Postanowienie SN z 25 czerwca 2014, sygn. II KK 116/14
Data orzeczenia
25 czerwca 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Waldemar Płóciennik
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (7)
POSTANOWIENIE
Dnia 25 czerwca 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Waldemar Płóciennik
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 25 czerwca 2014 r.,
sprawy W. M.
skazanego z art. 207 § 1 k.k. i art. 157 § 1 k.k. oraz art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 11
§ 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 28 stycznia 2014 r.,
zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w S.
z dnia 20 maja 2013 r.,
p o s t a n o w i ł
1. oddalić kasację, jako oczywiście bezzasadną;
2. zwolnić skazanego W. M. od kosztów sądowych postępowania
kasacyjnego.
UZASADNIENIE
W. M. został uznany przez Sąd Okręgowy w S. wyrokiem z dnia 20 maja
2013 r., za winnego popełnienia czynu z art. 207 § 1 k.k. i art. 157 § 1 k.k. oraz art.
148 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie art.
148 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzono mu karę 13 lat i 6 miesięcy
pozbawienia wolności, zaliczając jednocześnie na poczet orzeczonej kary
pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 3 lipca
2012 r. do dnia 31 sierpnia 2012 r., przyjmując, że jeden dzień tymczasowego
2
aresztowania jest równoważny jednemu dniowi orzeczonej kary pozbawienia
wolności.
Apelację na niekorzyść oskarżonego wniósł prokurator, który wyrokowi
zarzucił rażącą niewspółmierność orzeczonej kary pozbawienia wolności, w sytuacji,
gdy ustalone przez sąd okoliczności faktyczne zdarzenia, wina i społeczna
szkodliwość czynu, rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiar wyrządzonej
szkody, zachowanie oskarżonego po popełnieniu przestępstwa, sposób życia przed
jego popełnieniem oraz konieczność zapobiegnięcia jego powrotowi do
przestępstwa uzasadniają wymierzenie kary proponowanej przez oskarżyciela
publicznego, tj. kary 25 lat pozbawienia wolności. Stąd też w konkluzji skarżący
wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze
i wymierzenie kary 25 lat pozbawienia wolności.
Wyrok Sądu pierwszej instancji zaskarżył także obrońca oskarżonego, który
we wniesionej na jego korzyść apelacji podniósł zarzut obrazy art. 5 § 2 k.p.k. i art.
7 k.p.k. poprzez wadliwą, sprzeczną z zasadami określonymi w tych przepisach,
dowolną ocenę materiału dowodowego, co spowodowało błędy w ustaleniach
faktycznych powodujących przyjęcie, że oskarżony działał w zamiarze pozbawienia
życia pokrzywdzonej oraz że znęcał się nad nią powodując określone obrażenia
naruszając jej nietykalność cielesną i grożąc, podczas, gdy prawidłowa ocena
materiału dowodowego do takich wniosków prowadzić nie powinna. W następstwie
tych zarzutów wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez przyjęcie, iż
oskarżony swoim zachowaniem wypełnił dyspozycję art. 156 § 3 k.k. oraz
uniewinnienie go od popełnienia czynu z art. 207 § 1 k.k., ewentualnie uchylenie
wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Apelacyjny orzeczeniem z dnia 28 stycznia 2014 r., zmienił zaskarżony
wyrok w ten sposób, że wymierzoną oskarżonemu W. M. karę pozbawienia
wolności podwyższył do 15 lat i utrzymał w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej
części, uznając apelację obrońcy za oczywiście bezzasadną.
3
W wywiedzionej na korzyść skazanego kasacji obrońca podniósł zarzut
rażącej obrazy prawa procesowego, która mogła mieć istotny wpływ na treść
zaskarżonego wyroku, tj.:
1. art. 7 k.p.k. i art. 5 § 2 k.p.k. poprzez dowolną ocenę materiału
dowodowego z naruszeniem zasad logicznego i prawidłowego wnioskowania, z
nieuwzględnieniem całości materiału dowodowego, dokonaną w ramach kontroli
instancyjnej orzeczenia Sądu Okręgowego i podzielenie argumentacji tego Sądu w
zakresie oceny zamiaru i celu działania oskarżonego i przypisania mu sprawstwa
przestępstwa z art. 148 § 1 k.k., czyli działania w zamiarze zabójstwa, podczas gdy
prawidłowa ocena materiału dowodowego, przy prawidłowym zastosowaniu
dyrektyw z art. 7 i 5 § 2 k.p.k. w tym zakresie, prowadzi do wniosku, że czyn
popełniony przez W. M. należy zakwalifikować z art. 156 § 3 k.k.;
2. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. i art. 438 pkt 4 k.p.k.
polegające na „nienależytym rozważeniu i odniesieniu się w uzasadnieniu
zaskarżonego wyroku do zarzutu zawartego w apelacji prokuratora dotyczącego
rażącej niewspółmierności kary orzeczonej przez Sąd II Instancji i niewykazania, że
zarzut ten był zasadny zaś rażąca niewspółmierność kary nie wystąpiła.”
W związku z podniesionymi zarzutami obrońca wniósł o uchylenie
zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi odwoławczemu do ponownego
rozpoznania.
W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie, jako
oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniesiona przez obrońcę skazanego W. M. kasacja jest bezzasadna i to w
stopniu oczywistym w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.
Przypomnieć należy, iż kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, a
powody jej wniesienia określa przepis art. 523 k.p.k. Wzruszenie prawomocnego
orzeczenia w jej drodze możliwe jest jedynie w wypadku stwierdzenia rażącego
4
naruszenia prawa materialnego lub procesowego, jeśli mogło ono mieć istotny
wpływ na treść orzeczenia.
Na wstępie trzeba stwierdzić, że postępowanie sądowe w rozważanej
sprawie nie jest obarczone żadnymi uchybieniami określonymi w art. 439 k.p.k., jak
również innymi, które należałoby zakwalifikować jako rażące naruszenie prawa,
mogące mieć wpływ na treść zaskarżonego kasacją wyroku.
Zarzut z pkt 1 kasacji jest de facto powtórzeniem zarzutu apelacji, do którego
Sąd Apelacyjny odniósł się w swoim uzasadnieniu na k. 5 i następnych. Należy
przypomnieć autorowi kasacji, że powtórzenie w skardze kasacyjnej zarzutów
apelacji może być skuteczne wówczas, gdy sąd odwoławczy nie rozpozna ich
należycie i nie odniesie się do nich w uzasadnieniu swojego orzeczenia w sposób
zgodny z wymogami określonymi w art. 433 § 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k., a w
tym zakresie obrońca nie stawia Sądowi Apelacyjnemu zarzutu obrazy
wymienionych przepisów. Lektura uzasadnienia orzeczenia Sądu drugiej instancji
nie potwierdza zarzutu obrazy art. 7 k.p.k. i art. 5 § 2 k.p.k. w zakresie przypisania
skazanemu sprawstwa z art. 148 § 1 k.k. i ustalenia, że działał on w zamiarze
zabójstwa pokrzywdzonej E. P. Wydane orzeczenia poprzedzone zostały
wszechstronną, wnikliwą i obiektywną oceną, w najmniejszym stopniu nie
naruszającą zasady sformułowanej w art. 7 k.p.k. Skuteczne posłużenie się zaś
zarzutem obrazy art. 5 § 2 k.p.k., może przynieść skutek jedynie wówczas, gdy
zostanie wykazane, że orzekający w sprawie Sąd rzeczywiście miał wątpliwości o
takim charakterze i nie rozstrzygnął ich na korzyść oskarżonego. Dla zasadności
tego zarzutu nie wystarczy zaś zaprezentowanie przez stronę własnych wątpliwości
co do stanu dowodów. Na marginesie dodać tylko należy, że przepis art. 5 § 2 k.p.k.
wprost odnosi się do istnienia wątpliwości przy ustalaniu stanu faktycznego, ale po
stronie orzekającego sądu. O naruszenia tego przepisu można więc mówić
wówczas, gdy sąd (i tylko sąd, jako organ orzekający) ustalając, że zachodzą nie
dające się usunąć wątpliwości, postąpi sprzecznie z regułą wynikającą z
omawianego przepisu, co w tej sprawie nie miało miejsca.
Sąd Apelacyjny uznał częściowo za zasadną apelację prokuratora w
zakresie, w jakim podniósł on zarzut niewspółmierności orzeczonej wobec
5
skazanego W. M. kary pozbawienia wolności i zmienił w tej części zaskarżony
wyrok podwyższając jej wymiar do 15 lat. Sąd zgodził się z prokuratorem, iż Sąd I
instancji orzekając o karze nienależycie rozważył wszystkie okoliczności
obciążające, mające wpływ na jej wymiar. Wskazał na fakt, iż skazany był już
wielokrotnie karany, a przypisanego mu czynu dopuścił się w warunkach recydywy;
jego dotychczasowy tryb życia był naganny, nadużywał alkoholu, stosował przemoc
wobec innych, a zwłaszcza kobiet, zaakcentował brutalność działania skazanego
wobec pokrzywdzonej, charakter jej obrażeń czy ich rozległość (k.6 uzasadnienia).
Jednocześnie Sąd nie podzielił wniosku prokuratora o wymierzenie skazanemu
kary 25 lat pozbawienia wolności uznając, iż ten nie wykazał istnienia przesłanek
do orzeczenia tej kary, która de facto jest karą eliminacyjną i wyjątkową. Stąd też
podnoszony przez obrońcę skazanego zarzut obrazy art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art.
457 § 3 k.p.k. i art. 438 pkt 4 k.p.k. (pkt 2 kasacji) jawi się wręcz jako
nieporozumienie.
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.