Wyrok SN z 25 czerwca 2014, sygn. II KK 90/14
Data orzeczenia
25 czerwca 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Waldemar Płóciennik
Tagi
Podstawa prawna
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 czerwca 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Jerzy Grubba
SSN Jacek Sobczak
Protokolant Anna Janczak
w sprawie M. B.
skazanej z art. 92 § 1 k.w.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
w dniu 25 czerwca 2014 r.,
kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść obwinionej
od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w W.
z dnia 28 sierpnia 2013 r.,
uchyla zaskarżony wyrok nakazowy i na podstawie art. 537 § 2
k.p.k. w zw. z art. 5 § 1 pkt 7 k.p.s.w. w zw. z art. 54a ustawy z
dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz. U. z 2011 r., Nr 270,
poz. 1599 ze zm.) umarza postępowanie; kosztami postępowania
w sprawie obciąża Skarb Państwa.
2
UZASADNIENIE
Straż Miejska złożyła przeciwko M. B. wniosek o ukaranie o to, że w dniu 10
stycznia 2013 r., o godz. 11.50 w W. przy ul. Z. 11, kierując pojazdem m-ki Fiat o nr
[...] zatrzymała pojazd w miejscu obowiązywania znaku drogowego B-36 „zakaz
zatrzymywania się”, tj. o czyn z art. 92 § 1 k.w. w zw. § 28 ust. 2 rozporządzenia
Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca
2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych ( Dz. U. Nr 170, poz. 1393 ze
zm.).
Wyrokiem nakazowym z dnia 28 sierpnia 2013 r., Sąd Rejonowy uznał M. B.
za winną popełnienia zarzucanego czynu wyczerpującego dyspozycję art. 92 § 1
k.w. i skazał ją za to, orzekając karę grzywny w wysokości 100 złotych, zasądził
nadto od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 50 złotych tytułem
zryczałtowanych wydatków postępowania oraz kwotę 30 złotych tytułem opłaty.
Żadna ze stron nie wniosła sprzeciwu od wyroku, stąd też orzeczenie to
uprawomocniło się w dniu 26 września 2013 r. (k. 12)
Kasację na korzyść obwinionej wniósł Prokurator Generalny, który
zaskarżając w całości powyższy wyrok zarzucił mu rażące i mające istotny wpływ
na jego treść naruszenie przepisu prawa procesowego, tj. art. 5 § 1 pkt 7 k.p.s.w.,
polegające na wydaniu wyroku skazującego wobec prokuratora w stanie spoczynku
M. B. za popełnienie wykroczenia z art. 92 § 1 k.w. wbrew treści art. 54a ustawy z
dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz. U. z 2011 r., Nr 270, poz. 1599 ze
zm.), co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną w art. 104 § 1 pkt
7 k.p.s.w.
W konkluzji Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie
postępowania o wykroczenie na podstawie art. 112 k.p.s.w. w zw. z art. 537 § 2
k.p.k.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja Prokuratora Generalnego jest zasadna, bowiem wyrok nakazowy
Sądu Rejonowego zapadł z rażącym naruszeniem prawa procesowego w sprawach
o wykroczenia.
Zgodnie z treścią art. 5 § 1 pkt 7 k.p.s.w. nie wszczyna się postępowania, a
wszczęte umarza, gdy obwiniony z mocy przepisów szczególnych nie podlega
3
orzecznictwu na podstawie Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia. W
świetle treści art. 54a ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (tekst
jednolity: Dz. U. z 2011 r., Nr 2707, poz. 1599 ze zm.), za wykroczenia prokurator
odpowiada tylko dyscyplinarnie, co odnosi się także do prokuratorów w stanie
spoczynku. Obwiniona M. B. jest prokuratorem w stanie spoczynku, na co wskazuje
zaświadczenie znajdujące się na k – 5 akt Sądu Najwyższego, zatem z mocy
przepisów szczególnych nie podlega odpowiedzialności na podstawie Kodeksu
postępowania w sprawach o wykroczenia. Wydany przez Sąd Rejonowy wyrok
nakazowy zapadł więc mimo istnienia przesłanki wyłączającej postępowanie z
mocy art. 5 § 1 pkt 7 k.p.s.w., stanowiącej jednocześnie bezwzględną przyczynę
odwoławczą z art. 104 § 1 pkt 7 k.p.s.w. (stwierdzenia tego nie zmienia fakt, że w
aktach sprawy o wykrocznie brak jest jakiejkolwiek informacji o statusie obwinionej,
co oznacza brak świadomości Sądu co do zaistnienia przeszkody procesowej).
W konsekwencji powyższych rozważań konieczne stało się uchylenie
zaskarżonego kasacją wyroku i umorzenie postępowania. Na podstawie art. 118 §
2 k.p.s.w. kosztami postępowania w sprawie obciążono Skarb Państwa.
Na zakończenie zasygnalizować należy, na co zwrócił uwagę autor kasacji,
że jak wynika z danych CEPIK zaparkowany nieprawidłowo samochód m-ki Fiat
jest własnością K. B. – matki obwinionej, zaś M. B. figuruje w tym dokumencie jako
współwłaścicielka. Żadna z wymienionych osób nie została w sprawie
przesłuchana, nie wykazano także żadnych okoliczności wskazujących na
sprawstwo obwinionej.