Postanowienie SN z 13 czerwca 2014, sygn. III KK 51/14
Data orzeczenia
13 czerwca 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący
Prezes SN Lech Paprzycki
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (10)
POSTANOWIENIE
Dnia 13 czerwca 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
Prezes SN Lech Paprzycki
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 13 czerwca 2014 r.,
sprawy D. R.
skazanego z art. 14 § 1 kk w zw. z art. 280 § 1 kk
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 21 listopada 2013 r., zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w B.
z dnia 13 czerwca 2012 r.,
p o s t a n o w i ł
1.oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. A.
K. Kancelaria Adwokacka 738,00 zł.
(siedemset trzydzieści osiem złotych), w tym 23 % VAT,
za sporządzenie i wniesienie kasacji przez obrońcę z
urzędu;
3. obciążyć skazanego D. R. kosztami
sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny, wyrokiem z dnia 21 listopada 2013 r., wyrok Sądu
Okręgowego w B. z dnia 13 czerwca 2012 r., którym D. R. na podstawie art. 280 §
2 w zw. z art. 14 § 1 i § 3 kk skazany został na karę 10 lat pozbawienia wolności,
zmienił w ten sposób, że z opisu czynu przypisanego oskarżonemu wyeliminował
2
znamię „niebezpieczny” i czyn ten kwalifikując z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 280 § 1
kk w zbiegu z art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk, na
podstawie art. 14 § 1 kk w zw. z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk wymierzył
karę siedmiu lat pozbawienia wolności, a w pozostałej części zaskarżony apelacją
wyrok Sądu Okręgowego utrzymał w mocy.
Od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego, kasację na korzyść D. R. wniósł
jego obrońca i, zarzucając rażące naruszenie przepisów postępowania „mające
istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie”: 1) art. 7 k.p.k. i art. 366 k.p.k. w
zw. z art. 457 § 3 k.p.k. „poprzez inkorporowanie przez Sąd Apelacyjny dowolnej
oceny materiału dowodowego dokonanej przez Sąd Okręgowy w zakresie ustaleń
dotyczących udziału D. R. w zarzucanym mu czynie”, 2) art. 5 § 2 k.p.k., art. 7
k.p.k., art. 92 k.p.k. i art. 410 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k.
„wynikające z zaakceptowania ustaleń faktycznych wyroku Sądu Okręgowego
dokonanych w oparciu o dowolną ocenę materiału dowodowego, bez należytego
rozpoznania wszystkich zarzutów apelacji” poprzez: a) „pominięcie
konsekwentnego nieprzyznawania się D. R. do popełnienia opisanego w akcie
oskarżenia przestępstwa”, b) „pominięcie wyników przeprowadzonych już w
początkowym etapie śledztwa badań biegłych”, c) „pominięcie opinii biegłego T. J.”,
d) „uznanie rozpoznania D. R. jako sprawcę przestępstwa przez E. K. i świadka
anonimowego za wiarygodne”, e) „uznanie rozpoznania wizerunku D. R. jako
sprawcę przestępstwa przez świadka anonimowego za wiarygodne”, 3) i 4) art. 173
§ 1 k.p.k. w zw. z art. 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2
czerwca 2003 r. w sprawie technicznych warunków przeprowadzania okazania,
polegające na poczynieniu ustaleń faktycznych w oparciu o wyniki czynności
okazania osoby oskarżonego E. K. i świadkowi anonimowemu, które to czynności
„z uwagi na rażące różnice w wyglądzie zewnętrznym osób przybranych do
okazania z wyglądem oskarżonego, nie została przeprowadzona w sposób
wyłączający sugestię”, a także „z uwagi na uprzednie okazanie świadkowi
anonimowemu wizerunku oskarżonego”, wniósł o uchylenie wyroku Sądu
Apelacyjnego i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.
Prokurator Prokuratury Apelacyjnej, w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej
oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
3
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja obrońcy D. R. jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu art. 535 §
3 k.p.k., i jako taka została oddalona, natomiast D. R. został obciążony kosztami
sądowymi postępowania kasacyjnego na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art.
518 k.p.k. Sporządzenie i wniesienie w tej sprawie kasacji przez obrońcę z urzędu,
uzasadniało zasądzenie na jego rzecz należnego z tego tytułu wynagrodzenia.
Sąd Apelacyjny, ponownie rozpoznając wniesioną przez obrońcę D. R.
apelację, w pełnym zakresie, oczywiście zasadnie, uwzględnił zapatrywania prawne
i wskazania Sądu Najwyższego sformułowane w wyroku z dnia 18 lipca 2013 r., III
KK 92/13.
Z kolei, rozpatrując obecnie zarzuty wniesionej w tej sprawie kasacji obrońcy
zwrócić należy przede wszystkim uwagę na to, że, w istocie, powtarza ona zarzuty
apelacji wniesionej w tej sprawie przez tego samego obrońcę, w tym, w jej
punktach 1 i 2, zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, co w ogóle w kasacji jest
niedopuszczalne.
Jeżeli natomiast kasację tę rozumieć jako formułującą zarzut naruszenia
przez Sąd odwoławczy art. 457 § 3 k.p.k., to okazuje się ona, w świetle
uzasadnienia orzeczenia tego Sądu, oczywiście bezzasadna, gdyż staranna lektura
tego dokumentu prowadzi do ustalenia, że Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu odniósł
się do wszystkich zarzutów apelacji obrońcy i to w sposób w pełni przekonujący. I
tak, odnosząc się do zarzutu z punktu pierwszego apelacji, Sąd odwoławczy,
podzielając stanowisko Sądu pierwszej instancji, jeszcze raz zwrócił uwagę na
konieczność oceny całości wyjaśnień D. R. w kontekście wszystkich
przeprowadzonych dowodów. Rozpatrując kolejne zarzuty apelacji, drugi, trzeci i
czwarty, Sąd Apelacyjny ustosunkował się do argumentacji autora apelacji
dotyczących: konsekwentnego nieprzyznawania się D. R. do popełnienia
przypisanego mu czynu, wszystkich opinii biegłych oraz wyników czynności
rozpoznania osoby i wizerunku ówczesnego oskarżonego. Zatem, nie można
mówić o naruszeniu przez Sąd Apelacyjny w tej sprawie przepisu art. 457 § 3
k.p.k., jak i innych wskazanych w kasacji przepisów postępowania karnego.
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.
4