Postanowienie SN z 18 marca 2014, sygn. III KK 411/13
Data orzeczenia
18 marca 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Barbara Skoczkowska
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (10)
POSTANOWIENIE
Dnia 18 marca 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Barbara Skoczkowska
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2014 r.
sprawy Ł. B. skazanego za popełnienie przestępstw z art. 279 § 1 k.k. i innych,
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego,
od wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 24 maja 2013 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w L. dnia 19 listopada 2012
r.
postanowił
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego Ł. B. kosztami sądowymi
postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w L., wyrokiem z dnia 24 maja 2013 r., utrzymał w mocy wyrok
Sądu Rejonowego w L., z dnia 19 listopada 2012 r., wydany w sprawie III K …/12,
uznając apelację obrońcy za oczywiście bezzasadną, którym Ł. B. został skazany
za przestępstwa zakwalifikowane:
1. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zb. z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 11
§ 2 k.k., za które wymierzono mu karę roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności,
2. z art. 279 §1 k.k. w zb. z art. 276 k.k. w zb. z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2
k.k., za które wymierzono mu karę roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności,
2
3. dwukrotnie z 279 § 1 k.k. popełnione w warunkach ciągu przestępstw, za które,
w zw. z art. 91 § 1 k.k., wymierzono mu karę roku i 4 miesięcy pozbawienia
wolności;
4. dwukrotnie z art. 278 § 1 k.k. popełnione w warunkach ciągu przestępstw, za
które, w zw. z art. 91 § 1 k.k., wymierzono mu karę 6 miesięcy pozbawienia
wolności;
5. na mocy art. 85 k.k., art. 86 § 1 k.k. i art. 91 § 2 k.k. wymierzono karę łączną 2
lat pozbawiania wolności, a na mocy art. 46 § 1 k.k. orzeczono dwa środki
karne w postaci obowiązku naprawienia szkody.
Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego w L., kasację na korzyść skazanego
wniósł obrońca i zarzucając:
I. „rażące naruszenie prawa procesowego, mogące mieść istotny wpływ na
treść orzeczenia, polegające na obrazie przepisów:
1. art. 433 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez nieprawidłowe
przeprowadzenie kontroli odwoławczej i nienależyte ustosunkowanie się
przez Sąd Okręgowy do zarzutów apelacji obrońcy oskarżonego wniesionej
od wyroku Sądu Rejonowego w L., w szczególnoś a. ci w zakresie
dotyczącym naruszenia przepisów postępowania:
a) art. 193 §1 k.p.k. w zw. z art. 202 § 1 k.p.k. poprzez nie zasięgnięcie
opinii biegłych psychiatrów na okoliczność stanu poczytalności
oskarżonego w chwili popełnienia zarzucanych mu czynów, pomimo
tego, iż zachodziły uzasadnione wątpliwości co do poczytalności
oskarżonego (jego leczenie ze wstępnym rozpoznaniem patologicznego
hazardu, co zważywszy na charakter zarzucanych czynów -popełnionych
w celu osiągnięcia korzyści majątkowych mogło wpłynąć na ustalenie, iż
oskarżony w chwili popełnienia zarzucanych mu czynów miał wyłączoną
lub w znacznym stopniu ograniczoną zdolność kierowania swoim
postępowaniem lub rozpoznania znaczenia swoich czynów);
b) art. 170 § 2 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku dowodowego obrońcy
oskarżonego o dopuszczenie dowodu z opinii dwóch biegłych lekarzy
psychiatrów (złożonego podczas rozprawy z dnia 5 listopada 2012 r.) z
uwagi na fakt, iż dokumentacja medyczna oraz opinia biegłego Z. R.
3
wykazały przeciwieństwo w stosunku do okoliczności, które miały zostać
opinią wykazane;
c) art. 169 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 202 § 1 k.p.k. poprzez wywołanie opinii
jednego biegłego na okoliczność czy zachodzą przesłanki procesowe do
wywołania dowodu z opinii o stanie zdrowia psychicznego oskarżonego,
a więc dowodu, którego celem jest ustalenie czy zachodzą przesłanki
procesowe do przeprowadzenia innego dowodu, podczas gdy według
powołanych norm można przeprowadzić dowody jedynie w celu ustalenia
okoliczności faktycznych oraz wykrycia i oceny innego dowodu. Ponadto
w ocenie skarżącego wywołana opinia dotyczyła również oceny stanu
zdrowia psychicznego oskarżonego i powinna być wydana przez dwóch
lekarzy psychiatrów”,
wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości jak również wyroku Sądu
Rejonowego w L. i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego
rozpoznania.
Prokurator Prokuratury Okręgowej wniósł o oddalenie kasacji obrońcy
skazanego jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja obrońcy skazanego Ł. B. jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu
art. 535 § 3 k.p.k. i jako taka została oddalona.
Treść kasacji wskazuje, że postawienie obecnie zarzutu naruszenia art. 433
§ 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. jest jedynie instrumentalne i w istocie
zmierza do ponownej kontroli odwoławczej wyroku w części dotyczącej rzekomego
nieusunięcia przez oba Sądy wątpliwości związanych z poczytalnością skazanego
Ł. B., poprzez oddalenie wniosku obrońcy o dopuszczenie dowodu z opinii dwóch
biegłych lekarzy psychiatrów. Wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd odwoławczy
należycie rozważył wszystkie zarzuty i wnioski apelacji obrońcy i prawidłowo
wyjaśnił czym kierował się wydając wyrok oraz dlaczego apelację uznał za
niezasadną. Uzasadnienie orzeczenia tegoż Sądu wraz z analizą chronologii
czynności procesowych w tym zakresie, przesądza o bezzasadności kasacji.
Zauważyć należy, że na etapie postępowania sądowego poddano skazanego
badaniu tylko przez jednego biegłego psychiatrę. Jednakże ta opinia została
4
wydana na zasadach ogólnych wskazanych w art. 193 § 1 k.p.k. i jej zadaniem było
dokonanie przez biegłego psychiatrę, a więc osobę mającą wiadomości specjalne
w tej dziedzinie, oceny czy zachodzi uzasadniona wątpliwość co do poczytalności Ł.
B. Sąd, na wniosek obrońcy, uzyskał bowiem dokumentację medyczną z
Wojewódzkiego Ośrodka […], gdzie oskarżony przebywał od 3 do 9 września 2010
r. w związku z podejrzeniem patologicznego hazardu. Opinia ta miała więc
charakter opinii wstępnej i dla jej opracowania nie było potrzeby powoływania
dwóch biegłych lekarzy psychiatrów. Zauważyć należy, że z powodu
jednoznacznych wniosków zawartych w tej opinii wstępnej, wskazujących na brak
uzasadnionych wątpliwości co do poczytalności Ł. B. w czasie popełnienia
zarzucanych mu czynów (nie stwierdzono w Ośrodku objawów patologicznego
hazardu), Sąd I instancji odstąpił od przeprowadzania badania na okoliczność jego
stanu zdrowia psychicznego przez dwóch biegłych lekarzy psychiatrów w trybie art.
202 k.p.k., oddalając w dniu 5 listopada 2012 r. wniosek obrońcy w tym zakresie.
Tego rodzaju decyzja była słuszna, gdyż badanie wstępne jest nie tylko w pełni
dopuszczalne, ale nawet w wielu wypadkach niewątpliwie celowe (zob.: uchwała
składu siedmiu sędziów SN z 21 stycznia 1970 r., VI KZP 23/69, OSNKW 1970, z.
2-3, poz. 15; postanowienia SN: z 27 lipca 1984 r., I KZ 107/84, OSNKW nr 3-4,
poz. 26; z 16 czerwca 2005 r., II KK 394/04, Lex nr 151702).
Mając powyższe na uwadze, wobec nie stwierdzenia naruszenia przepisów
prawa wskazanych w kasacji, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej
postanowienia, obciążając skazanego kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego w oparciu o przepis art. 636 § 1 k.p.k.