Postanowienie SN z 28 listopada 2013, sygn. IV KK 375/13
Data orzeczenia
28 listopada 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Rafał Malarski
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (5)
POSTANOWIENIE
Dnia 28 listopada 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Rafał Malarski
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 28 listopada 2013 r.,
sprawy G. R.
skazanego z art. 157 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Okręgowego w K.
z dnia 14 maja 2013 r., sygn. akt IV Ka 146/13
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K.
z dnia 21 listopada 2012 r.,
p o s t a n o w i ł
1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2) zwolnić skazanego od kosztów sądowych za postępowanie
kasacyjne.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w K., wyrokiem z dnia 21 listopada 2012 r., skazał G. R. za
przestępstwo z art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę roku i 6 miesięcy
pozbawienia wolności, a także zasądził od niego na rzecz pokrzywdzonego
nawiązkę w kwocie 2 500 zł. Sąd Okręgowy w K., po rozpoznaniu w dniu 14 maja
2013 r. apelacji obrońcy skazanego, utrzymał w mocy wyrok Sądu pierwszej
instancji, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.
2
Kasację od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego złożył obrońca
skazanego, podnosząc w niej zarzut naruszenia prawa materialnego, to jest art. 25
k.k. przez niezastosowanie w sprawie względem skazanego kontratypu obrony
koniecznej.
W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej w K.
wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym. Na akceptację przy
tym zasługuje stanowisko prokuratora, zawarte w pisemnej odpowiedzi na tę
skargę.
Zgodnie z art. 536 k.p.k. Sąd Najwyższy rozpoznaje kasację w granicach
zaskarżenia i podniesionych zarzutów, a w zakresie szerszym – tylko w wypadkach
określonych w art. 435 k.p.k., art. 439 k.p.k. i art. 455 k.p.k., które w niniejszej
sprawie nie wystąpiły.
W toku postępowania odwoławczego Sąd ad quem nie zmieniał dokonanych
w sprawie ustaleń faktycznych i nie przeprowadzał w związku z tym procesu
subsumpcji normy prawnej do ustalonego stanu faktycznego, co miało miejsce
przed Sądem pierwszej instancji. Sąd odwoławczy dokonał jedynie kontroli tego
procesu. Zarzut naruszenia art. 25 k.k. w istocie skierowany więc został przeciwko
rozstrzygnięciu Sądu pierwszej instancji, co stoi w oczywistej sprzeczności z art.
519 k.p.k.
Również w aspekcie merytorycznym zarzut kasacyjny okazał się chybiony.
W sprawie nie można przyjąć, że skazany działał w ramach obrony koniecznej.
Działania pokrzywdzonego nie sposób było w ogóle rozpatrywać przez ten pryzmat,
a co najwyżej w kategoriach jego przyczynienia się do przedmiotowego
przestępstwa. Nawet w treści samego zarzutu autor kasacji pisze o
„sprowokowaniu” zachowania skazanego przez pokrzywdzonego. Zachowanie
pokrzywdzonego, które przybrało jedynie charakter werbalny, w realiach niniejszej
sprawy nie mogło być zatem postrzegane jako atak na osobę G. R., który mógłby
zostać powstrzymany przez zadanie pokrzywdzonemu przez skazanego silnego
ciosu. W konsekwencji uznanie takiego działania za kontratyp obrony koniecznej
nie wchodziło w rachubę, w związku z tym o naruszeniu art. 25 k.k. w sprawie nie
3
mogło być mowy. Na uwagę zasługuje także fakt, że okoliczności dotyczące obrony
koniecznej w ogóle nie były podnoszone w toku procesu na żadnym jego etapie.
W treści uzasadnienia skargi autor kasacji przedstawia argumentację, która
nie mogła być przedmiotem rozpoznania w sprawie, albowiem dotyczyła w
zasadzie przypisanego skazanemu zamiaru, a więc w istocie związana była z
kwestionowaniem ustaleń faktycznych, wbrew wymogom zawartym w treści art. 523
§ 1 k.p.k.
Szczegółowe odnoszenie się do pisma procesowego skazanego, mając na
względzie to, że argumenty tam wskazane nie były podnoszone w treści kasacji,
stanowiłoby wyjście poza granice jej rozpoznania z art. 536 k.p.k. Postępowanie
przed Sądem Najwyższym objęte jest bowiem, zgodnie z art. 526 § 2 k.p.k.,
przymusem adwokackim, czego konsekwencją jest możliwość rozpoznania w tym
postępowaniu zarzutów podnoszonych jedynie w treści kasacji, oczywiście z
wyjątkami z art. 536 k.p.k., które jednak nie miały w sprawie miejsca. Abstrahując
od tego, zasygnalizować jedynie należy, że okoliczności podnoszone przez
skazanego były przedmiotem kompleksowego rozpoznania w postępowaniu
odwoławczym.
Mając to na uwadze, Sąd Najwyższy potraktował przedmiotową kasację jako
bezzasadną w stopniu oczywistym, skutkującym jej oddalenie w trybie art. 535 § 3
k.p.k.
Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k., skazanego zwolniono od kosztów
postępowania kasacyjnego.