Postanowienie SN z 25 czerwca 2014, sygn. II KK 130/14
Data orzeczenia
25 czerwca 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Waldemar Płóciennik
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (18)
POSTANOWIENIE
Dnia 25 czerwca 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Waldemar Płóciennik
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 25 czerwca 2014 r.,
sprawy P. J.
skazanego z art. 280 § 2 k.k. i in.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 21 listopada 2013 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Ł.
z dnia 24 czerwca 2013 r.,
p o s t a n o w i ł
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,
2. zwolnić skazanego P. J. od
kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.
U Z A S A D N I E N I E
Sąd Okręgowy w Ł. uznał P. J. za winnego popełnienia czynu:
1. z art. 280 § 2 k.k. i art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. i w zw. z art. 11 § 2
k.k. i za to na podstawie art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. i w zw. z art. 64
§ 2 k.k. wymierzył mu karę 4 lat pozbawienia wolności,
2. z art. 158 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 57a § 1
k.k. i w zw. z art. 64 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 11
§ 3 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. i w zw. z art. 64 § 2 k.k. wymierzył mu karę roku
pozbawienia wolności.
2
Na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. Sąd wymierzył oskarżonemu P. J. karę
łączną lat pozbawienia wolności.
Apelację w sprawie wniósł obrońca oskarżonego, który wyrok Sądu
Okręgowego zaskarżył w całości i na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. w zw. z art. 438
pkt 2 i 3 k.p.k. zarzucił mu:
„1. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj.:
a/ art. 204 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 Ustawy z dnia 27 lipca 2001r.- Prawo o
ustroju sądów powszechnych (Dz. U. 2013 poz. 427) poprzez zaniechanie
przesłuchania pokrzywdzonego I. Z. w obecności tłumacza, pomimo
niedostatecznego władania przez niego językiem polskim i podnoszenia podczas
przesłuchania przed Sądem trudności związanych ze zrozumieniem kierowanych
do niego pytań oraz formułowaniem odpowiedzi, a w konsekwencji uniemożliwienie
mu precyzyjnego wyrażenia stanowiska w sprawie;
b/ art. 204 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 Ustawy z dnia 27 lipca 2001r.- Prawo o
ustroju sądów powszechnych (Dz. U. 2013 poz. 427) poprzez zaniechanie
przesłuchania świadka F. H. w obecności tłumacza, pomimo niedostatecznego
władania przez niego językiem polskim i podnoszenia podczas przesłuchania przed
Sądem trudności związanych ze zrozumieniem kierowanych do niego pytań oraz
formułowaniem odpowiedzi, a w konsekwencji uniemożliwienie jemu precyzyjnego
wyrażenia stanowiska w sprawie;
c/ art. 167 k.p.k. w zw. z art. 177 k.p.k. poprzez zaniechanie przesłuchania w
charakterze świadków funkcjonariuszy Policji – J. P. i Z. S., dokonujących
przesłuchania świadka F. H. w zakresie jego wiedzy o zdarzeniu mającym miejsce
w barze pokrzywdzonego I. Z. oraz nacisków jakie miały być wywierane na
pokrzywdzonego, pomimo wyraźnego sygnalizowania przez świadka na rozprawie
w dniu 17 kwietnia 2013 r. okoliczności dokonanego przesłuchania oraz
rozbieżności jego relacji z treścią sporządzonego protokołu (k. 353 verte - 354);
d/ art. 167 k.p.k. w zw. z art. 172 k.p.k. poprzez zaniechanie przeprowadzenia
konfrontacji pomiędzy pokrzywdzonym I. Z. a funkcjonariuszami Policji M. Ł. i M. K.
co do okoliczności rozpoznania przez pokrzywdzonego oskarżonego podczas
„okazania" w C.H. i podnoszonych przez pokrzywdzonego wątpliwości co do
sprawstwa oskarżonego, pomimo sprzecznych relacji świadków w tym zakresie;
3
e/ art. 167 k.p.k. poprzez zaniechanie przez Sąd zwrócenia się do właściwej
jednostki Policji o udzielenie informacji czy na miejscu zdarzenia - w barze I. Z.
zabezpieczone zostały dowody w postaci śladów krwi lub innych śladów
biologicznych, śladów daktyloskopijnych, pomimo możliwości ich zgromadzenia
podnoszonych przez świadka M. Ł.;
f/ art. 174 k.p.k. poprzez zaniechanie przesłuchania w charakterze świadka
funkcjonariusza Policji P. G., autora notatki urzędowej z dnia 18 października 2011
r. (k. 15) i dokonanie w oparciu o powyższy dokument ustaleń faktycznych w
sprawie, w sytuacji gdy w notatce zostało napisane, iż według oświadczenia
złożonego przez pokrzywdzonego D. F. ujął on oskarżonego, co nie koresponduje z
zeznaniami złożonymi w sprawie przez samego pokrzywdzonego jak również
innych pracowników ochrony C.H., rzutując na wiarygodność przedstawionych
przez nich relacji;
g/ art. 167 k.p.k. poprzez zaniechanie przez Sąd ustalenia czy miejsce zdarzenia
czynu drugiego objęte pozostawało w chwili zdarzenia monitoringiem miejskim,
monitoringiem Hotelu A., względnie zażądania nagrań z chwili zdarzenia;
h/ art. 167 k.p.k. w zw. z art. 177 k.p.k. poprzez zaniechanie przez Sąd
przesłuchania w charakterze świadka lekarza podpisanego na karcie przyjęcia
ambulatoryjnego SOR (k. 18-19) oraz lekarza A. M. - autorki opinii sądowo -
lekarskiej z dnia 21 października 2011 r. nr BP/0714/11 (k. 40 - 40 verte) - na
okoliczność oświadczeń składanych przez pokrzywdzonego D. F. co do
okoliczności jego pobicia, deklarowanego przez pokrzywdzonego braku utraty
przytomności, w sytuacji przedstawienia w powyższym zakresie przez
pokrzywdzonego odmiennej relacji podczas przesłuchania przed Sądem, a co z tym
związane okoliczności rzutujących na wiarygodność przedstawionych przez niego
relacji;
i/ art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej w miejsce swobodnej oceny
zgromadzonego materiału dowodowego w sytuacji:
- przyznania waloru wiarygodności relacji przedstawionej przez pokrzywdzonego I.
Z. jedynie w odniesieniu do pierwszych i drugich zeznań, nieprzyjęciu za
wiarygodne zeznań w zakresie w jakim pokrzywdzony wykluczył aby przestępstwa
na jego szkodę dokonał oskarżony i nie były wywierane na niego naciski w zakresie
4
zmiany zeznań, w sytuacji gdy pokrzywdzony wyjaśniał okoliczności dokonanego
przez niego w C.H. rozpoznania oraz zaprzeczył, aby w jakikolwiek sposób
namawiany był do zmiany zeznań, a relacja co do braku nacisków pozostaje w
zgodzie z zeznaniami świadków A. Z. i F. H.;
- przyjęciu za wiarygodne zeznań I. Z. w zakresie w jakim sprawca zdarzenia miał
posługiwać się „scyzorykiem" pomimo braku wskazania powyższego w pierwszych
zeznaniach składanych przez pokrzywdzonego, jak również w relacji składanej
przybyłym na miejsce zdarzenia funkcjonariuszom Policji;
- uznania za niewiarygodne zeznań F. H. złożonych przed Sądem w zakresie w
jakim zaprzeczył, aby posiadał wiedzę co do nacisków wywieranych na I. Z. celem
zmiany przez pokrzywdzonego zeznań i poczytywania „milczenia" świadka za
uzasadnienie dla odmowy przyznania wiarygodności, w sytuacji wskazywania przez
świadka okoliczności jego przesłuchania przez funkcjonariuszy Policji i
sygnalizowanych trudności ze zrozumieniem pytań i udzieleniem adekwatnych
odpowiedzi;
- przyznania waloru wiarygodności zeznaniom pokrzywdzonego D. F. i zeznaniom
pozostałych przesłuchanych w sprawie pracowników ochrony pomimo
wewnętrznych sprzeczności występujących w złożonych przez pokrzywdzonego
zeznaniach, a także braku wzajemnej spójności i zgodności pomiędzy zeznaniami
pokrzywdzonego a zeznaniami innych ochroniarzy, zwłaszcza w aspekcie
zachowania się grupy, w której przemieszczał się oskarżony, przebiegu „pobicia" D.
F.;
- uznaniu za nieistotne dla rozstrzygnięcia zeznań A. Z., w sytuacji gdy świadek
stanowczo zaprzeczyła, aby wobec I. Z. formułowane były naciski celem zmiany
przez niego zeznań;
j/ art. 4 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez uwzględnianie okoliczności
przemawiających wyłącznie na niekorzyść oskarżonego - poczytanie
niedookreślonych elementów wyjaśnień oskarżonego na jego niekorzyść, w sytuacji
zaniechania przez Sąd wyjaśnienia podnoszonych przez niego okoliczności;
poprzez przyjęcie konstrukcji „dorozumianego grożenia pokrzywdzonemu nożem" w
sytuacji braku ustalenia czy demonstrowanie „scyzoryka" pokrzywdzony poczytywał
w kategoriach groźby; poprzez domniemanie powstania u oskarżonego otarcia
5
naskórka w barze I. Z. pomimo braku badania ilustrującego charakter obrażenia,
zabezpieczonych śladów biologicznych potwierdzających postawioną hipotezę;
2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mających
wpływ na jego treść poprzez uznanie, iż oskarżony dopuścił się obydwu
zarzucanych jemu czynów, w sytuacji, gdy oskarżonemu można przypisać
odpowiedzialność wyłącznie w zakresie wzięcia udziału w bójce z pracownikami
ochrony”.
W konkluzji obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie
sprawy do ponownego rozpoznania.
Po rozpoznaniu apelacji m.in. obrońcy oskarżonego, Sąd Apelacyjny
wyrokiem z dnia 21 listopada 2013 r., utrzymał w mocy zaskarżony wyrok Sądu
Okręgowego.
Rozstrzygnięcie Sądu Apelacyjnego w całości zaskarżył kasacją obrońca
skazanego P. J., który powyższemu wyrokowi zarzucił rażące naruszenie prawa,
które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, tj.:
„1. art. 433 § 2 k.p.k. w z w. z art. 204 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 Ustawy z
dnia 27 lipca 2001r.- Prawo o ustroju sądów powszechnych (tekst jedn.: Dz. U.
2013 poz. 427) poprzez niedostrzeżenie przez sąd odwoławczy, iż w sprawie
zostały spełnione przesłanki warunkujące konieczność przesłuchania
pokrzywdzonego I. Z. oraz świadka F. H. w obecności tłumacza, w związku z
niedostatecznym władaniem przez nich językiem polskim i podnoszeniem podczas
przesłuchania przed sądem trudności związanych ze zrozumieniem kierowanych
do nich pytań oraz formułowaniem odpowiedzi, zaznaczanych także przez
przesłuchanych w sprawie funkcjonariuszy Policji;
2. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. w zw. z art. 177 k.p.k. poprzez
niedostrzeżenie przez sąd II instancji uchybienia w postaci zaniechania przez sąd I
instancji przesłuchania w charakterze świadków:
a/ funkcjonariuszy Policji – J. P. i Z. S., dokonujących przesłuchania świadka F. H.
w zakresie jego wiedzy o zdarzeniu mającym miejsce w barze pokrzywdzonego I.
Z. oraz nacisków jakie miały być wywierane na pokrzywdzonego, pomimo
wyraźnego sygnalizowania przez świadka na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2013 r.
6
okoliczności dokonanego przesłuchania oraz rozbieżności jego relacji z treścią
sporządzonego protokołu (k. 353 verte-354);
b/ lekarza podpisanego na karcie przyjęcia ambulatoryjnego SOR (k. 18 - 19) oraz
lekarza A. M., autorki opinii sądowo - lekarskiej z dnia 21 października 2011 r. nr
BP/0714/11 (k. 40 - 40 verte), na okoliczność oświadczeń składanych przez
pokrzywdzonego D. F. co do okoliczności jego pobicia, deklarowanego przez
pokrzywdzonego braku utraty przytomności, w sytuacji przedstawienia w
powyższym zakresie przez pokrzywdzonego odmiennej relacji podczas
przesłuchania przed sądem, a co z tym związane okoliczności rzutujących na
wiarygodność przedstawionych przez niego relacji;
3. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. poprzez niedostrzeżenie przez sąd II
instancji uchybienia w postaci zaniechania przez sąd I instancji:
a/ zwrócenia się do właściwej jednostki Policji o udzielenie informacji czy na
miejscu zdarzenia - w barze I. Z. zabezpieczone zostały dowody w postaci śladów
krwi lub innych śladów biologicznych, śladów daktyloskopijnych, pomimo
możliwości ich zgromadzenia podnoszonych przez świadka M. Ł.;
b/ zaniechanie ustalenia czy miejsce zdarzenia czynu drugiego objęte pozostawało
w chwili zdarzenia monitoringiem miejskim, monitoringiem Hotelu A., a jeżeli tak to
zażądanie nagrań z chwili zdarzenia;
4. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 174 k.p.k. poprzez niedostrzeżenie przez sąd II
instancji uchybienia w postaci zaniechania przesłuchania w charakterze świadka
funkcjonariusza Policji P. G., autora notatki urzędowej z dnia 18 października 2011
r. (k. 15) i dokonania w oparciu o powyższy dokument ustaleń faktycznych w
sprawie, w sytuacji gdy w notatce zostało napisane, iż według oświadczenia
złożonego przez pokrzywdzonego D. F. ujął on oskarżonego, co nie koresponduje z
zeznaniami złożonymi w sprawie przez samego pokrzywdzonego, jak również
innych pracowników ochrony C.H., rzutując na wiarygodność przedstawionych
przez nich relacji;
5. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. poprzez niedostrzeżenie przez sąd II
instancji dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sytuacji:
a/ przyznania waloru wiarygodności relacji przedstawionej przez pokrzywdzonego I.
Z. jedynie w odniesieniu do pierwszych i drugich zeznań, nieprzyjęciu za
7
wiarygodne zeznań w zakresie w jakim pokrzywdzony wykluczył aby przestępstwa
na jego szkodę dokonał oskarżony i nie były wywierane na niego naciski w zakresie
zmiany zeznań, w sytuacji gdy pokrzywdzony wyjaśniał okoliczności dokonanego
przez niego w C.H. rozpoznania oraz zaprzeczył, aby w jakikolwiek sposób
namawiany był do zmiany zeznań, a relacja co do braku nacisków pozostaje w
zgodzie z zeznaniami świadków A. Z. i F. H.;
b/ przyjęcia za wiarygodne zeznań I. Z. w zakresie w jakim sprawca zdarzenia miał
posługiwać się „scyzorykiem" pomimo braku wskazania powyższego w pierwszych
zeznaniach składanych przez pokrzywdzonego, jak również w relacji składanej
przybyłym na miejsce zdarzenia funkcjonariuszom Policji;
c/ uznania za niewiarygodne zeznań F. H. złożonych przed sądem I instancji w
zakresie w jakim zaprzeczył, aby posiadał wiedzę co do nacisków wywieranych na
I. Z. celem zmiany przez pokrzywdzonego zeznań i poczytywania „milczenia"
świadka za uzasadnienie dla odmowy przyznania wiarygodności, w sytuacji
wskazywania przez świadka okoliczności jego przesłuchania przez funkcjonariuszy
Policji i sygnalizowanych trudności ze zrozumieniem pytań i udzieleniem
adekwatnych odpowiedzi;
d/ przyznania waloru wiarygodności zeznaniom pokrzywdzonego D. F. i zeznaniom
pozostałych przesłuchanych w sprawie pracowników ochrony pomimo
wewnętrznych sprzeczności występujących w złożonych przez pokrzywdzonego
zeznaniach, a także braku wzajemnej spójności i zgodności pomiędzy zeznaniami
pokrzywdzonego a zeznaniami innych ochroniarzy, zwłaszcza w aspekcie
zachowania się grupy, w której przemieszczał się oskarżony, przebiegu „pobicia" D.
F.
W następstwie tych zarzutów obrońca wniósł o uchylenie wyroku Sądu II instancji
oraz wyroku sądu I instancji i przekazanie spawy do ponownego rozpoznania
Sądowi I instancji.
W pisemnej odpowiedzi na kasację, prokurator wniósł o jej oddalenie, jako
oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.
8
Zgodnie z art. 519 k.p.k., kasacja może być wniesiona od prawomocnego
wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie, a zarzuty kasacyjne nie
mogą wprost kwestionować ustaleń faktycznych, bowiem kasacja może być
wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego
rażącego naruszenia prawa (art. 523 § 1 k.p.k.).
Wbrew twierdzeniom obrońcy skazanego P. J. i treści wszystkich zarzutów
kasacji, Sąd Apelacyjny stosując się do nakazu wyrażonego w art. 433 § 2 k.p.k.,
rozpoznał, a w uzasadnieniu orzeczenia, zgodnie z wymogiem określonym w art.
457 § 3 k.p.k., podał dlaczego uznał zarzuty podniesione w apelacji za niezasadne i
w tym zakresie zainteresowane strony należy odesłać do lektury uzasadnienia.
Wskazać należy, iż autor kasacji nie stawia Sądowi Odwoławczemu zarzutu nie
rozważenia wszystkich stawianych w apelacji wniosków i zarzutów, ale podnosi, że
Sąd ten nie dostrzegając uchybień Sądu I instancji utrzymał w mocy zaskarżony
wyrok. Lektura uzasadnienia zdaje się nie potwierdzać tych zarzutów.
Bezpodstawny jest zarzut z pkt 1 kasacji (tożsamy z zarzutem z pkt 1a i b
apelacji), do którego Sąd Apelacyjny odniósł się na str. 8 i następnych swojego
uzasadnienia, podkreślając, iż zarówno w toku postępowania przygotowawczego,
jak i na rozprawie głównej kwestię znajomości przez pokrzywdzonego I. Z., jak i F.
H. języka polskiego wyjaśniono. Z zeznań I. Z. wynika, że od 5 lat mieszka w
Polsce i 2 lat uczył się języka polskiego, posługuje się także językiem polskim
(protokół rozprawy głównej z dnia 24 czerwca 2013 r., k. 390, tom III). Drugi ze
wskazanych świadków oświadczył na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2013 r., że
także posługuje się językiem polskim, zaś w Polsce przebywa od 7 lat. (k. 353 tom I
akt sądowych). Sąd I instancji nie tylko dostrzegł różnice w ich zeznaniach
złożonych w toku całego procesu, co podniósł Sąd Apelacyjny, ale poddał te
zeznania gruntownej i rzetelnej ocenie w pisemnych motywach rozstrzygnięcia,
także w zakresie, w jakim Sąd Okręgowy poddał analizie powody zmiany zeznań
przez pokrzywdzonego I. Z. oraz świadka F. H., jak i dokonany wybór, jako
wiarygodnych tych zeznań, które zostały złożone bezpośrednio po zdarzeniu.
Jak podkreślił Sąd Odwoławczy, zeznania świadków: […] złożone na
rozprawie w dniu 17 kwietnia 2013r. (k. 349v - 353 tom III) niezbicie dowodzą tego,
że pokrzywdzony I. Z., tuż po zdarzeniu, bez cienia wątpliwości rozpoznał
9
skazanego jako sprawcę napadu. W chwili zdarzenia skazany stał przed
pokrzywdzonym i podjął wobec niego jednoznaczne w treści działania. Późniejsza
zmiana zeznań pokrzywdzonego zupełnie nie przekonuje, co jednoznacznie
wykazał Sąd I Instancji. Nie ma w szczególności przesłanek do przyjęcia, że
pokrzywdzony ten pomylił się co do osoby sprawcy, czy też aby był w
nieprawidłowy, „sugerujący” sposób przesłuchany we wstępnej fazie postępowania.
Także treść zeznań żony pokrzywdzonego - świadka A. Z. - dokonanej oceny nie
może zmienić, albowiem, zadaniem Sądu Apelacyjnego, Sąd Okręgowy dokonał
kompleksowej i krytycznej analizy wszystkich relacji I. Z. Nie ma postaw do
zasadnego twierdzenia, że pokrzywdzony miał jakiekolwiek powody do
bezpodstawnego obciążenia skazanego P. J., wcześniej go praktycznie nie znał i
zdał jedynie relację z tego, co faktycznie zdarzyło się w jego barze „K.” krytycznego
dnia. W tym zakresie nie sposób skutecznie stawiać zarzutu obrazy art. 7 k.p.k.
(zarzut z pkt 5 kasacji powtórzony z pkt 1i apelacji), w sytuacji, gdy Sąd
odwoławczy nie dokonywał samodzielnych ustaleń faktycznych, nie oceniał także
na nowo zgromadzonego materiału dowodowego, a zatem nie mógł w sprawie
obrazić wskazanego przepisu.
Także zarzuty z pkt 2, 3 i 4 kasacji zostały przez obrońcę powtórzone z
apelacji (odpowiednio pkt 1c, h, e, g oraz pkt 1f. Odnosząc się do tych zarzutów
Sąd odwoławczy podkreślił, że zadaniem organu procesowego nie jest
przeprowadzanie wszelkich możliwych w sprawie dowodów, w tym przesłuchiwanie
wszystkich osób, które ze względu na podjęte czynności zawodowe miały
określoną styczność z pokrzywdzonymi, interweniującymi funkcjonariuszami
określonych służb, czy miejscem zdarzenia. Sąd nie ma przecież za zadanie
„mnożyć w nieskończoność bytów procesowych w sprawie”, tym bardziej, gdy
strony w toku przewodu sądowego nie zgłaszają żadnych wniosków dowodowych
na kilku terminach rozprawy. Jednocześnie Sąd przywołał stanowisko Sądu
Najwyższego, zgodnie z którym, dowody dopuszcza się celem udowodnienia
konkretnych okoliczności, a nie celem ustalenia, czy przypadkiem nie okażą się one
przydatne w postępowaniu (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2004
r., II KK 330/03, Lex nr 126665).
10
Na koniec należy zauważyć, że sposób redakcji zarzutów kasacyjnych, tj.
przepisanie zarzutów apelacyjnych i opatrzenie ich dodatkowo twierdzeniem o
rzekomej obrazie art. 433 § 2 k.p.k., w świetle treści uzasadnienia wyroku Sądu
odwoławczego, pozwala na konkluzję, że istotą kasacji nie jest w rzeczywistości
wskazywanie na zaistniałą obrazę prawa procesowego, lecz kontestowanie
rozstrzygnięcia Sądu drugiej instancji i poszukiwanie w postępowaniu przed Sądem
Najwyższym, niedopuszczalnej przecież, trzeciej instancji.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.