Postanowienie SN z 9 stycznia 2014, sygn. V KK 333/13
Data orzeczenia
9 stycznia 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Jerzy Grubba
Tagi
POSTANOWIENIE
Dnia 9 stycznia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jerzy Grubba
na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 9 stycznia 2014 r.
sprawy M. J.
skazanego z art. 288§1 k.k. w zw. z art. 64§1 k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 12 marca 2013 r., utrzymującego w mocy
wyrok Sądu Rejonowego z dnia 21 listopada 2012 r.12
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną,
2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. T. K. Kancelaria
Adwokacka kwotę 442,80 zł. (czterysta czterdzieści dwa złote i
osiemdziesiąt groszy) ,w tym 23% VAT, tytułem wynagrodzenia
za czynności, które wykonał w postępowaniu kasacyjnym jako
obrońca z urzędu,
3. zwolnić skazanego od ponoszenia kosztów sądowych
postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna i to w stopniu
oczywistym.
Skarżący tylko pozornie podnosi w niej zarzuty związane z naruszeniem
prawa procesowego, których miałby dopuścić się Sąd Odwoławczy, gdy w istocie
skierowana jest ona przeciwko ustaleniom faktycznym i ocenom dokonanym przez
Sąd I instancji. Kasacja została zatem wywiedziona wbrew treści art. 519 k.p.k.,
2
który zezwala na wnoszenie tego nadzwyczajnego środka odwoławczego jedynie
od wyroków sądów odwoławczych oraz art. 523§1 k.p.k., który nie dopuszcza
skarżenia w tym postępowaniu ustaleń faktycznych.
Zauważyć należy, że w apelacji obrona podniosła zarzuty naruszenia
dokładnie tego samego przepisu procesowego, co obecnie wskazany w kasacji –
pkt 2.c. apelacji.
Kolejną kwestią, na którą trzeba zwrócić uwagę, a która miała wpływ dla
treść rozstrzygnięcia kasacyjnego jest to, że zgodnie z dyspozycją art. 536 k.p.k.
Sąd Najwyższy rozpoznaje kasację w granicach podniesionych zarzutów, a w
szerszym zakresie w praktyce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia uchybień o
charakterze bezwzględnej przesłanki procesowej (ewentualnie, gdy te same
względy winny ukształtować sytuację osób współodpowiadających). Tym samym, w
tym nadzwyczajnym postępowaniu odwoławczym, poza wskazanym wyjątkiem, nie
ma możliwości badania sprawy w zakresie szerszym, niż wynika to z podniesionych
zarzutów.
Mając zatem na uwadze wskazane powyżej okoliczności i zestawiając je z
zarzutem podniesionym w kasacji, stwierdzić należy, że zarzut naruszenia art.
193§1 k.p.k. postawiony w punkcie 2 kasacji skierowany jest wyłącznie przeciwko
orzeczeniu Sądu I instancji. Jego treść stanowi bowiem nieomal dosłowne
powtórzenie zarzutu z punktu 2.c apelacji. Brak zaś zarzutów związanych z
wadliwym rozpoznaniem tej części apelacji (naruszenie art. 433§2 k.p.k. lub 457§3
k.p.k.). Trudno zresztą nie dostrzec, że Sąd Odwoławczy kwestii tej wprost
poświęcił rozważania przedstawione na k. 8 – 9 uzasadnienia swego wyroku.
Wskazał tu w sposób jednoznaczny i w pełni przekonujący, że nie ma potrzeby
powoływania biegłego w sytuacji, gdy prace naprawcze rzeczywiście zostały
wykonane przez specjalistyczną firmę, która wystawiła szczegółowy rachunek za
wykonaną usługę.
Brak zatem jakichkolwiek podstaw do uwzględnienia zarzutów podniesionych
w kasacji.
Powyższe skutkowało uznaniem skargi kasacyjnej za bezzasadną w stopniu
oczywistym.
3
O kosztach obrony świadczonej w postępowaniu kasacyjnym z urzędu
orzeczono według norm obowiązujących w tej kwestii.
Uwzględniając sytuację materialną skazanego, zwolniono go od ponoszenia
kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.