Postanowienie SN z 30 stycznia 2014, sygn. II KZ 2/14
Data orzeczenia
30 stycznia 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Rafał Malarski
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 30 stycznia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Rafał Malarski
w sprawie G. P.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 545 § 1 kpk w zw. z art.
530 § 3 kpk
w dniu 30 stycznia 2014 r.,
zażalenia wniesionego przez skazanego,
na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu
Apelacyjnego z dnia 2 stycznia 2014r., o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie
postępowania w sprawie Sądu Rejonowego w K., prawomocnie zakończonej
wyrokiem Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 21 października 2010r.,
z dnia 17 grudnia 2013 r.,
p o s t a n o w i ł
utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym zarządzeniem odmówiono skazanemu przyjęcia jego wniosku
o wznowienie postępowania z uwagi na to, że nie został on sporządzony i
podpisany przez adwokata. Zażalenie na to zarządzenie wniósł skazany,
podnosząc, że nie został wezwany do usunięcia braku formalnego w postaci
sporządzenia i podpisania wniosku przez adwokata.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
2
Na wstępie doprecyzować należy, że zarządzeniem z dnia 8 grudnia 2013 r.
(k. 373) skazanemu odmówiono uwzględnienia wniosku o wyznaczenie mu
kolejnego obrońcy z urzędu, a nie, jak sam twierdzi, wznowienia postępowania.
Zwrócić należy uwagę, że zaskarżone zarządzenie zostało wydane po
przeprowadzeniu czynności procesowych, polegających na wyznaczeniu
skazanemu obrońcy z urzędu w celu sporządzenia i podpisania wniosku o
wznowienie postępowania, opracowaniu przez tego obrońcę opinii o braku podstaw
do złożenia wniosku oraz wezwaniu skazanego do usunięcia braku formalnego w
trybie art. 120 § 1 k.p.k. W tym zakresie postępowanie przeprowadzone zostało
prawidłowo.
Nieprawdą jest stwierdzenie skarżącego, że w toku postępowania
okołowznowieniowego nie został on wezwany do usunięcia braku formalnego w
postaci sporządzenia i podpisania wniosku przez adwokata. Czynność ta dokonana
została na mocy zarządzenia z dnia 20 listopada 2013 r. (k. 366), którego odpis
skazany odebrał w dniu 25 listopada 2013 r. (k. 370). Nie można przy tym uznać,
aby wezwanie to było w jakikolwiek sposób bezskuteczne, a organ procesowy był
zobowiązany do wzywania skazanego do usunięcia braków formalnych
każdorazowo po odmowie wyznaczenia mu kolejnego obrońcy z urzędu, który
przecież może być wyznaczony tylko w wyjątkowych sytuacjach naruszenia przez
poprzedniego obrońcę obowiązków zawodowych. W przypadku wyznaczenia
kolejnego obrońcy obowiązek taki aktualizowałby się, natomiast w przypadku
odmowy wyznaczenia kolejnego obrońcy z urzędu skuteczne pozostaje
wcześniejsze wezwanie do usunięcia braków formalnych, po przedstawieniu
stanowiska w sprawie przez pierwszego obrońcę z urzędu. Podkreślić należy, że
zaskarżona decyzja procesowa nie zamyka skazanemu drogi do ubiegania się o
wznowienie postępowania, przy założeniu, że spełnione zostaną wszystkie warunki
formalne tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia.
Dlatego orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia.
3