sygn. II KZ 44/13 12 grudnia 2013 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 12 grudnia 2013, sygn. II KZ 44/13

Data orzeczenia 12 grudnia 2013
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział II
Przewodniczący SSN Krzysztof Cesarz
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt II KZ 44/13
POSTANOWIENIE
Dnia 12 grudnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Krzysztof Cesarz
w sprawie W. R.
skazanego z art. 285 § 1 k.k. i 276 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 12 grudnia 2013 r.,
zażalenia skazanego na zarządzenie upoważnionego sędziego II Wydziału
Karnego Sądu Apelacyjnego
z dnia 18 października 2013 r.,
o odmowie przyjęcia wniosku skazanego o wznowienie postępowania,
na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
p o s t a n o w i ł
utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
W zażaleniu skarżący nie kwestionował powodów odmowy przyjęcia wniosku
o wznowienie postępowania, a jedynie podnosił, że Sąd Rejonowy skazał go „za
zbrodnię z art. 294 k.k.”
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie jest oczywiście bezzasadne. W postępowaniu wznowieniowym
obowiązuje tzw. przymus adwokacki, co oznacza, że wniosek nie pochodzący od
prokuratora, musi być sporządzony i podpisany przez adwokata (art. 545 § 2
k.p.k.). Skazany tego wymogu w zakreślonym terminie ani dotychczas nie wypełnił.
2
Nie ujawniły się też okoliczności, które uzasadniałyby wznowienie
postępowania z urzędu, co zdaje się sugerować wywód zażalenia, w szczególności
przesłanka art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k. Sąd Rejonowy nie skazał M. R. za zbrodnię.
Sąd ten był właściwy do rozpoznania sprawy o czyn z art. 285 § 1 k.k. w zw. z art.
294 k.k. (zob. art. 25 § 1 pkt 2 a contrario k.p.k.). Sąd I instancji zresztą w miejsce
takiego zarzucanego czynu uznał oskarżonego za winnego czynu wypełniającego
jedynie znamiona czynu z art. 285 § 1 k.k. Zaś Sąd Okręgowy dokonał tylko
modyfikacji jego opisu, która nie miała żadnego wpływu na kwalifikację prawną.
Oskarżony otrzymał odpisy obu wyroków, więc ich treść już z tego względu jest mu
znana.
Nie wystąpiły zatem podstawy do podejmowania innych albo dalszych
czynności procesowych i dlatego postawiono, jak na wstępie.