Postanowienie SN z 11 grudnia 2013, sygn. IV KK 410/13
Data orzeczenia
11 grudnia 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Rafał Malarski
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (10)
POSTANOWIENIE
Dnia 11 grudnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Rafał Malarski
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 11 grudnia 2013 r.,
sprawy J. B. i A. W.
skazanych z art. 286 § 1 kk i in.,
z powodu kasacji wniesionych przez obrońców
od wyroku Sądu Okręgowego w B.
z dnia 20 maja 2013 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w C.
z dnia 29 października 2012 r.,
p o s t a n o w i ł
1) oddalić kasacje jako oczywiście bezzasadne;
2) zwolnić skazanego J. B. od kosztów sądowych za postępowanie
kasacyjne w części go dotyczącej;
3) zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. R. B. – Kancelaria
Adwokacka kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa i 80/100),
zawierającą 23 % VAT, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy
prawnej udzielonej z urzędu skazanemu J. B. – sporządzenie i
wniesienie kasacji;
4) obciążyć skazanego A. W. kosztami sądowymi za postępowanie
kasacyjne w części go dotyczącej.
UZASADNIENIE
Na podstawie art. 518 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. w zw. z art. 423 § 1a
k.p.k. zakres niniejszego uzasadnienia ograniczono do części wyroku odnoszącej
się do skazanego J. B.
2
Wyrokiem Sądu Rejonowego w C. z dnia 29 października 2012 r. J. B.
został skazany za przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art.
64 § 1 k.k. oraz z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę łączną 2 lat
pozbawienia wolności oraz karę 100 stawek dziennych grzywny, przy ustaleniu
wysokości jednej stawki na 10 zł. Sąd Okręgowy w B., wyrokiem z dnia 20 maja
2013 r., po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2013 r. apelacji obrońcy skazanego,
utrzymał w mocy wyrok Sądu pierwszej instancji, uznając ten środek odwoławczy
za oczywiście bezzasadny.
Kasację od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego złożył obrońca
skazanego, podnosząc w niej zarzuty naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457
§ 3 k.p.k. oraz art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k.
W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej w B.
wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym. Podzielić przy tym
należy w pełni stanowisko prokuratora zawarte w odpowiedzi na kasację.
Na wstępie zauważyć należy, że zarzuty kasacji, poza odpowiednim ich
przeredagowaniem w celu dostosowania do wymogów kasacyjnych, stanowią w
zasadzie powielenie zarzutów apelacyjnych i w istocie skierowane zostały
przeciwko rozstrzygnięciu Sądu pierwszej instancji, co stoi w oczywistej
sprzeczności z art. 519 k.p.k. Poza tym autor skargi w przeważającej mierze, pod
pozorem naruszenia prawa procesowego, kwestionuje de facto ustalenia faktyczne
w sprawie, dążąc tym samym do obejścia zakazu podnoszenia w postępowaniu
kasacyjnym zarzutów błędu w ustaleniach faktycznych, zawartym w treści art. 523 §
1 k.p.k.
W sprawie nie sposób jest podzielić twierdzenia skarżącego, że Sąd
odwoławczy rozpoznając sprawę dopuścił się naruszenia art. 433 § 2 k.p.k., a
uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie sprostało wymogom z art. 457 § 3 k.p.k.
Sąd ad quem dokonał kompleksowej i przy tym prawidłowej kontroli instancyjnej
orzeczenia Sądu a quo. Poza tym zwrócić należy uwagę na niezmiernie
szczegółowe i wnikliwe uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji. Mając to na
uwadze, nie tracąc z pola widzenia również treści zarzutów apelacyjnych,
3
uzasadnienie zaskarżonego wyroku z całą pewnością spełniło wymagania z art.
457 § 3 k.p.k., odnosząc się do stawianych zarzutów w sposób wystarczająco
szczegółowy.
Co do zarzutu naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. wskazać
należy, że nie ma żadnych podstaw do uznania, aby do obrazy tych przepisów
doszło. Podzielić w pełni przy tym należy ocenę dowodów dokonaną przez Sąd a
quo, zaaprobowaną w pełni przez Sąd ad quem. Argumentacja skarżącego w tym
zakresie okazała się chybiona i w żaden sposób nie mogła doprowadzić do
zakwestionowania w pełni prawidłowej oceny dowodów dokonanej w sprawie.
Mając to na względzie, nie było podstaw do doszukiwania się naruszenia zasady
swobodnej oceny dowodów, a kontrolę Sadu ad quem w tym zakresie należało
uznać za w pełni prawidłową.
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy potraktował przedmiotową kasację jako
bezzasadną w stopniu oczywistym, skutkującym jej oddalenie w trybie art. 535 § 3
k.p.k.
Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k., skazanego zwolniono od kosztów
postępowania kasacyjnego.
Na rzecz obrońcy skazanego z urzędu, adw. R. B., zasądzono kwotę 442,80
zł powiększoną o podatek VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i
wniesienie przedmiotowej kasacji zgodnie z obowiązującymi stawkami.
Z uwagi na treść art. 524 § 1 k.p.k. oraz art. 526 § 2 k.p.k., okoliczności
podnoszone przez skazanego we wniosku o sporządzenie uzasadnienia
niniejszego postanowienia (k. 39 akt SN), pozostawały poza granicami rozpoznania
w postępowaniu kasacyjnym. Niemniej jednak na marginesie podnieść należy, że
również i argumenty podnoszone przez skazanego w tym piśmie procesowym były
kompletnie chybione.
Na podstawie art. 518 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. w zw. z art. 423 § 1a k.p.k.
zakres niniejszego uzasadnienia ograniczono do części wyroku odnoszącej się do
skazanego J. B.
Wyrokiem Sądu Rejonowego w C. z dnia 29 października 2012 r. J. B.
został skazany za przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art.
4
64 § 1 k.k. oraz z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę łączną 2 lat
pozbawienia wolności oraz karę 100 stawek dziennych grzywny, przy ustaleniu
wysokości jednej stawki na 10 zł. Sąd Okręgowy, wyrokiem z dnia 20 maja 2013 r.,
po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2013 r. apelacji obrońcy skazanego, utrzymał w
mocy wyrok Sądu pierwszej instancji, uznając ten środek odwoławczy za
oczywiście bezzasadny.
Kasację od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego złożył obrońca
skazanego, podnosząc w niej zarzuty naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457
§ 3 k.p.k. oraz art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k.
W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej wniósł
o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym. Podzielić przy tym
należy w pełni stanowisko prokuratora zawarte w odpowiedzi na kasację.
Na wstępie zauważyć należy, że zarzuty kasacji, poza odpowiednim ich
przeredagowaniem w celu dostosowania do wymogów kasacyjnych, stanowią w
zasadzie powielenie zarzutów apelacyjnych i w istocie skierowane zostały
przeciwko rozstrzygnięciu Sądu pierwszej instancji, co stoi w oczywistej
sprzeczności z art. 519 k.p.k. Poza tym autor skargi w przeważającej mierze, pod
pozorem naruszenia prawa procesowego, kwestionuje de facto ustalenia faktyczne
w sprawie, dążąc tym samym do obejścia zakazu podnoszenia w postępowaniu
kasacyjnym zarzutów błędu w ustaleniach faktycznych, zawartym w treści art. 523 §
1 k.p.k.
W sprawie nie sposób jest podzielić twierdzenia skarżącego, że Sąd
odwoławczy rozpoznając sprawę dopuścił się naruszenia art. 433 § 2 k.p.k., a
uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie sprostało wymogom z art. 457 § 3 k.p.k.
Sąd ad quem dokonał kompleksowej i przy tym prawidłowej kontroli instancyjnej
orzeczenia Sądu a quo. Poza tym zwrócić należy uwagę na niezmiernie
szczegółowe i wnikliwe uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji. Mając to na
uwadze, nie tracąc z pola widzenia również treści zarzutów apelacyjnych,
uzasadnienie zaskarżonego wyroku z całą pewnością spełniło wymagania z art.
5
457 § 3 k.p.k., odnosząc się do stawianych zarzutów w sposób wystarczająco
szczegółowy.
Co do zarzutu naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. wskazać
należy, że nie ma żadnych podstaw do uznania, aby do obrazy tych przepisów
doszło. Podzielić w pełni przy tym należy ocenę dowodów dokonaną przez Sąd a
quo, zaaprobowaną w pełni przez Sąd ad quem. Argumentacja skarżącego w tym
zakresie okazała się chybiona i w żaden sposób nie mogła doprowadzić do
zakwestionowania w pełni prawidłowej oceny dowodów dokonanej w sprawie.
Mając to na względzie, nie było podstaw do doszukiwania się naruszenia zasady
swobodnej oceny dowodów, a kontrolę Sadu ad quem w tym zakresie należało
uznać za w pełni prawidłową.
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy potraktował przedmiotową kasację jako
bezzasadną w stopniu oczywistym, skutkującym jej oddalenie w trybie art. 535 § 3
k.p.k.
Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k., skazanego zwolniono od kosztów
postępowania kasacyjnego.
Na rzecz obrońcy skazanego z urzędu, adw. R. B., zasądzono kwotę 442,80
zł powiększoną o podatek VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i
wniesienie przedmiotowej kasacji zgodnie z obowiązującymi stawkami.
Z uwagi na treść art. 524 § 1 k.p.k. oraz art. 526 § 2 k.p.k., okoliczności
podnoszone przez skazanego we wniosku o sporządzenie uzasadnienia
niniejszego postanowienia (k. 39 akt SN), pozostawały poza granicami rozpoznania
w postępowaniu kasacyjnym. Niemniej jednak na marginesie podnieść należy, że
również i argumenty podnoszone przez skazanego w tym piśmie procesowym były
kompletnie chybione.