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 27 listopada 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Edward Matwijów
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 27 listopada 2013 r.
sprawy S. G.
skazanego z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k.,
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 15 lutego 2013 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w M. z dnia 25 września 2012 r.,
p o s t a n o w i ł:
działając na podstawie art. 535 § 3 k.p.k. w zw. z art. 624 § 1 w
zw. z art. 518 k.p.k.
1.oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,
2.zwolnić skazanego S. G. w całości od ponoszenia kosztów
sądowych postępowania kasacyjnego,
3.zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. K. –
Kancelaria Adwokacka,– kwotę 442,80 (czterysta czterdzieści
dwa 80/100) złotych, w tym 23% podatku VAT za sporządzenie i
wniesienie kasacji.
UZASADNIENIE
S. G. został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w M. z dnia 25 września
2012 r. za popełnienie przestępstwa z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k., na
karę roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności z jednoczesnym orzeczeniem od
oskarżonego obowiązku naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz J. R. kwoty
105 złotych.
2
W apelacjach wniesionych od tego wyroku oskarżony i jego obrońca zarzucili:
- naruszenie przepisu art. 5 § 2 k.p.k. poprzez interpretowanie nie dających się
usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, a w szczególności przypisanie
mu sprawstwa zarzucanego mu czynu, pomimo, iż w aktach sprawy brak było
bezpośrednich dowodów;
- mający wpływ na treść orzeczenia błąd w ustaleniach faktycznych polegający
na bezpodstawnym przyjęciu, iż oskarżony działając wspólnie i w porozumieniu
z S. Z., włamali się do mieszkania przy ulicy W. 4/5 w ten sposób, że użyli
oryginalnego klucza, a następnie zabrali w celu przywłaszczenia przedmioty
wskazane w zarzucie.
Po rozpoznanej apelacji Sąd Okręgowy w S. wyrokiem z dnia 15 lutego 2013
r., utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając wniesione apelacje za oczywiście
bezzasadne.
Od prawomocnego, kończącego postępowanie wyroku Sądu Okręgowego w
S. kasację wniósł obrońca skazanego S. G. W kasacji tej sformułowano zarzut:
1. rażącej obrazy przepisów prawa procesowego mający wpływ na treść
orzeczenia, w szczególności poprzez:
a) oddalenie wniosków dowodowych złożonych na piśmie przez oskarżonego S.
G., dotyczących dodatkowego przesłuchania świadków,
b) dowolną ocenę dowodów z zeznań świadków zeznających na niekorzyść
oskarżonego oraz z wyjaśnień współoskarżonego Ł. S.,
c) art. 5 § 2 k.p.k. poprzez zinterpretowanie nie dających się usunąć
wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, wskutek czego przypisane zostało
mu sprawstwo zarzucanego czynu,
2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający
wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, iż oskarżony wraz ze
współoskarżonym włamali się do mieszkania przy ul. W. 46/5 w ten sposób,
że przy użyciu oryginalnego klucza otworzyli drzwi wejściowe do tego
mieszkania.
W oparciu o powyższe zarzuty obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego
wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
3
Kasacja jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym, przemawiającym za jej
oddaleniem w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Konfrontując podniesione w kasacji zarzuty z zebranym materiałem
dowodowym sprawy, który został poddany wnikliwej kontroli zgodnie z zasadami
wiedzy i doświadczenia życiowego przez Sąd odwoławczy, stwierdzić należy, że
wskazane w kasacji przepisy nie zostały naruszone.
W związku z odwołaniem się do zarzutu naruszenia art. 5 § 2 k.p.k.,
podkreślić należy, że dla oceny czy nie został naruszony zakaz in dubio pro reo nie
są miarodajne wątpliwości zgłaszane przez stronę, ale jedynie to czy orzekające w
sprawie sądy rzeczywiście powzięły wątpliwość co treści ustaleń faktycznych lub
wykładni prawa i wobec braku możliwości ich usunięcia rozstrzygały je na
niekorzyść oskarżonego, względnie to czy w świetle realiów konkretnej sprawy
wątpliwości takie powinny były powziąć.
Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie zaistniała, bowiem wszelkie
wątpliwości co do wiarygodności konkretnego dowodu lub grupy dowodów Sądy
rozstrzygały w granicach sędziowskiej swobody ocen.
W ocenie Sądu Najwyższego uważna lektura pozostałych zarzutów kasacji,
które były już przedmiotem rozpoznania przez sąd odwoławczy prowadzi do
wniosku, że autor tego nadzwyczajnego środka odwoławczego podejmuje próbę
ponownej weryfikacji orzeczenia Sądu II instancji, wskazując na rzekome
zaniechania, błędy oraz wadliwe ustalenia faktyczne tego Sądu. A przecież rolą
sądu kasacyjnego nie jest ponowne dublujące kontrolę apelacyjną rozpoznanie
zarzutów.
Oddalając wnioski dowodowe skazanego w przedmiocie uzupełniającego
przesłuchania świadków, Sąd Okręgowy w S. uzasadnił swoje stanowisko w tym
zakresie i brak jest podstaw do ich skutecznego kwestionowania na płaszczyźnie
rażącego naruszenia przepisów procedury karnej.
Podniesiony w kasacji zarzut obrazy art. 170 k.p.k., w sposób jednoznaczny
zmierza do podważenia ustaleń faktycznych, czego w kasacji nie wolno czynić.
Reasumując powyższe, należało dojść do wniosku, że kasacja obrońcy
skazanego, jako oczywiście bezzasadna, podlegała oddaleniu w trybie art. 535 § 3
k.p.k.
4