Postanowienie SN z 27 listopada 2013, sygn. V KK 291/13
Data orzeczenia
27 listopada 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Edward Matwijów
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (9)
POSTANOWIENIE
Dnia 27 listopada 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Edward Matwijów
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 27 listopada 2013 r.
sprawy M. S.
skazanego z art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 15 maja 2013 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 7.02.2013 r., sygn. akt
II K …/12
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,
2. zwolnić skazanego M. S. w całości od ponoszenia kosztów
sądowych postępowania kasacyjnego,
3. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. D. K. –
Kancelaria Adwokacka – kwotę 442,80 (czterysta czterdzieści
dwa 80/100) złotych, w tym 23% podatku VAT za sporządzenie i
wniesienie kasacji.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w G., wyrokiem z dnia 7 lutego 2013 r., uznał oskarżonego M.
S., w ramach zarzucanego mu czynu, za winnego tego, że:
„ 1. w dniu 12.08.2012 r. w ruchu lądowym z miejscowości R. do miejscowości Ł.
kierował samochodem marki Opel Vectra będąc w stanie nietrzeźwości, tj. 1,33
mg/l alkoholu etylowego w wydychanym powietrzu, tj. przestępstwa z art. 178 a § 1
2
kk i za to na podstawie art. 178 a § 1 kk wymierzył mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy
pozbawienia wolności;
2. w dniu 12.08.2012 r. w Ł. na drodze nr […], umyślnie naruszył zasady
bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w ten sposób, że kierując samochodem marki
Opel Vectra w stanie nietrzeźwości (1,33 mg/l alkoholu etylowego w wydychanym
powietrzu) utracił panowanie nad kierowanym pojazdem na łuku drogi uderzając w
prawy krawężnik, a następnie zjechał na lewą stronę drogi, staranował płot posesji
nr 42 w Ł. i spowodował wypadek w ten sposób, że potrącił cztery osoby na tej
posesji, w wyniku czego na skutek odniesionych obrażeń wielonarządowych śmierć
ponieśli P. S. i S. B., a obrażeń ciała w postaci wielomiejscowego złamania kości
czaszki po stronie lewej, stłuczenia mózgu, złamania trzonu mostka, stłuczenia płuc,
odmy opłucnowej stanowiące ciężki uszczerbek na zdrowiu pod postacią ciężkiej
choroby realnie zagrażającej życiu doznała M. O., a K. C. doznała obrażeń w
postaci wstrząśnienia mózgu lekkiego stopnia, ran tłuczonych głowy, złamania
tylnych odcinków żeber IX i X po stronie lewej, złamania żebra VIII w części
bocznej po stronie lewej, stłuczenia lewego płuca, podtorebkowego pęknięcia
śledziony z krwiakiem podtorebkowym, stłuczenia nerki prawej, krwawienia do jamy
otrzewnej, które naruszyły prawidłowe czynności narządów ciała na czas
przekraczający siedem dni, tj. przestępstwa z art. 177 § 1 i 2 kk w zw. z art. 11 § 2
kk w zw. z art. 178 § 1 kk i za to na podstawie art. 177 § 2 kk w zw. z art. 11 § 3 kk
w zw. z art. 178 § 1 kk wymierzył karę 8 (ośmiu) lat pozbawienia wolności”.
W miejsce orzeczonych jednostkowych kar pozbawienia wolności, na
podstawie art. 85 i 86 § 1 k.k., wymierzył oskarżonemu karę łączną 8 lat
pozbawienia wolności z jednoczesnym zaliczeniem mu na poczet orzeczonej kary
okresu rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 12 stycznia 2012 r.
Na podstawie art. 42 § 2 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k., orzekł wobec
oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów
mechanicznych za czyn z pkt. 1 podpunkt 1 na okres 5 lat, natomiast za czyn z pkt.
1 podpunkt 2 na zawsze – łącznie za oba czyny na podstawie art. 90 § 2 k.k. w zw.
z art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k., orzekł zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów na
zawsze.
3
Na podstawie art. 50 k.k., Sąd orzekł podanie wyroku do publicznej
wiadomości w formie jednorazowego ogłoszenia w tygodniu „P”.
W apelacji wniesionej od tego wyroku obrońca oskarżonego zarzucił:
1. obrazę prawa materialnego, tj. przepisów art. 177 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 11 §
2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k.,
2. rażącą niewspółmierność kary polegającą na orzeczeniu wobec oskarżonego
za przestępstwo z art. 177 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1
k.k. kary 8 lat pozbawienia wolności.
W oparciu o podnoszone zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego
wyroku i przyjęcie, że oskarżony zachowaniem swoim naruszył dyspozycje
przepisów art. 155 k.k. w zw. z art. 156 § 2 k.k. w zw. z art. 157 § 3 k.k. i w zw. z art.
11 § 2 k.k. i wymierzenie łagodniejszej kary, ewentualnie wymierzenie łagodniejszej
kary za przypisane mu przestępstwo, bądź też uchylenie wyroku w zaskarżonej
części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy, wyrokiem z dnia 15 maja 2013 r., utrzymał w mocy
zaskarżony wyrok, uznając apelację obrońcy za oczywiście bezzasadną.
Kasację od tego wyroku wniósł obrońca skazanego, zarzucając rażące
naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. przepisów art. 177 § 1 i 2 k.k. w zw.
z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k., polegającą na wadliwej wykładni znamion
czynu zabronionego opisanego w w/w przepisach (punkt 1.2 wyroku Sądu
pierwszej instancji), a w konsekwencji wadliwym ich zastosowaniu poprzez
przyjęcie, że oskarżony wypełnił znamiona wymienionych wyżej przepisów w
sytuacji, gdy z uwagi na miejsce, w którym doszło do zapoczątkowania, na szkodę
pokrzywdzonych, następstw wskazanych w przepisie art. 177 § 1 i 2 k.k., na
obszarze poza ruchem lądowym i braku realizacji znamienia spowodowania
wypadku – czyn ten nie wypełnił znamion w/w przepisów i należało go
zakwalifikować z przepisów art. 155 k.k. w zw. z art. 156 § 3 k.k. w zw. z art. 157 §
3 k.k. i w zw. z art. 11 § 2 k.k.
Na podstawie tak sformułowanego zarzutu skarżący wniósł o uchylenie w
całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania
Sądowi Okręgowemu w P.
4
Prokurator w odpowiedzi na kasacje wniósł o jej oddalenie jako oczywiście
bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym, przemawiającym za jej
oddaleniem w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Uważna lektura materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że
podnoszony przez obrońcę oskarżonego zarzut obrazy prawa materialnego, który
wcześniej podnosił skarżący w apelacji, jest chybiony.
Sąd Odwoławczy aprobując ocenę prawną czynu przypisanego
oskarżonemu przez Sąd I instancji, jako przestępstwo z art. 177 § 2 k.k. i art. 178a
§ 1 k.k., prawidłowo przyjął, że oskarżony spowodował wypadek komunikacyjny
wskutek naruszenia reguł ostrożności obowiązujących w ruchu lądowym.
Naruszenie przez oskarżonego tych reguł ostrożności pozostawało w ścisłym
związku przyczynowym ze skutkami w postaci spowodowania śmierci dwóch osób i
obrażeń ciała u dwóch innych pokrzywdzonych.
Oskarżony M. S. poruszał się drogą […] w Ł. Nie panując nad kierownicą
wskutek silnego upojenia alkoholowego wjechał swoim samochodem w osoby
znajdujące się na posesji. Okoliczność, że do tragicznego skutku jazdy
oskarżonego doszło na podwórku, na którym nie toczy się ruch lądowy nie
podważa w niczym prawidłowej oceny prawnej jego zachowania jako przestępstwa
z art. 177 § 2 k.k. i art. 178 a § 1 k.k.
Obrońca oskarżonego, stawiając zarzut obrazy prawa materialnego przez
wadliwą wykładnię znamion przestępstwa wypadku drogowego, kwestionuje de
facto ustalenia faktyczne, które nie mogą stanowić podstawy kasacji.
Obraza prawa materialnego ma miejsce wówczas, gdy stan faktyczny został
ustalony w orzeczeniu prawidłowo, lecz nie zastosowano do niego właściwego
przepisu.
Postępowanie kasacyjne nie jest postępowaniem ponawiającym kontrolę
odwoławczą. Zarzut obrazy prawa materialnego był już podnoszony w apelacji.
Stawiając ponownie ten sam zarzut, autor kasacji kwestionuje ustalenia faktyczne,
które określił „naruszeniem prawa materialnego” i w ten sposób stara obejść
ustawowe regulacje podstaw kasacji.
5
O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie
art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k., albowiem ze względu na sytuację
majątkową skazanego oraz odbywanie przezeń kary pozbawienia wolności należy
przyjąć, że M. S. nie jest w stanie ich uiścić.