sygn. V KK 350/13 22 stycznia 2014 Sąd Najwyższy

Wyrok SN z 22 stycznia 2014, sygn. V KK 350/13

Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik uchylono orzeczenie
Typ sprawy sprawa karna
Etap postępowanie kasacyjne przed Sądem Najwyższym
Tematy
niestosowanie się do zakazu sądowego / art. 244 k.k.
Role w sprawie
oskarżony prokurator skazany Prokurator Generalny / kasator
Data orzeczenia 22 stycznia 2014
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący SSN Dorota Rysińska
Sygn. akt V KK 350/13
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 stycznia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dorota Rysińska (przewodniczący)
SSN Jerzy Grubba (sprawozdawca)
SSN Włodzimierz Wróbel
Protokolant Anna Kowal
w sprawie W. B.
skazanego z art. 178a§2 k.k. i art. 244 k.k. w zw. z art. 64§1 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535§5 k.p.k.
w dniu 22 stycznia 2014 r.,
kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego
od wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w W. z dnia 1 lutego 2013r.
1. uchyla zaskarżony wyrok zaoczny, a sprawę przekazuje do
ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w W.,
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża
Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
W. B. stanął pod zarzutem tego, że:
- w dniu 14 października 2012 r. na drodze publicznej — ul. O. w W.,
kierował rowerem będąc w stanie nietrzeźwości, stwierdzonym na podstawie
badania urządzeniem kontrolno-pomiarowym typu Alkometr A WAT A 2.0, które
2
wykazało 0,76 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, czym nie zastosował się
do zakazów prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i rowerów,
orzeczonych wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia 8 sierpnia 2008 r., do
sprawy o sygn. akt VIK …/08, na okres 5 lat oraz wyrokiem Sądu Rejonowego
w W. z dnia 18 listopada 2009 r., do sprawy o sygn. akt IIK …/09, na okres 8 lat,
a ponadto czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu kary co
najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczonej prawomocnym wyrokiem
Sądu Rejonowego w W.z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt VI K …/04, za
przestępstwo z art. 178a § 2 k.k. i 244 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., którą odbył w
okresie od 11.08.2006 r. do 17.10.2007 r. oraz od 15.01.2009 r. do 09.05.2009
r.,
tj. popełnienia przestępstwa z art. 178a § 2 k.k. i art. 244 k.k. w zw. z art. 64 § 1
k.k.
Wyrokiem zaocznym z dnia 1 lutego 2013 r., Sąd Rejonowy w W. uznał
oskarżonego W. B. za winnego popełnienia zarzucanego mu czyn i za
przestępstwo to wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności i orzekł wobec
oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia rowerów na okres 8 lat.
Powyższy wyrok zaoczny uprawomocnił się nie będąc zaskarżony przez żadną
ze stron.
Obecnie kasację od tego orzeczenia wniósł Prokurator Generalny i podniósł w
niej zarzut:
- rażącego i mogącego mieć istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie
przepisów prawa karnego procesowego, a mianowicie art. 132 § 2 k.p.k., art. 479 §
1 k.p.k. i art. 6 k.p.k., polegającego na błędnym uznaniu wezwania oskarżonego na
termin rozprawy za prawidłowe, skutkującym rozpoznaniem sprawy pod
nieobecność oskarżonego i wydaniem wyroku zaocznego w sytuacji, gdy
oskarżony W. B. zarówno w dacie doręczenia wezwania na rozprawę, jak i w dacie
rozprawy był pozbawiony wolności w innej sprawie, a wezwanie odebrał dorosły
domownik, mimo że nieobecność adresata w miejscu zamieszkania nie była
chwilowa, co w konsekwencji pozbawiło go prawa do obrony.
Podnosząc powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i
przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w W. do ponownego rozpoznania.
3
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasację należy uznać za oczywiście zasadną, tak jak tego wymaga art. 535§5
k.p.k.
Jak wynika z akt sprawy W. B. wysłano powiadomienie o terminie rozprawy,
które podjęte zostało przez jego domownika – M. B. w dniu 31 grudnia 2012r.
(k.42). W tej sytuacji, Sąd Rejonowy w W. na rozprawie w dniu 1 lutego 2013r.
uznał, że oskarżony prawidłowo został zawiadomiony o jej terminie i wydał wyrok
zaoczny (k. 43 – 46). Jak ustalono jednak później, skazany w dniu rozprawy, bo od
dnia 14 grudnia 2012r., przebywał w Zakładzie Karnym w S., gdzie stawił się do
odbycia kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem zaocznym z dnia 25
października 2012r. w sprawie II K …/12 (k. 77 i 78).
Słusznie zatem podniesiono w kasacji zarzut naruszenia art. 132 § 2 k.p.k. gdyż
skoro oskarżony przebywał w zakładzie karnym, gdzie odbywał karę pozbawienia
wolności, jego nieobecność w domu, nie mogła być uznana za chwilową, a zatem
domownik nie mógł skutecznie odebrać za niego zawiadomienia o terminie
rozprawy. To z kolei doprowadziło do obrazy art. 479 § 1 k.p.k., gdyż wezwanie na
rozprawę nie zostało oskarżonemu doręczone w sposób prawidłowy, co nie dawało
podstaw do wydania wobec niego wyroku zaocznego i doprowadziło do istotnego
ograniczenia jego prawa do obrony - art. 6 k.p.k.
Opisane uchybienie, choć nastąpiło bez winy Sądu rozpoznającego sprawę,
miało zatem oczywisty wpływ na treść zaskarżonego wyroku.
Konsekwencją uwzględnienia podniesionego zarzutu było uchylenie
zaskarżonego wyroku zaocznego i przekazanie sprawy do ponownego
rozpoznania.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy powinien przede wszystkim
zadbać o prawidłowe zawiadomienie oskarżonego o terminach prowadzonych w
niniejszej sprawie czynności.
Kierując się przedstawionymi względami Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie..
Opisane uchybienie, choć nastąpiło bez winy Sądu rozpoznającego sprawę,
miało zatem oczywisty wpływ na treść zaskarżonego wyroku.
Konsekwencją uwzględnienia podniesionego zarzutu było uchylenie
zaskarżonego wyroku zaocznego i przekazanie sprawy do ponownego
rozpoznania.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy powinien przede wszystkim
zadbać o prawidłowe zawiadomienie oskarżonego o terminach prowadzonych w
niniejszej sprawie czynności.
Kierując się przedstawionymi względami Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.