sygn. IV KK 249/13 27 listopada 2013 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 27 listopada 2013, sygn. IV KK 249/13

Data orzeczenia 27 listopada 2013
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział IV
Przewodniczący SSN Jerzy Grubba
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt IV KK 249/13
POSTANOWIENIE
Dnia 27 listopada 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jerzy Grubba
na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 27 listopada 2013r.
sprawy P. J.
skazanego z art.279§1 k.k. w zw. z art. 64§2 k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 18 grudnia 2012 r., utrzymującego w
mocy wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 23 lipca 2012 r., postanowił
,
1. oddalić kasację, uznając ją za oczywiście bezzasadną,
2. zwolnić skazanego od ponoszenia kosztów sądowych
postępowania kasacyjnego, obciążając nimi Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna i to w stopniu
oczywistym.
Skarżący tylko pozornie podnosi w niej zarzuty związane z naruszeniem
prawa procesowego, którego miałby dopuścić się Sąd Odwoławczy, gdy w istocie
skierowana jest ona przeciwko ustaleniom faktycznym dokonanym przez Sąd I
instancji. Kasacja została zatem wywiedziona wbrew treści art. 519 k.p.k., który
zezwala na wnoszenie tego nadzwyczajnego środka odwoławczego jedynie od
wyroków sądów odwoławczych oraz art. 523§1 k.p.k. i który nie dopuszcza
skarżenia w tym postępowaniu ustaleń faktycznych.
2
Przypomnieć też należy, że Sąd Najwyższy w postępowaniu kasacyjnym nie
jest „sądem III-instancji”.
Skarżący w kasacji stawia zarzut naruszenia art. 433§2 k.p.k. w zw. z art.
457§3 k.p.k., a więc zarzut wadliwego rozpoznania zarzutów postawionych w
apelacji oraz nieprawidłowego sporządzenia uzasadnienia wyroku przez Sąd
Odwoławczy. Zarzut ten jest bezzasadny. Skarżący, co prawda, wskazuje w swej
kasacji konkretne kwestie, które nie znalazły wyjaśnienia w treści sporządzonego
przez Sąd Okręgowy uzasadnienia, zwrócić jednak należy uwagę na to, że ani
kwestia oddalenia wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu
mechanoskopii ani wniosku o dopuszczanie dowodu z eksperymentu procesowego,
nie była przedmiotem zarzutu apelacyjnego – obrona kwestionowała w tym środku
jedynie prawidłowość dokonania ustaleń faktycznych oraz podniosła zarzut
naruszenia art. 4, 5§2, 7 i 424§1 pkt1 k.p.k. W tej sytuacji, Sąd Okręgowy, który
rozpoznawał apelację w granicach podniesionych zarzutów (art. 433§1 k.p.k.) nie
miał obowiązku ustosunkowywania się do tych dwóch wskazanych zagadnień.
Kolejny zarzut wskazujący na naruszenie prawa materialnego – art. 279§1
k.k., w istocie jest wyłącznie zarzutem kwestionującym prawidłowość dokonania
przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych, co jak wskazano na wstępie jest
niedopuszczalne w postępowaniu kasacyjnym. Sąd Odwoławczy wszak w sposób
jednoznaczny wskazał, że akceptuje przypisanie skazanemu sprawstwa kradzieży
z włamaniem, nie można więc być mowy o naruszeniu art. 279§1 k.k. poprzez
wadliwe przyjęcie wartości skradzionego mienia, które miałoby stanowić znamię
wykroczenia.
Tak samo ocenić należy zarzut opisany w pkt I-5. Zarzut naruszenia art.
413§2 pkt.1 k.p.k. nie został postawiony w apelacji. Nie może zatem być mowy o
naruszeniu przez Sąd Odwoławczy art. 433§2 k.p.k., czy art. 457§3 k.p.k. Jest to
kolejny zarzut, który pod pozorem wskazania naruszenia prawa procesowego
usiłuje doprowadzić do rozpoznania w postępowaniu kasacyjnym zarzutu błędu w
ustaleniach faktycznych. Nie można bowiem przyjąć, że opis przypisanego
skazanemu czynu nie odpowiada ustaleniom faktycznym dokonanym przez ten
Sąd.
3
Również ostatni z zarzutów kasacyjnych stanowi próbę zakwestionowania
ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie. Nie można zasadnie twierdzić w
niniejszej sprawie, że postawiony w apelacji zarzut o takim charakterze nie został
przez Sąd Odwoławczy rozpoznany. To, że Sąd ten nie podzielił zapatrywań
obrony w tym względzie nie stanowi naruszenia prawa procesowego. Sąd ten w
sposób jednoznaczny wskazał, że zeznania pokrzywdzonego i świadka A. B. oraz
częściowo wyjaśnienia skazanego stanowią dostateczny materiał dowodowy
pozwalający na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie i stanowisko
swoje w tym względzie poprawnie uzasadnił. Obrona zatem, w kasacji, nie
wskazuje na rażące naruszenie prawa, którego miałby dopuścić się sąd
odwoławczy, lecz na odmienną ocenę dowodów zebranych w sprawie dokonaną
przez sądy obu instancji, a to, w świetle obowiązujących przepisów, nie może stać
się przedmiotem skutecznego zarzutu kasacyjnego.
W tej sytuacji brak jest podstaw do uwzględnienia podniesionych przez
skarżącego zarzutów.
Powyższe skutkowało uznaniem skargi kasacyjnej za bezzasadną w stopniu
oczywistym.
Skazanego, uwzględniając jego sytuację materialną, zwolniono od
ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.