sygn. IV KK 104/14 13 maja 2014 Sąd Najwyższy

Wyrok SN z 13 maja 2014, sygn. IV KK 104/14

Data orzeczenia 13 maja 2014
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział IV
Przewodniczący SSN Michał Laskowski
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #wyrok SN
Sygn. akt IV KK 104/14
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13 maja 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Michał Laskowski (przewodniczący)
SSN Piotr Hofmański (sprawozdawca)
SSN Kazimierz Klugiewicz
Protokolant Jolanta Grabowska
w sprawie M. K.
skazanego z art. 288 § 1 kk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 kpk
w dniu 13 maja 2014 r.,
kasacji Prokuratora Generalnego
od wyroku Sądu Okręgowego w C.
z dnia 8 listopada 2002 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w C.
z dnia 6 czerwca 2002 r.
uchyla zaskarżony wyrok w części w jakiej utrzymano w mocy
rozstrzygnięcie co do kary i przekazuje sprawę Sądowi
Okręgowemu w C. do ponownego rozpoznania w postępowaniu
odwoławczym.
2
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 6 czerwca 2002 r., sygn. .. 1628/01, Sąd Rejonowy w C.
uznał M. K. za winnego m.in. czynu opisanego w pkt I aktu oskarżenia, tj. tego, że
w dniu 4 czerwca 2000 r. w C., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi
osobami, poprzez wybicie szyb w drzwiach przednich i tylnych z lewej strony,
stłuczenia lewego zewnętrznego lusterka, zagięcia i porysowania lewych przednich
drzwi, zagięcia pokrywy silnika, dokonał uszkodzenia samochodu m-ki „Polonez
Caro” o nr rej. […] – łącznej wartości ok. 2 160 zł, na szkodę P. M., przy czym
zarzucanego przestępstwa dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6
miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne, tj.
popełnienia występku z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to, na podstawie
art. 288 § 1 k.k. i art. 33 § 1 i 2 k.k., wymierzył mu karę roku i 6 miesięcy
pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 30 stawek dziennych po 10
złotych.
Od powyższego wyroku apelacje wywiedli oskarżony i jego obrońca.
Obrońca zaskarżył wyrok w całości i zarzucił rażącą niewspółmierność kary w
stosunku do wagi czynu oskarżonego i na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. wniósł o
zmianę zaskarżonego wyroku i zawieszenie orzeczonej kary pozbawienia wolności
z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Oskarżony w swej apelacji zaskarżył
wyrok w zakresie orzeczenia o karze, zarzucając, że jest zbyt surowa. Sąd
Okręgowy w C. po rozpoznaniu obu apelacji wyrokiem z dnia 8 listopada 2002 r.,
sygn. … 720/02, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.
Wyrok ten zaskarżył kasacją na korzyść skazanego Prokurator Generalny w
części, w jakiej Sąd Okręgowy w C. utrzymał w mocy wyrok Sądu I instancji w
zakresie rozstrzygnięcia zawartego w pkt I, tj. o orzeczeniu za popełnienie czynu z
art. 288 § 1 k.k. kary grzywny obok kary pozbawienia wolności, oraz o orzeczeniu
kary łącznej grzywny (pkt II wyroku Sądu Rejonowego). Zaskarżonemu wyrokowi
zarzucono „rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie
przepisów prawa karnego procesowego, a mianowicie art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z
art. 440 k.p.k., polegające na przeprowadzeniu nienależytej kontroli odwoławczej i
utrzymaniu w mocy rażąco niesprawiedliwego, bo wydanego z naruszeniem
przepisu prawa materialnego - art. 33 § 2 k.k. wyroku sądu I instancji,
3
wymierzającego mu za czyn z art. 288 § 1 k.k. obok kary pozbawienia wolności,
grzywnę pomimo braku ku temu podstaw, bowiem nie ustalono, aby przypisany
oskarżonemu czyn z art. 288 § 1 k.k. został popełniony w celu osiągnięcia korzyści
majątkowej lub by oskarżony taką korzyść osiągnął.” W konkluzji kasacji Prokurator
Generalny wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i
przekazanie Sądowi Okręgowemu w C. do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest zasadna.
Rację ma skarżący podnosząc, że za przestępstwo z art. 288 § 1 k.k.,
zarzucone M. K. w pkt I aktu oskarżenia, a przypisane w pkt I, tiret pierwsze,
wyroku Sądu Rejonowego w C. z dnia 6 czerwca 2002 r., sygn. … 1628/01,
niedopuszczalne było wymierzenie kary 30 stawek dziennych grzywny po 10 zł
obok kary pozbawienia wolności, czyli tzw. kumulatywnej grzywny na podstawie art.
33 § 2 k.k. Przepis ten pozwala orzec taką karę grzywny za przestępstwa
popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub jeśli sprawca taką korzyść
osiągnął. Z opisu omawianego czynu zawartego w wyroku z dnia 6 czerwca 2002 r.,
ani z jego uzasadnienia, nie wynika by skazany taką korzyść osiągnął, nie wynika
też by Sąd Rejonowy przypisał skazanemu działanie w celu osiągnięcia takiej
korzyści. Przepis art. 33 § 2 k.k. został więc zastosowany, mimo braku podstaw do
tego.
To niewątpliwe naruszenie prawa materialnego przez Sąd Rejonowy zostało
przeoczone przez Sąd Okręgowy w C., który rozpoznawał apelacje – obrońcy i
osobistą skazanego. Obie apelacje zwrócone były w istocie przeciwko wymiarowi
kary, a więc uchybienie Sądu Rejonowego z pewnością leżało w zakresie
zaskarżenia. Mimo to, apelacje zostały wyrokiem z dnia 8 listopada 2002 r.,
sygn. … 720/02 uznane za bezzasadne, a wadliwy wyrok Sądu Rejonowego
utrzymano w mocy. W tym stanie rzeczy zgodzić trzeba się podniesionym w kasacji
zarzutem naruszenia przepisów art. 433 § 1 k.p.k. Sąd Okręgowy w C. nie
rozpoznał apelacji w jej pełnym zakresie, nie dostrzegając rażącego naruszenia
prawa materialnego skutkującego bezzasadnym orzeczeniem kary grzywny obok
kary pozbawienia wolności i na tym polega rażące naruszenie prawa Sądu
4
odwoławczego będące podstawą uwzględnienia kasacji i uchylenia zaskarżonego
wyroku.
Sąd Okręgowy w C. rozpoznając ponownie sprawę w postępowaniu
odwoławczym wnikliwie zbada rozstrzygnięcie co do kary zapadłe względem M. K.
za czyn z art. 288 § 1 k.k., zarzucony w pkt I aktu oskarżenia i podejmie
rozstrzygnięcie mające na celu usunięcie rażącego naruszenia art. 33 § 2 k.k.,
którego dopuścił się Sąd Rejonowy w C. w wyroku z dnia 6 czerwca 2002 r. Warto
też zwrócić uwagę, że może to oznaczać konieczność korekty rozstrzygnięcia co do
łącznej kary grzywny, zawartego w pkt II wyroku Sądu Rejonowego w C.
W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji.