Postanowienie SN z 29 stycznia 2014, sygn. IV KK 404/13
Data orzeczenia
29 stycznia 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Kazimierz Klugiewicz
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (6)
POSTANOWIENIE
Dnia 29 stycznia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Kazimierz Klugiewicz
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 29 stycznia 2014 r.,
sprawy M. J.,
skazanego z art. 158 § 3 k.k. i in.,
z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego,
od wyroku Sądu Apelacyjnego w […],
z dnia 13 marca 2013 r.,
zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w K.,
z dnia 5 września 2012 r.,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację, jako oczywiście bezzasadną;
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć
skazanego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia 5 września 2012 roku, M. J.
został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 158 § 3 k.k. i art. 156
§ 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 64 § 2 k.k., za które na podstawie
art. 156 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. i art. 64 § 2 k.k. wymierzono mu karę
10 (dziesięciu) lat pozbawienia wolności. Ponadto M. J. został uznany za
2
winnego popełnienia przestępstwa z art. 280 § 2 k.k. i art. 156 § 3 k.k. w zw. z
art. 11 § 2 k.k. i art. 64 § 2 k.k., za które na podstawie art. 280 § 2 k.k. w zw. z
art. 11 § 3 k.k. wymierzono mu karę 9 (dziewięciu) lat pozbawienia wolności.
Na mocy art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. wymierzone wobec M. J. kary
jednostkowe połączono i wymierzono karę łączną 12 (dwunastu) lat
pozbawienia wolności.
Wyrokiem z dnia 13 marca 2013 roku, Sąd Apelacyjny, po rozpoznaniu
apelacji obrońcy oskarżonego M. J., zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób,
że uzupełnił o art. 64 § 2 k.k. podstawę prawną wymiaru kary za czyn z art.
280 § 2 k.k. i art. 156 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 64 § 2 k.k., a w
pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.
Kasację od wyroku Sądu Apelacyjnego wniósł obrońca skazanego M. J.,
zarzucając rażące i mające wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów
prawa materialnego i procesowego, a mianowicie art. 60 § 3 k.k. oraz art. 457
§ 3 k.p.k. w zw. z art. 60 § 3 k.k.
W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego w
zaskarżonej części i przekazanie sprawy do rozpoznania temu Sądowi.
Prokurator Prokuratury Apelacyjnej w pisemnej odpowiedzi na kasację
wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.
Kasacja obrońcy skazanego M. J. jest bezzasadna i to w stopniu
oczywistym, uzasadniającym jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Przede wszystkim zauważyć należy, że podniesione w skardze
kasacyjnej zarzuty stanowią powielenie zarzutów uprzednio stawianych w
apelacji, a z pisemnych motywów wyroku Sądu Apelacyjnego (s. 66–73
uzasadnienia) wynika, że zostały one właściwie rozpoznane i omówione. W
związku z powyższym konieczne staje się przypomnienie, że przepis art. 519
3
k.p.k. upoważnia strony procesowe do zaskarżenia jedynie wyroku sądu
odwoławczego. Oznacza to, że również zarzuty formułowane w tym trybie
muszą wskazywać na rażące naruszenia prawa do jakich miało dojść w toku
postępowania apelacyjnego i w rozstrzygnięciu sądu odwoławczego. Nie
spełnia tego wymagania podnoszenie w kasacji zarzutów, które odnoszą się
wprost do orzeczenia Sądu I instancji albo dotyczą sposobu i zakresu
procedowania przed tym sądem. Natomiast powtarzanie w kasacji tych samych
zarzutów, jakie były już przedmiotem zwykłych środków odwoławczych może
nastąpić wyłącznie przy jednoczesnym powiązaniu ich z dyspozycjami
przepisów art. 433 § 2 k.p.k. lub art. 457 § 3 k.p.k. i wykazaniu, że sąd II
instancji albo całkowicie uchylił się od rozpoznania tych zarzutów albo też
uczynił to w stopniu nie odpowiadającym wymaganiom ustawowym (zob.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 marca 2013 r., V KK 11/13, LEX
nr 1293224).
W niniejszej sprawie obrońca ograniczył się jedynie do powtórnego
wskazania na zaistnienie w odniesieniu do M. J. przesłanek przemawiających
za celowością zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary na podstawie
art. 60 § 3 k.k. Tym samym należy jeszcze raz przypomnieć skarżącemu, że
Sąd Apelacyjny dokonując kontroli instancyjnej orzeczenia Sądu Okręgowego
w pełni podzielił ocenę tego Sądu w kwestii braku możliwości zastosowania
wobec M. J. art. 60 § 3 k.k. wskazując, że organy ścigania były już w
posiadaniu informacji w kwestii okoliczności popełniania przestępstw przez
oskarżonego oraz osób, które z nim współdziałały. Sąd ad quem trafnie
wskazał bowiem, że M. J. ujawnił informacje o obu popełnionych przez siebie
przestępstwach dopiero wówczas, gdy dowiedział się, o co jest podejrzany.
Decydując się na współpracę z organami ścigania M. J. zdawał sobie zatem
sprawę, że jedynie potwierdza posiadane przez te organy informacje. W tym
kontekście Sąd ad quem słusznie odwołał się do uchwały 7 sędziów Sądu
4
Najwyższego z dnia 29 października 2004 roku, z której wynika, że użyty w
art. 60 § 3 k.k. termin "ujawni" oznacza przekazanie przez sprawcę organowi
powołanemu do ścigania przestępstw określonych tym przepisem wiadomości
dotychczas temu organowi nieznanych lub takich, które – według wiedzy
sprawcy – są temu organowi nieznane (I KZP 24/04, OSNKW 2004/10/92). To
zaś sprawia, że bez znaczenia pozostaje okoliczność, iż oskarżony w sposób
wyczerpujący wyjaśniał odnośnie przestępstwa popełnionego na szkodę D. C.,
skoro i tak nie mogło to w żaden sposób wpłynąć na uznanie go za tzw.
„małego świadka koronnego”. Świadczy to zarazem o tym, że oskarżony nie
mógł być subiektywnie przekonany, iż ujawnia informacje. Decydując się na
współpracę z organami ścigania, musiał on bowiem wiedzieć, że jedynie
potwierdza posiadane przez nie informacje.
W uzasadnieniu zaskarżonego kasacją wyroku trafnie wyeksponowano
również okoliczności, które wykluczają możliwość zastosowania art. 60 § 3
k.k. w odniesieniu do przestępstwa popełnionego na szkodę S. O. W tym
zakresie przed przesłuchaniem M. J. organy ścigania dysponowały już
stosowną wiedzą, a dodatkowo oskarżony zataił fakt, że ugodził
pokrzywdzonego nożem.
Jedynie na marginesie – odnosząc się do wywodów zawartych w
uzasadnieniu kasacji – wskazać należy na okoliczność, że M. J. oba przypisane
mu przestępstwa popełnił w warunkach art. 64 § 2 k.k. Tym samym nawet
hipotetycznie przyjmując, że gdyby wobec M. J. zachodziły rzeczywiście
podstawy do zastosowania instytucji z art. 60 § 3 k.k., to jednak
konkurencyjność obligatoryjnego nadzwyczajnego złagodzenia i obostrzenia
kary stwarzałaby dla sądu a quo – zgodnie z art. 57 § 2 k.k. – możliwość
zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia albo obostrzenia kary albo też –
rozumowanie a maiori ad minus – orzeczenia kary w zwykłych granicach
ustawowego zagrożenia (zob. wyrok SN z dnia 12 sierpnia 2008 r., II KK
5
189/08, LEX nr 448963). Kwestia ta nie pozostała również poza zakresem
zainteresowania sądu odwoławczego (s. 70–71 uzasadnienia).
Zaznaczyć jednocześnie należy, że uwaga obrońcy zawarta w
uzasadnieniu kasacji, że do zbrodni nie stosuje się nadzwyczajnego
obostrzenia kary nie jest do końca trafna. W istocie art. 64 § 3 k.k. stanowi o
tym, że nie podnosi się górnej granicy kary. Samo obostrzenie kary
pozbawienia wolności jest jednak obligatoryjne poprzez podwyższenie jej
dolnej granicy. Innymi słowy, ustalenie że sprawca działał w warunkach
opisanych w art. 64 § 2 k.k. pociągać będzie za sobą obostrzenie kary, nawet w
przypadku zbrodni. Powyższe uwagi nie dotyczą przy tym w ogóle
przypisanego skazanemu przestępstwa z art. 158 § 3 k.k. i in. (gdyż nie
stanowiło ono zbrodni), a w odniesieniu do przestępstwa zakwalifikowanego z
art. 280 § 2 k.k. i in. zastosowanie instytucji określonej w art. 60 § 3 k.k.
zostało trafnie i jednoznacznie wykluczone przez sądy I i II instancji
orzekające w tej sprawie.
Powyższe rozważania uprawniają do stwierdzenia, że Sąd Apelacyjny
logicznie i rzeczowo odniósł się do wszystkich zarzutów apelacji obrońcy M.
J., trafnie przesądzając o ich bezzasadności, a tym samym sprostał
wymaganiom określonym w art. 457 § 3 k.p.k.
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w części
dyspozytywnej postanowienia, przy czym kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego obciążył skazanego.